အခန်း (၆၅) မင်း နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လား
လက်နှိပ်ဓာတ်မီးလေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ မြက်ခင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အဝေးတစ်နေရာဆီသို့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ညဘက်တောင်ပေါ်က မြူနှင်းများ ဝေဆာနေဆဲပင်။ ယွီနျန့်သည် ရှဲ့ယို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အေးစက်စက် အထိအတွေ့နှင့်အတူ မိမိရင်ဘတ်ထဲမှ တဒိန်းဒိန်းနှင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ခုန်မောနေသော နှလုံးခုန်သံကို အတိုင်းသား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ လက်လှမ်းကာ ရှဲ့ယို့၏ အပေါ်အင်္ကျီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်ကျမှသာ သူ၏ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဆွဲချိတ်ခံထားရသော ကျောက်ဆောင်ကြီးမှာ နောက်ဆုံးတော့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားရတော့သည်။
သူ တကယ် ရောက်လာခဲ့ပြီ။
ယွီနျန့် သူ၏ခံစားချက်များကို မည်သည့်စကားလုံးနှင့် ဖော်ပြရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ ငလျင်လှုပ်ခတ်နေစဉ်တုန်းက သူသည် လုံးဝတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာအကဲခတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြန်သတိပြုမိသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ရှဲ့ယို့၏ရင်ခွင်ကို မှီထားရင်း၊ မျက်ဝန်းများမှာ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်လာပြီး ငိုချင်စိတ်များ တားမရဆီးမရ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ရသည်။
ယွီနျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားမိသောအခါ၊ ရှဲ့ယို့ သူ့ကို ပိုပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။
"နျန့်နျန့်... တစ်နေရာရာမှာ ဒဏ်ရာရသွားသေးလားဟင်"
ယွီနျန့် နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဆွဲတင်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည် ။
"ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒဏ်ရာလည်း နည်းနည်းမှ မရပါဘူး။ ကျွန်တော် ကံကောင်းသွားလို့ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီတုန်းက တောင်ပေါ်ကနေ ကျောက်တုံးတွေအများကြီး ပြုတ်ကျလာပေမဲ့ တစ်ခုမှ ကျွန်တော့်ကို မမှန်ခဲ့ဘူးလေ။ ရှေ့က ရေကန်ထဲပဲ အကုန်ပြုတ်ကျသွားပြီး ရေတွေစင်လို့ အင်္ကျီနည်းနည်း စိုသွားတာ၊ အခုတော့ အဲဒါလည်း အကုန် ခြောက်သွားပါပြီ"
ယွီနျန့်က ဘာမှမဟုတ်သလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေသော်လည်း၊ ရှဲ့ယို့အနေဖြင့် သူဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်ကြီးလှသည့် အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရမည်နည်းဆိုတာကို ပုံဖော်ကြည့်နိုင်သည်။ သူ ယွီနျန့်ကို ဖက်ထားသော လက်မောင်းအစုံကို ပိုမိုတင်းကြပ်လိုက်ပြီး လေသံကို နှိမ့်ကာ မေးမိသည်။
"တအား လန့်သွားလားဟင်"
"ဟုတ်.. လန့်သွားတာပေါ့။ တကယ်ကို တအားလန့်သွားတာပါ၊"
ယွီနျန့် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ။ အကောင်အထည်ဖော်ရမယ့် ရည်မှန်းချက်တွေလည်း အများကြီး ရှိသေးတာလေ။ ကျွန်တော် သေရမှာကို ကြောက်တယ်။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဒီအတိုင်းကြီး သေသွားရမှာကို တကယ်ကြောက်မိတာ။"
အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ သူနဲ့ ရန်ရှူးနှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသဖြင့်၊ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ စိတ်အေးအေးထားပြီး ပျာယာမခတ်ဘဲ နေရမည် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အခု ရှဲ့ယို့ကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်မှာတော့၊ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများမှာ လုံးဝ ထိန်းမရဘဲ တုန်ရီနေဆဲပင်။
