အသက်ရှူခြင်းအကြောင်း အနည်းငယ်

အသက်ရှူခြင်းအကြောင်း အနည်းငယ်

အသက်ရှူရတာဟာ အင်မတန် အရေးကြီးတယ်လို့ ကျွန်တော်  ပြောချင်ပါတယ်။

ကျွန်တော် သိပါတယ်... သိပါတယ်။

ဒီလိုပြောလိုက်တာက ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလိုလူစားမျိုး ဖြစ်သွားစေတယ်။ လောကမှာရှိတဲ့ ပြဿနာအားလုံးဟာ ငါးအထိရေတွက်ပြီး လေကို အပြင်ထုတ်ဖို့ မေ့နေလို့ ဖြစ်ရတာပါလို့ လိုက်ပြောနေတဲ့သူမျိုးပေါ့။ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို ရေချိုးလိုက်ရုံနဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် အမွှေးနံ့သာတိုင်လေး ထွန်းလိုက်ရုံနဲ့ ကုစားလို့ရတယ်လို့ ပြောမယ့်သူမျိုးနဲ့ တစ်ထွာလောက်ပဲ ကွာတော့သလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့... နှစ်တွေကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုအဆင့် ဘယ်လောက်ရှိနေသလဲဆိုတာကို သိဖို့အတွက် အသက်ရှူတာ ဘယ်လိုရှိနေလဲ ဆိုတာကို စစ်ဆေးတာထက် ပိုမြန်တဲ့ နည်းလမ်းမရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။

အသက်ရှူခြင်းဟာ စိတ်အခြေအနေကို တိုင်းတာတဲ့ ပုံသေပါဝင်ပြီးသား ကိရိယာ (Mood barometer) တစ်ခုပါပဲ။

ကျွန်တော် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတွေ (Panic attacks) အပြင်းအထန် ဖြစ်တဲ့အချိန်တုန်းက အသက်ရှူရတာ အရမ်းခက်ခဲခဲ့ပါတယ်။ အဆုတ်ရဲ့ အပေါ်ပိုင်းနားလေးမှာတင် လေကို အမြန်နှုန်းနဲ့ တိုတိုလေးပဲ ရှူနေမိခဲ့တာပါ။ လေဝဝရှူဖို့ အချိန်တောင် မရသလိုမျိုးပေါ့။ ကျွန်တော် စိတ်ဖိစီးနေတဲ့အခါ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရင်း ဗိုက်ပေါ်ကို လက်တင်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအခါ အသက်ရှူတာ ဆုံးခါနီးမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗိုက်က ကြောက်နေတဲ့ တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်လို တုန်ယင်နေတတ်တယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပါပြီ။ အခုကတော့ အနားယူဖို့ အချိန်ရောက်ပြီဆိုတာပေါ့။

ဝိရောဓိဖြစ်စရာတော့ ကောင်းပါတယ်။ "အနားယူဖို့ ကြိုးစားအားထုတ်ရတယ်" ဆိုတာကလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက တစ်ခါတလေမှာ တကယ် အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် အလွယ်ကူဆုံးနဲ့ အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းကတော့ "အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူခြင်း" ပါပဲ။ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူလိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ YouTube က ရန်ဖြစ်နေတဲ့ အသံတွေလိုမျိုး အဆက်မပြတ် မြည်ဟိန်းနေတဲ့ အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ အသံတွေဟာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတတ်ပါတယ်။ အီးမေးလ် ပြန်ဖို့ မေ့သွားတာတွေ၊ Zoom meeting မှာ အမှားလုပ်မိတာတွေကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို "ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး" ဆိုတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားတာကို ခံစားရပါတယ်။

