အချိုးမကျတဲ့ သစ်ပင်ဟာလည်း ရာနှုန်းပြည့် သစ်ပင်ပါပဲ
"ပြီးပြည့်စုံခြင်း" (Perfection) ဆိုတာ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုနဲ့ပဲ ဆိုင်တဲ့အရာပါ။ ရှေးဟောင်းဂရိခေတ်တုန်းက
ပလေတို (Plato) ဟာ အရာဝတ္ထုတွေရဲ့ "စံပြပုံစံ" တွေအကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ စံပြအချစ်၊ စံပြလူ့အဖွဲ့အစည်း၊ စံပြအစိုးရ၊ စံပြပုံသဏ္ဌာန်တွေပေါ့။ အရာရာကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် အဲ့ဒီအရာတွေရဲ့ "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ပုံစံ" က ဘယ်လိုရှိသလဲဆိုတာ သိထားဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားပါ။ သဘာဝလောကကြီးထဲမှာ "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စတုရန်းပုံ" ဆိုတာ တကယ်တမ်း မရှိနိုင်ပေမဲ့... ဗိသုကာပညာရှင် ဒါမှမဟုတ် မြို့ပြစီမံကိန်းဆွဲသူတွေအတွက် စတုရန်းပုံရဲ့ စံပြပုံစံကို သိထားတာက သူတို့ရဲ့ လက်တွေ့အလုပ်မှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပုံဖော်နိုင်ဖို့ အထောက်အကူဖြစ်စေပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုပါပဲ... စံပြသူငယ်ချင်း၊ စံပြပညာရေး ဒါမှမဟုတ် စံပြတရားမျှတမှုဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သိထားခြင်းကလည်း သူငယ်ချင်းတွေ၊ ဆရာတွေနဲ့ တရားသူကြီးတွေအတွက် အတုယူစရာ ဖြစ်စေပါတယ်။
ဒါတွေက အင်မတန် ကောင်းမွန်တဲ့ အချက်တွေပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ ပလေတိုနဲ့ ရန်မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဒဿနပညာရှင်တင်မကဘဲ နပန်းသမားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဘယ်မှာစသလဲဆိုတော့... "မင်းမှာ ငွေအလုံအလောက်ရှိရင်၊ ဒီ App လေးရှိရင် ဒါမှမဟုတ် ဒီလေ့ကျင့်ရေးဆရာနဲ့ လေ့ကျင့်ရင် မင်းလည်း ပြီးပြည့်စုံသွားလိမ့်မယ်" လို့ လူတွေက လာပြောတဲ့အခါမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အရာရာတိုင်းလိုပဲ မပြည့်စုံဘဲ ကျန်ရစ်နေဦးမှာဖြစ်လို့... အဲ့ဒီ "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စံပြကမ္ဘာ" ကြီး တကယ်ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီး စိတ်ပျက်လာတတ်ကြပါတယ်။
ကျွန်တော် ပလေတိုနဲ့ ရန်မဖြစ်စရာ နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ အရစ္စတိုတယ် (Aristotle) က ရန်ဖြစ်ပြီးသားမို့လို့ပါ။ ပလေတိုရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ အရစ္စတိုတယ်ဟာ ဘဝအပေါ် ပိုပြီး လွတ်လပ်ပြီး လက်တွေ့ကျတဲ့အမြင်ရှိသူပါ။ သူကတော့... ကျွန်တော်တို့ဟာ စံပြပုံစံတွေရှိတဲ့ "စိတ္တဇလောက" ကို အာရုံစိုက်နေစရာ မလိုဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ရှင်သန်နေတဲ့ "ဒီလောကကြီး" ထဲမှာတင် အဲ့ဒီအနှစ်သာရတွေ အကုန်ရှိနေပြီးသားမို့လို့ပါ။ ပလေတိုအတွက်တော့ သစ်ပင်တစ်ပင်ဆိုတာ စံပြသစ်ပင်ကို အပေါစားလိုက်တုထားတဲ့ အရာပဲ ဖြစ်ပေမဲ့... အရစ္စတိုတယ်အတွက်တော့ သစ်ပင်တစ်ပင်ဟာ သူ့ရဲ့ "သစ်ပင်ဖြစ်ခြင်း အနှစ်သာရ" (Tree-ness) ကို သူ့ရဲ့ ရုပ်ဝတ္ထုထဲမှာတင် အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်ချင်လှတဲ့ "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စံပြပန်းတိုင်" တွေရဲ့ ပြဿနာကတော့... ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒီကို ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်တာပါပဲ။ အဲ့ဒါတွေက လက်လှမ်းမမီတဲ့ "သက်တံ" တွေလိုပါပဲ။ အဲ့ဒီအစား... ဒီကမ္ဘာလောကကြီးထဲမှာတင် စိတ်သက်သာရာရမှုကို ရှာဖွေတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ သစ်ပင်တွေကို သစ်ပင်တွေရဲ့ အစစ်အမှန်ပုံစံအဖြစ် မြင်တတ်ဖို့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ကိုယ့်ရဲ့ အစစ်အမှန်ပုံစံအဖြစ် မြင်တတ်ဖို့ ကြိုးစားပါ။ မရှိနိုင်တဲ့၊ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို လှမ်းဖမ်းရင်း လက်ကြားထဲကနေ အမြဲတမ်း လျှောထွက်သွားတာကို ငေးကြည့်နေမယ့်အစား... ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ အနှစ်သာရကိုပဲ ပျိုးထောင်ပါ။
ကိုယ့်မှာ ရှိတာနဲ့ပဲ အလုပ်လုပ်ပါ။ ဒီလောကကြီးထဲမှာပဲ ရှင်သန်ပါ။ အနားမညီတဲ့ စတုရန်းပုံပဲ ဖြစ်လိုက်ပါ။ ယိုင်နဲ့နဲ့ သစ်ပင်ပဲ ဖြစ်လိုက်ပါ။
သင်ဟာ "သင်အစစ်" သာ ဖြစ်လိုက်ပါ။
Comments
Post a Comment