ထိုသို့ပြောရင်း ယွီနျန့်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ရှဲ့ယို့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုမိုတိုးဝင်မှီတွယ်လိုက်ပြီး
"ဒီမှာ တအားအေးတာပဲ။ မှောင်သွားတာနဲ့ အပူချိန်က ချက်ချင်း ကျသွားတာလေ။ မီးပုံလေး ငြိမ်းသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ တကယ်ကို တအား စိမ့်အေးလာတာ"
ယွီနျန့်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ရှဲ့ယို့သည် သူ၏လက်မောင်းများကို အသာလွှတ်လိုက်ပြီး သူဝတ်ထားသော ဝတ်စုံအပေါ်အင်္ကျီကို ချက်ချင်းချွတ်၍ ယွီနျန့်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ သေသေချာချာ လွှမ်းခြုံပတ်ပေးလိုက်ပါတော့သည်။
အတိအကျပင် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရှဲ့ယို့ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ လက်ကို အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ထိုနေရာမှာတင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိသည်။
ယွီနျန့်၏ ရင်ထဲက ကျန်ရှိနေသေးသော ကြောက်စိတ်များအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျယ်သွားရတော့သည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ အူကြောင်ကြောင်နိုင်လှသော ပုံစံကြောင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားလိုက်ပြီး၊ အောက်သို့ငုံ့ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်က လက်နှိပ်ဓာတ်မီးလေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ရန်ရှူးတစ်ယောက် နိုးနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယွီနျန့်က ပြုံးလျက်
"အန်ကယ်ရန်... ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တွေ ရောက်လာပါပြီ။ တို့တွေ မကြာခင် အပေါ်ကို ပြန်တက်လို့ ရတော့မှာပါနော်" ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။
သူ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင်၊ အဝေးမှ အလင်းတန်းများစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး၊ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ချွိရှောက်ရန်၏ စိတ်တိုဒေါသထွက်နေသော ဆဲရေးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
"တောက်... ရှဲ့ရှောက်ယို့၊ မင်းက ကိုယ့်အသက်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ချင်နေတာလား လမ်းကတောင် သေသေချာချာ မပွင့်သေးဘူးကို မင်းက ဒီအတိုင်းကြီး အောက်ကို ခုန်ဆင်းသွားရရော့လား။ လမ်းခုလတ်မှာ မြေထပ်ပြိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ မင်းသာ ခြေချော်ပြီး ပြုတ်ကျသွားရင်ကော မင်း ယွီနျန့်ကို စိုးရိမ်နေမှန်း ငါသိပေမဲ့ ဒီလောက်အထိတော့ ဇွတ်တရတ် မလုပ်သင့်ဘူးလေကွာ!"
ရှဲ့ယို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ယွီနျန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ တိုးတိုးလေး ပြန်လည်ရှင်းပြရှာသည်။
"ငါ အဲဒီလို မလုပ်ပါဘူး။ လမ်းလျှောက်တုန်းက သေသေချာချာ သတိထားပြီး လာခဲ့တာ။ ဇွတ်တရတ် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။"
စစ်တပ်သုံး ဖျောက်ဖျားအနွေးထည်အထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချွိရှောက်ရန်သည် သူတို့အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ မီးရောင်အောက်တွင် ယွီနျန့်ကို သေသေချာချာ လိုက်လံစစ်ဆေးကြည့်သည်။ ယွီနျန့်တစ်ယောက် ရှဲ့ယို့၏ အပေါ်အင်္ကျီကြီးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ သူ သက်ပြင်းကို အဝဝချနိုင်ပါတော့သည်။
"တော်သေးတာပေါ့၊ တော်သေးတာပေါ့၊ တော်သေးတာပေါ့! မင်း ဘာမှမဖြစ်လို့ အဆင်ပြေသွားတာ!"