သတိရှိရှိနဲ့ အသက်ရှူတာဟာ သင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုး (Self-esteem) ကို ပြန်လည်မြှင့်တင်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် "ခဏလောက်တော့ အနားပေးလိုက်ပါဦး" လို့ ပြောလိုက်တဲ့ နည်းလမ်းပေါ့။ အရာရာကို ရှိနေတဲ့အတိုင်း လက်ခံလိုက်တဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ။ အဲ့ဒီအတွက် သင့်မှာ အဆုတ်တစ်စုံရှိနေရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။

သင်ဟာ လှဲနေရင်းဖြစ်ဖြစ်၊ ထိုင်နေရင်းဖြစ်ဖြစ်၊ မတ်တတ်ရပ်နေရင်းဖြစ်ဖြစ် ဒါကို လုပ်လို့ရပါတယ်။ လှဲနေတယ်ဆိုရင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးမှာချ၊ လက်ဝါးကို အပေါ်လှန်ထားပြီး ခြေထောက်ကို နည်းနည်းလေး ကားထားပါ။ ထိုင်နေတယ်ဆိုရင် လက်ကို ထိုင်ခုံလက်တံပေါ် တင်ထားပြီး ခြေထောက်ကို တင်ပါးအကျယ်လောက် ကားထားပါ။ ပြီးရင် ဗိုက်ထဲအထိ ရောက်အောင် အသက်ကို ညင်ညင်သာသာနဲ့ ပြင်းပြင်းရှူပါ။ ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ ငါးအထိ ရေတွက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ရေတွက်နေတဲ့အပေါ်မှာ အာရုံစိုက်လိုက်ခြင်းက ပိုပြီး စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေလို့ပါ။

ဒါကို အနည်းဆုံး တစ်မိနစ်လောက် လုပ်ပေးပါ။ တကယ်လို့ သင့်မှာ ၅ မိနစ်လောက် အချိန်ရှိရင် ၅ မိနစ်လောက် လုပ်ကြည့်ပါ။ အစမှာတော့ ပျင်းစရာကောင်းနေလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အလုပ်အရမ်းရှုပ်ချင်နေတဲ့ ဦးနှောက်က "နှေးကွေးသွားတာ" ကို လုံးဝ မကြိုက်လို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိပါတယ်။

သင် ဒီနေရာမှာ ရှိနေတယ်။ သင် တည်ရှိနေတယ်။ သင်ဟာ ဒီအခိုက်အတန့်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။

အသက်ရှူတာဟာ ရှင်သန်နေတာပါပဲ။ အသက်ရှူနေတာကို သတိပြုမိတာဟာ ရှင်သန်နေတာကို သတိပြုမိတာဖြစ်ပြီး၊ သင့်ရဲ့ ရိုးရှင်းဆုံးသော အမှန်တရားကို သတိပြုမိတာပါပဲ။ "အလုပ်တွေ လုပ်နေရတဲ့ လောက" ကနေ ခဏတာ ထွက်ခွာပြီး "တည်ရှိနေရုံသက်သက်ဖြစ်တဲ့ လောက" ထဲမှာ ခဏတာ ခိုလှုံလိုက်တာပါပဲ။

TN // အဲ့လို  Anxiety တွေ တက်လာပြီဆိုရင် 5-sense grouding လေး လုပ်ကြည့်လို့ရ။ အားလုံးကို ခဏရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာတွေရှိလဲ လိုက်ကြည့် ။ နာမည်တပ် ။ ပြီးတော့ ဘာတွေကြားနေရလဲ လိုက်နားထောင်။ ဘာအနံ့တွေ ရလဲ ။ ကိုယ်ကရော ဘာအထိအတွေ့ တွေ ခံစားရလဲ။ ခံတွင်းထဲမှာရော ဘာအရသာတွေ ရနေလဲ 

အဲ့လိုလေး ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို အာရုံပြန်စိုက်လို့ရတယ်။ အဲ့ဒါဆို live in momentကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ 

အောက်ကပုံလေးလို လုပ်ကြည့်နော် ။ တကယ်သက်သာတယ်။ ကိုယ်တွေ့ 

NEXT