Skip to main content

အစွမ်းသတ္တိ





အစွမ်းသတ္တိ 

ရောမဧကရာဇ်နဲ့ စတိုးအစ်ဒဿနပညာရှင် Marcus Aurelius က 

ကျွန်တော်တို့ဟာ ပြင်ပအကြောင်းအရာတစ်ခုခုကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲနေရတယ်ဆိုရင် 

"အဲ့ဒီနာကျင်မှုဟာ အဲ့ဒီပြင်ပကလာတဲ့အရာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အဲ့ဒီအရာအပေါ် သင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ ထင်မြင်ယူဆချက် ကြောင့်သာ ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီအယူအဆကိုတော့ အဆွေဟာ ဘယ်အချိန်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ရုပ်သိမ်းပစ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိ ရှိတယ်" လို့ တွေးခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်။

ကျွန်တော် ဒီအယူအဆကို သဘောကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့အတွေ့အကြုံအရတော့ အဲ့ဒီလို ရုပ်သိမ်းပစ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိကို ရှာဖွေဖို့ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲတတ်တာကိုလည်း သိနေပါတယ်။ 

ဥပမာ - ပူဆွေးသောကရောက်တာ၊ အလုပ်ခွင်က ဖိအားတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်တာတွေကို လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရုံနဲ့ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ တောထဲမှာ လမ်းပျောက်နေတဲ့အခါမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြောက်စိတ်ဟာ တောအုပ်ကြီးကြောင့် တိုက်ရိုက်ဖြစ်ပေါ်လာတာ မဟုတ်နိုင်ပေမဲ့ တကယ်တမ်း လမ်းပျောက်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့ အဲ့ဒီကြောက်စိတ်ရဲ့ အရင်းအမြစ်ဟာ လမ်းပျောက်နေတာကြောင့်ပဲလို့ အပြည့်အဝ ခံစားနေရမှာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့...

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင် ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကမ္ဘာပဲ" ဆိုတာကို သတိရနေဖို့ကတော့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေပါတယ်။ 

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင်တွေကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့အတွက် ပြင်ပက အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ပြောင်းလဲနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိနေတဲ့ တောအုပ်တွေဟာ တင်စားချက်တွေသာ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ အဲ့ဒီတောအုပ်ထဲကနေ ကျွန်တော်တို့ ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့အခါမျိုး ရှိနိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင်ကိုသာ ပြောင်းလဲနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီ အခက်အခဲတွေ ကြားမှာတင် အဆင်ပြေပြေ ရှင်သန်နေထိုင်သွားနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

NEXT
Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...
Post a Comment
Read more

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...
1 comment
Read more

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...
Post a Comment
Read more