သူ စိတ်ထဲက စကားတစ်ဝက်ကိုတော့ အောင့်ထားလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ မင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်... ရှဲ့ယို့တစ်ယောက် မျက်ရည်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ပန်းထွက်အောင် ငိုနေမလဲ မသိဘူး။
ယွီနျန့် ပြုံးလျက် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ" ဟု ဆိုသည်။
ချွိရှောက်ရန်က လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ယမ်းပြရင်း "ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူးကွာ။ မင်းဘေးကလူကိုသာ သေသေချာချာ ကျေးဇူးတင်လိုက်။ ငါကတော့ ဘေးကနေ လိုက်လာရုံသက်သက်ပဲဟာ။ မင်းမသိလို့ပါ... မင်း ဒုက္ခရောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားကြားချင်း၊ ရှဲ့ရှောက်ယို့တစ်ယောက် ပေါက်ကွဲတော့မယ့်အတိုင်း ဖြစ်သွားတာကွ။ သူက အလုပ်တွေအကုန်လုံးကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့ပြီး ပျာပျာသလဲနဲ့ အသည်းအသန် ပြေးလာတာ၊ ကြည့်ရတာ မင်းသာတစ်ခုခုဖြစ်ရင် သူ ဒီတောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖြိုချပစ်တော့မယ့်အတိုင်းပဲ!"
လူအုပ်စုကြီးသည် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်လှည့်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် လမ်းပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကျောက်တုံးကျောက်ခဲများကို အတိုင်းသား မြင်တွေ့နေရသည်။ ရှဲ့ယို့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်တွင်မှ၊ သူ၏လက်ကို လှမ်းကမ်းပေးလိုက်သည်။
"မင်းလက်ကို ငါ တွဲထားပေးမယ်။"
ယွီနျန့်လည်း မငြင်းဘဲ သူ၏လက်ကလေးကို ရှဲ့ယို့၏ လက်ဖဝါးကြီးထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြီး၏ အနောက်ဆုံးကနေ အတူတူ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ချွိရှောက်ရန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်၊ ရှဲ့ယို့တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ပြီး လက်လှမ်းတွဲရဲပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူ စိတ်ထဲမှ အလွန်ဝမ်းသာသွားမိရင်း
ကလေးရာ... မင်းနောက်ဆုံးတော့ အနည်းငယ် တိုးတက်လာပြီပဲ! တကယ်ကို မလွယ်ကူလိုက်တာ!
အတန်ငယ် လျှောက်ပြီးသောအခါ၊ အဝေးမှ ရေစီးသံကို သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရသည်။ ယွီနျန့် ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ရေအပြည့်ပါသော ဝါးကျည်တောက်လေးကို ရှဲ့ယို့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဒါက တောင်ပေါ်က စမ်းရေတွင်းက ရေစစ်စစ်လေးပါ။ ကျွန်တော် မြည်းကြည့်ပြီးပြီ၊ တအားချိုတာပဲ။ မင်းလည်း မြည်းစမ်းကြည့်နိုင်အောင်လို့ ကျွန်တော် နည်းနည်း ခပ်လာခဲ့တာ"
ရှဲ့ယို့ ၎င်းကို လှမ်းယူ၍ လက်ထဲတွင် အမြတ်တနိုး ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ကျောက်ခဲများကို နင်းခြေရင်း၊ ယွီနျန့်သည် ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ကို သုံးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။
"အပြင်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဟင်"
ရှဲ့ယို့ ယွီနျန့်ကို သေသေချာချာ တွဲထားရင်း၊ ခြေလှမ်းတိုင်းကို ဂရုတစိုက် လှောက်လှမ်းသည်။
"မဆိုးပါဘူး။ ငလျင်ဗဟိုချက်က လူသူမရှိတဲ့ တောင်တန်းနယ်မြေထဲမှာ ဖြစ်သွားတာလေ။ လမ်းဘေးမှာ အိမ်တချို့ ပြိုကျပျက်စီးတာကို မြင်ခဲ့ရပေမဲ့၊ လူဦးရေသိပ်သည်းဆ နည်းတဲ့နေရာဖြစ်လို့ ထိခိုက်ပျက်စီးမှု ပမာဏကတော့ အဲဒီလောက်အထိ မပြင်းထန်ပါဘူး။"
ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးမှ ရှဲ့ယို့က ဆက်ပြောသည်။
"မုန့်ယွမ်ကတော့ ငလျင်လှုပ်တုန်းက ခြေလှမ်းမမြဲဘဲ လဲကျသွားလို့ လက်ကောက်ဝတ် ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ ရှီရို့ကတော့ ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို တောင်အောက်က ဆေးပေးခန်းကို ပို့ပြီး ကုသပေးထားလို့ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ သူတို့အားလုံး မင်းအတွက် တကယ်ကို တအား စိုးရိမ်နေခဲ့ကြတာ"
