တိုက်ဆိုင်မှုတွေထဲက ရှင်သန်ခြင်း

တိုက်ဆိုင်မှုတွေထဲက ရှင်သန်ခြင်း

ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုဟာ ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတွေအပေါ်မှာ မူတည်နေသလဲဆိုတာကို သက်သေရှာချင်တဲ့အခါ... ကျွန်တော့်အထက်က မျိုးဆက်တွေအကြောင်းကို ပြန်တွေးမိပါတယ်။ ၁၉၃၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေတုန်းက Central Saint Martins မှာ အနုပညာဘာသာရပ် သင်ကြားခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖခင်ဘက်က အဖွားအကြောင်းကို တွေးမိတယ်။ သူမရဲ့ သင်တန်းအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအနေနဲ့ ဗီယင်နာ (Vienna) မြို့က အနုပညာကောလိပ်တစ်ခုမှာ တစ်နှစ်ကြာ သွားရောက်ပညာသင်ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီမှာရှိနေတုန်း ၁၉၃၈ ခုနှစ်မှာ ဟစ်တလာက သြစတြီးယားနိုင်ငံကို နာဇီဂျာမနီထဲ သိမ်းသွင်းလိုက်တာကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်အဖွားက ဂျူးလူမျိုးတစ်ယောက်ပါ။

သိမ်းပိုက်ပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ဂျူးလူမျိုးတွေဟာ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပါတယ်။ လမ်းပေါ်မှာ လူမြင်ကွင်းမှာ အရှက်ခွဲခံရတာ ။ နံရံပေါ်က စာတွေကို အတင်းအကျပ် ဆေးကြောခိုင်းတာမျိုးတွေပေါ့။ ကျွန်တော့်အဖွားကတော့ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူမဟာ ပြင်သစ်နိုင်ငံကိုသွားမယ့် နောက်ဆုံးရထားကို အမီစီးနိုင်ခဲ့တာပါ။ မိသားစုရဲ့ ပြောစကားအရဆိုရင်တော့... ဘူတာရုံက နာဇီစောင့်ကြပ်သူကို ဖလက်စကားပြော  ခဲ့လို့သာ သူမကို ရထားပေါ် တက်ခွင့်ပေးခဲ့တာလို့ ဆိုပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူမဟာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အဲ့ဒီနောက် နာဇီတွေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတွေနဲ့ နီးကပ်ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံကြောင့်ပဲ... စစ်ပွဲဖြစ်လာတဲ့အခါမှာ သူမဟာ စေတနာ့ဝန်ထမ်း သူနာပြုတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက် လန်ဒန်ဗုံးကြဲခံရမှုအတွင်းမှာ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေ ရခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်အဖိုးနဲ့ ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြတာပါ။

• • •

သူတို့မှာ သားသမီးသုံးယောက် ထွန်းကားခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီထဲက တစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖေပေါ့။ သူက ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေမှာ အောက်စဖို့ဒ်တက္ကသိုလ်ကနေ ထွက်ပြီး ရှက်ဖီးလ် (Sheffield) မြို့မှာ ဗိသုကာပညာ သွားသင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာပဲ ကျွန်တော့်အမေနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်အမေကလည်း ဘရစ္စတို (Bristol) က ပြဇာတ်သင်တန်းကျောင်းကနေ ထွက်ပြီး တောင်ပိုင်း ယော့ခ်ရှိုင်းယား (South Yorkshire) မှာ ဆရာဖြစ်သင်တန်း တက်နေသူပါ။ ကျွန်တော့်အမေဟာ ဘာကြောင့်မှန်း ခုထိနားမလည်နိုင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ မွေးကင်းစကလေးဘဝတုန်းက စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး... ဒက်ဗွန် (Devon) က မွေးစားမိဘတွေရဲ့ ခြံထဲမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာပါ။ အဲ့ဒီနေရာဟာ ကျွန်တော့်အဖေ ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ ဆပ်ဆက်စ် (Sussex) နဲ့ မိုင်ပေါင်းရာချီ ဝေးကွာပါတယ်။ ၁၉၆၉ ခုနှစ်ရဲ့ တစ်ရက်မှာ ရှက်ဖီးလ်မြို့က Queen’s Head ဆိုတဲ့ အရက်ဆိုင်ထဲကို သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်တည်း ဝင်မလာခင်အထိ သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်တစ်ခါမှ ဆုံစည်းခဲ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။

• • •

ဒါဟာ ထူးခြားလွန်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ပြောရရင်... လူတိုင်းလူတိုင်းရဲ့ အစပြုပုံဇာတ်လမ်းတွေလိုပဲ အညီအမျှ ထူးခြားနေတာမျိုးပါ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ 'တိုက်ဆိုင်မှု' တွေထဲကနေ ဆင်းသက်လာကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ 'မရေရာမှု' တွေထဲကနေ ဖြစ်တည်လာကြတာပါ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ အခြေအနေတွေထဲကနေ ကျွန်တော်တို့ဟာ ရှိလာခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့... အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ ရှိနေကြပြီလေ။

ဒါကြောင့်... အရာရာဟာ သင့်အတွက် မရေရာတော့ဘူး၊ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရတဲ့အခါ... တစ်ခုကို သတိရဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ အဲ့ဒါကတော့... မိတ်ဆွေလုံးဝမရှိသေးတဲ့ အချိန်တုန်းကထက်စာရင်တော့ အခုအခြေအနေက ဘယ်လောက်မှ မခက်ခဲတော့ဘူးဆိုတာပါပဲ။ အဲ့ဒီမဖြစ်နိုင်ခြေတွေကြားထဲကနေ အခုဆိုရင် မိတ်ဆွေရှိနေပြီ ။ 

ကျွန်တော်တို့ဟာ ရှိနေပြီ... ရှင်သန်နေကြပြီ မဟုတ်ပါသလား။


NEXT