ယွီနျန့် ဆုပ်ကိုင်ထားကြသော သူတို့၏လက်ကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်ပြီး၊ ရှဲ့ယို့ လှည့်ကြည့်လာသည့် အချိန်ကျမှ မေးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်... မင်းကောဟင်"
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှဲ့ယို့ မျက်နှာလွှဲမသွားတော့ပေ။ သူက အမှန်အတိုင်း တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေရှာသည်။
"ငါလည်း... မင်းအတွက် တအား စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ"
"မင်းက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်နေရတာလဲဟင်"
ရှဲ့ယို့၏ မေးရိုးလေးများ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး၊ အသက်ရှူချက် အနည်းငယ် ပြင်းထန်သွားပြီးနောက်တွင်မှ နောက်ဆုံး၌ အဖြေတစ်ခုကို ထုတ်ပြောလာသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့အတွက်တော့... မင်းက တအားကို အရေးကြီးလွန်းလို့ပါ။ မင်း အောက်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကြောက်နေမလား၊ ဒဏ်ရာရသွားမလား၊ အေးနေမလားဆိုတာကို ငါတကယ် စိုးရိမ်နေမိတာ။ ပြီးတော့... မင်းကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့မှာကိုလည်း ငါ... တကယ်ကို တအား ကြောက်နေခဲ့တာပါ"
နောက်ဆုံး စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ပြောလိုက်ရစဉ်၊ ရှဲ့ယို့၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို သံချိတ်အကြီးကြီးတစ်ခုနှင့် အတင်းဆွဲညှစ်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာကျင်သွားရသည်။
ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကြီးမှာ သူတို့ထက် အဝေးကြီးသို့ လျှောက်လှမ်းရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယွီနျန့်က ရှဲ့ယို့ကို ညင်သာသော လေသံလေးဖြင့် ဆက်မေးသည်။
"ကျွန်တော်က မင်းအတွက် ဘယ်လောက်အထိတောင် အရေးကြီးလို့လဲဟင်"
ရှဲ့ယို့၏ လက်ချောင်းများ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
"အရေးအကြီးဆုံးပဲ။"
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏နားရွက်လေးများမှာ အလိုလို ပူထူးကာ နီရဲလာတော့သည်။ သူ ယွီနျန့်၏ လက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ နောက်သို့ လုံးဝ ပြန်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ရှေ့သို့သာ အတင်း ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေပါတော့သည်။
တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာကြသောအခါ၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှတစ်ဆင့် အလင်းရောင်ခြည်မျှင်များကို မြင်တွေ့နေရပြီ။ ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးမှာ နံနက်ဦးယံ အလင်းတန်းများနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယွီနျန့် ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင်၊ ရှီရို့တစ်ယောက် အနားသို့ အသည်းအသန် ပြေးလာပြီး သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်ပါတော့သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ငိုလည်းငို၊ ရယ်လည်းရယ်ရင်း
"မင်းကတော့ ငါ့ကို တကယ် စိတ်ပူအောင် လုပ်တာပဲ! တကယ်ကို တအား စိတ်ပူသွားတာ" ဟု ဆိုကာ အော်ငိုတော့သည်။
ယွီနျန့် လက်မြှောက်ကာ သူမ၏နောက်ကျောကို အသာပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ပကတိအတိုင်း အဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်နေရာမှလည်း ဒဏ်ရာမရဘူးလေ၊ အစ်မဘာသာ သေချာကြည့်ဦး။"
ထိုအခါမှ ရှီရို့ ယွီနျန့်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို စည်းကမ်းမရှိ သုတ်ရင်း ယွီနျန့်ကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး သေသေချာချာ လိုက်လံစစ်ဆေးကြည့်သည်။
"အင်း... ပကတိအတိုင်း ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိတာ မှန်ပါတယ်။"
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ မအောင့်နိုင်ဘဲ မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်သည်။
ဘယ်ဘက်လက်တွင် ပတ်တီးအဖွေးသားနှင့် မုန့်ယွမ်ကလည်း လျှောက်လာပြီး၊ ဒဏ်ရာမရထားသော သူ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် ယွီနျန့်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"မင်း ဘာမှမဖြစ်လို့ တော်ပါသေးတယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးခင်ဗျာ။"
ယွီနျန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ကားအနည်းငယ်သာ ရပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
"တခြားသူတွေကောဟင်"
"သူတို့အားလုံး မြို့ထဲကို ပြန်ကုန်ကြပြီလေ။ မူလက ဥက္ကဋ္ဌချွိက တို့တွေကိုပါ ပြန်ခိုင်းတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီမှာ ကျန်နေသေးတာကို တို့တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်အေးအေးနဲ့ ပြန်နားနိုင်မှာလဲ အဲဒါကြောင့် တောင်အောက်မှာပဲ အသည်းအသန် စောင့်နေကြတာ"
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ယို့ လျှောက်လာပြီး ယွီနျန့်ကို
"ကားထဲမှာ အစားအသောက်တွေ ရှိတယ်။ မင်း ဝမ်းဖြည့်ဖို့အတွက် တစ်ခုခု စားလိုက်ဦးမလားဟင် မင်းနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အဲဒီလမ်းပြကိုတော့ ကားတစ်စီးနဲ့ အိမ်ကို အရင်ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးပါပြီ"
"ဟုတ်၊ အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့"
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လှည့်ထွက်သွားကြစဉ်၊ ရှီရို့ သူမ၏ မျက်ရည်စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးလေးများကို ခတ်ရင်း၊ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကတုန်ကရင် မေးမိသည်။
"နေဦး... အစ်ကိုမုန့်၊ ငါရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ ပြီးတော့ ခုနတင် သူက နျန့်နျန့်ကို ဗိုက်ဆာလားဆိုပြီး လာမေးနေတာ မဟုတ်လား"
မုန့်ယွမ်ကတော့ အချင်းချင်း မသိစိတ်ဖြင့် နီးကပ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားကြသော ထိုကျောပြင်နှစ်ခုကို ငေးကြည့်ရင်း၊ သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်နေမိသည်။ သူ ရုတ်တရက် ရှီရို့ကို မေးလိုက်သည်။
"မင်း ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့ရဲ့ အရပ်အမြင့်ကို မှတ်မိသေးလား"
"ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့ရဲ့ အရပ်လား"
ရှီရို့ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ အသည်းအသန် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သည်။
"အရင်တုန်းက ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့တစ်ယောက် နျန့်နျန့်ဘေးမှာ ရှိနေတုန်းက ငါသူ့အချက်အလက်တွေကို ရှာကြည့်ဖူးတယ်။ နောက်ဆုံး တရားဝင်ထုတ်ပြန်ချက်အရဆိုရင် သူက အရပ် ၁၈၆ စင်တီမီတာ ရှိတာလေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"
မုန့်ယွမ် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး၊ ရာနှုန်းပြည့်တော့ မသေချာလှပေ။
"ငါ့မှာတော့ သေချာတဲ့ တွက်ဆချက်တစ်ခု ရှိနေပြီ။"
ရှီရို့ ပိုပြီး စပ်စုချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်
"ဘာတွက်ဆချက်လဲဟင်"
"ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။ နောက်မှ မင်းကို ပြောပြမယ်၊"
မုန့်ယွမ် ရှီရို့ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"လာ... တို့တွေ ဖုန်းလိုင်းမိမယ့် နေရာတစ်ခုကို အရင်ရှာပြီး အွန်လိုင်းတက်ကြရအောင်။ ယွီနျန့်ကို ဘေးကင်းစွာ ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းကို အမြန်ဆုံး ချပြရမယ်!"
ရှီရို့၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် တခြားဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်သားပဲ! အဲဒီ ကြော်ငြာအကောင့်တွေက တကယ်ကို အရှက်မရှိကြဘူး။ ခုနတင် ငါကြည့်လိုက်တော့... ကြော်ငြာအကောင့်တစ်ခုက ယွီနျန့်တစ်ယောက် ငလျင်လှုပ်တုန်းက ချောက်ထဲပြုတ်ကျသွားပြီး သေလား၊ ရှင်လား မသေချာဘူးဆိုပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ လျှောက်ရေးထားတာကွ။ တကယ်ကို စိတ်တိုဖို့ကောင်းတယ်!"
မုန့်ယွမ်ကတော့ စိတ်အာရုံတို့ လွင့်ပျံနေဆဲပင်
"အင်း... စာသားတွေနဲ့ လေသံကို သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးမှ၊ နောက်မှ အမှန်ကန်ဆုံး ရှင်းလင်းချက်ကို ချပြလိုက်တော့"
ကားအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ ရှဲ့ယို့သည် နွားနို့တစ်ဘူးကို ဖောက်ပြီး မုန့်သေတ္တာအသေးလေးတစ်ခုနှင့်အတူ ယွီနျန့်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဒီမုန့်တွေက အစာကြေလွယ်ပါတယ်။ မြည်းကြည့်ပြီး မင်းသဘောကျရဲ့လားလို့ ပြောပြဦးနော်"
"တကယ်လို့ ကျွန်တော် မကြိုက်ရင်ကောဟင်"
ရှဲ့ယို့က အလေးအနက် အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေရှာသည်။
"တကယ်လို့ မင်း ဒါကိုမကြိုက်ရင်လည်း... ငါ တခြား ထမင်းလိပ်တွေ၊ ပန်ကိတ်တွေ၊ ကွတ်ကီးတွေ Actions၊ သကြားလုံးတွေ၊ ချောကလက်တွေ၊ အမဲခြောက်တွေ၊ စည်သွပ်ဗူးတွေ၊ သစ်သီးခြောက်တွေနဲ့ အခွံမာသီးတွေကိုပါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါတယ်ခင်ဗျာ"
သူက ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီကို တရစပ် ရေတွက်ပြနေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ယွီနျန့်၏ နှုတ်ခမ်းထက်က အပြုံးများမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာတော့သည်။ သူ မုန့်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီးနောက်၊ နွားနို့ကို တစ်ငုံအသာ သောက်လိုက်သည်။
"တအား အရသာရှိတာပဲ!"
ထိုအခါမှ ရှဲ့ယို့တစ်ယောက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
"မင်း သဘောကျရင်ပဲ အဆင်ပြေပါပြီ"
သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြစဉ်၊ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ မသိစိတ်ဖြင့် မျက်နှာကို ချက်ချင်း ပြန်လည် လွှဲလိုက်ကြပြန်သည်။
မုန့်နောက်ဆုံးတစ်ကိုက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားပြီးသွားသောအခါ၊ ယွီနျန့် သေတ္တာအလွတ်လေးကို ပြန်ပိတ်၍ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် စားလို့ ပြီးပါပြီ"
ရှဲ့ယို့ ၎င်းကို လှမ်းအယူတွင်၊ သူတို့၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများက အချင်းချင်း မတော်တဆ ပွတ်တိုက်မိသွားကြသည်။ လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်၊ ရှဲ့ယို့ သူ၏လက်ချောင်းများကို ချက်ချင်း အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်မိသည်။ ယွီနျန့် ဘာမှမသိလိုက်သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး၊ တစ်ရှူးတစ်ချပ်ဖြင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းဘေးက မုန့်အစအနလေးများကို သပ်ရပ်စွာ သုတ်လိုက်သည်။
ပစ္စည်းများကို သေသေချာချာ ပြန်သိမ်းဆည်းပြီးနောက်၊ ရှဲ့ယို့သည် ယွီနျန့် ကမ်းပေးခဲ့သော ဝါးကျည်တောက်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မီးရောင်အောက်တွင် အထဲ၌ ဘာအညစ်အကြေးမှမရှိဘဲ ပကတိအတိုင်း ကြည်လင်နေသော စမ်းရေအေးလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ၎င်းကို အလွန်အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားရင်း၊ ရေကို တစ်ငုံအသာ သောက်လိုက်ရာ လန်းဆန်းလှသော အရသာက ပါးစပ်တစ်ခုလုံးဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။
တကယ်ကို တအား ချိုမြိန်လှသည်။
ဝါးကျည်တောက်လေးက သိပ်မကြီးသလို၊ အထဲက ရေပမာဏကလည်း သိပ်မများလှပေ။ ရှဲ့ယို့ ၎င်းကို အလျင်အမြန်ပင် အကုန်သောက်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်စဉ်၊ သူ့ကိုသာ မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေသည့် ယွီနျန့်၏ အကြည့်များနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိသွားပြန်သည်။
နောက်ကွယ်က ဆန်းကြယ်လှသော အင်အားတစ်ခုခုက တွန်းပို့လိုက်သကဲ့သို့ပင်၊ ရှဲ့ယို့ အရင်တုန်းက စာဖတ်ရင်း ရေးမှတ်ထားခဲ့ဖူးသည့် မှတ်စုစာသားများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး မေးလိုက်မိသည်
"စမ်းရေက တအားချိုတာပဲ၊ နျန့်နျန့်... မင်းကော... နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လားဟင်"
ယွီနျန့် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "ရေက ကုန်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြန်မေးမိသည်။
ရှဲ့ယို့၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲခြောက်ကပ်သွားသည်။
"ရှိပါသေးတယ်။"
ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူ၏နှလုံးခုန်သံမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို တဟုန်ထိုး မြန်ဆန်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဆီသို့ ပူနွေးလှသော သွေးနွေးလှိုင်းကြီး ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာလည်း မီးတောက်တော့မည့်အတိုင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပူလောင်လာခဲ့ရသည်။
ရှဲ့ယို့၏ ဧဒင်ပန်းသီးမှာ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ခါသွားပြီး၊ လက်ထဲက ဝါးကျည်တောက်အလွတ်လေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ သူ၏နားရွက်လေးများမှာလည်း အလွန်အမင်း နီရဲလာတော့သည်။
"ငါ့ရဲ့... နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာလေ... အဲဒီမှာ အရသာလေး နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်..."
အတိအကျပင် ထိုအခိုက်အတန့်၌၊ ကားတံခါးကြီးမှာ အပြင်ဘက်ကနေ "ကလစ်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားခဲ့ပြီး၊ ရှဲ့ယို့၏ စကားမဆုံးသေးသော အချစ်စကားလုံးကြီးမှာ လမ်းခုလတ်တင် ပြတ်တောက်သွားရပါတော့သည်။
အပြင်ဘက်က အေးစက်စက် လေပြင်းကြီးက ကားထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး၊ ကားအတွင်း၌ ရှိနေသော ဆန်းပြားလှသည့် အချစ်ရိပ်အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျယ်သွားစေပါတော့သည်။ ချွိရှောက်ရန် တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း ခပ်သွက်သွက် ဆိုတော့သည်
"ရှဲ့ရှောက်ယို့... ကယ်ဆယ်ရေး ပညာရှင်က ငါ့ကို လာပြောတယ်၊ မကြာခင်မှာ မိုးသည်းသည်းမည်းမည်း ရွာတော့မယ့်ပုံပဲတဲ့၊ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေတာက မဘေးကင်းဘူးလေ။ တို့တွေ အခုချက်ချင်း အမြန်ဆုံး ထွက်ကြရအောင်!"
ရှဲ့ယို့၏ ရေခဲစိုင်ကြီးတစ်ခုလို အေးစက်စူးရှလှသော အကြည့်ကြီးနှင့် တည့်တည့်ဆုံလိုက်ရသောအခါ ချွိရှောက်ရန်တစ်ယောက် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိသည်။
"ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲကွာ"
NEXT
Comments
Post a Comment