75

အခန်း (၇၅) - နျန့်နျန့်... ငါ့ကို တစ်ချိန်လုံး အဲဒီလိုမျိုး စိုက်ကြည့်မနေနဲ့ဦးလေ

ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရှဲ့ယို့၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများမှာ သူ၏နှာခေါင်းဖျားလေးပေါ်တွင် ဝဲပျံနေဆဲဖြစ်ကာ အသာအယာ ဆက်လက်နမ်းရှုံ့နေသည်ကို ယွီနျန့် သတိပြုမိသွားသည်။ သူ ဇဝေဇဝါဖြင့် "ရှဲ့ယို့" ဟု လှမ်းခေါ်မိသည်။

ရှဲ့ယို့ လက်မောင်းပေါ်တွင် တင်လာခဲ့သော ကုတ်အင်္ကျီမှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျသွားမှန်းမသိပေ။ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံးတွင် နွေးထွေးလှသော မီးရောင်များ လွှမ်းခြုံနေပြီး ရှဲ့ယို့၏ ပူနွေးသော လက်ဖဝါးက ယွီနျန့်၏ သွယ်လျလှသော ခါးလေးအထက်တွင် အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူရှိန်မှာ ညဝတ်အင်္ကျီ၏ နူးညံ့သော ပိတ်စလေးမှတစ်ဆင့် အပြန်အလှန် ပေါင်းစပ်နေကြသည်။

ရှဲ့ယို့က "ငါ့ကို နမ်းချင်တာ နျန့်နျန့်ပဲဟာ..." ဟု ပြန်လည်ချေပသည်။

သူက “နျန့်နျန့်ပဲဟာ” ဆိုသည့် စကားလုံးကို တမင်သက်သက် အလေးအနက် ထည့်ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွီနျန့်တစ်ယောက် မအောင့်နိုင်ဘဲ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောမိသည်။

ရှဲ့ယို့၏ နားရွက်လေးများ နီရဲလာပြီး သူ ယွီနျန့်၏ နားရွက်ပါးလေးအနားသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လျက် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောရှာသည် ။

"နျန့်နျန့် ကိုယ်တိုင်ကကို အသည်းအသန် လိုချင်နေခဲ့တာလေ..."

ယွီနျန့် နံရံကို ကျောမှီထားရင်း ရှဲ့ယို့၏ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် တုန်ခါနေသော မျက်တောင်လေးများကို စိုက်ကြည့်လျက် စနောက်ချင်စိတ်ဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းနမ်းလိုက်ပြီးမှ

"ကျွန်တော်က တစ်ခေါက်ပဲ နမ်းချင်တာလေ။ အခု နမ်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ ပြီးပြီပေါ့ခင်ဗျာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှဲ့ယို့ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည့်အလား နှုတ်ခမ်းလေးကို စူလိုက်ပြီး

"အဲဒီလိုမျိုးတော့ ဘယ်ဟုတ်မှာလဲ..." ဟု ညည်းတွားသည်။

ယွီနျန့်က ပြန်ပြီး စပ်စုမိသည်။

"ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုမျိုးလဲဟင်"

ရှဲ့ယို့ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ... ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို အပိုင်ချလိုက်သည့်အလား သူ၏သန်မာလှသော ခြေတံရှည်ကြီးများကို ယွီနျန့်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားသို့ အသာအယာ လျှိုသွင်းကာ နေရာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်ကို ယွီနျန့်၏ ဦးခေါင်းအနောက်ဘက်သို့ ပို့ကာ ထိန်းကိုင်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလျက် သူ့ကို အသည်းအသန် နက်ရှိုင်းစွာ ထပ်မံနမ်းရှုံ့လိုက်ပါတော့သည်။ သူတို့၏ လျှာဖျားလေးများမှာ အချင်းချင်း၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများ၊ သွားတန်းလေးများနှင့် နူးညံ့လှသော အတွင်းနံရံများဆီသို့ အပြိုင်အဆိုင် လိုက်လံစုံစမ်းနေကြပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း ထပ်တူကျစွာ ရောယှက်နေတော့သည်။ ရှဲ့ယို့က မပီမသ လေသံဖြင့် - "ဒါမျိုးမှ... တကယ့်အနမ်းလို့ ခေါ်တာ..." ဟု ရေရွတ်မိသည်။

အနမ်းများ ခေတ္တခွဲခွာသွားကြသောအခါ သူတို့နှစ်ဦး၏ နဖူးချင်း အသာအယာ ထိကပ်ထားမိကြသည်။ ရှဲ့ယို့၏ လက်ဖဝါးလေးက ယွီနျန့်၏ ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အက်ကွဲနေသော လေသံဖြင့် "ငါ... အစည်းအဝေးခန်းထဲကို ပြန်သွားရဦးမယ်..."

သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းလွှာချင်း ထပ်မံ၍ မထိတထိ ပွတ်တိုက်မိသွားပြန်ရာ ယွီနျန့်၏ အသက်ရှူသံများပါ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး

"မင်းက အစည်းအဝေးလုပ်နေရင်းနဲ့မှ... ခိုးထွက်လာတာလားဟင်" ဟု မေးလိုက်မိသည်။

ရှဲ့ယို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းပုံစံဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။

"ကျွန်တော် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်လေ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှဲ့ယို့တစ်ယောက် စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ကြောင်အသွားရပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဧရာမ မီးဆိုင်းကြီးတစ်ခု လင်းပွင့်လာသကဲ့သို့ ဝင်းခနဲ တောက်ပသွားရတော့သည်။

"မင်း... တကယ် လိုက်လို့ ရရဲ့လားဟင်"

"ဘာလို့ မရရမှာလဲခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် လုပ်စရာရှိတဲ့ အလုပ်တွေအကုန်လုံး ပြီးအောင် လုပ်ထားပြီးသားပဲဟာ။ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာဖြစ်ဖြစ် မင်းနဲ့အတူ ရှိနေတာဖြစ်ဖြစ်... ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာက မင်းအကြောင်းပဲ တွေးနေမိမှာ အတူတူပဲလေ။ အဲဒီတော့... ကျွန်တော် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့တာက ပိုပြီးတော့တောင် ကောင်းမွန်ပါသေးတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် မင်းကို တွေ့ချင်တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် မြင်တွေ့နိုင်တော့မှာပေါ့"

ယွီနျန့် ရှဲ့ယို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးကို ထပ်မံ၍ အသာအယာ နမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘေးကနေ လိုက်လာတာက... မင်းရဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းကို သွားပြီး ထိခိုက်စေမလားဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ယို့က "သေချာပေါက် မထိခိုက်ဘူး!" ဟု အလျင်အမြန် ငြင်းဆိုသည်။

"တကယ်လားဟင်"

"...အင်း၊"

ရှဲ့ယို့ ပျာပျာသလဲဖြင့် ချက်ချင်း ထပ်ဖြည့်ပြောရှာသည်။

"တကယ်တော့... မင်း ငါ့ရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေတာဖြစ်ဖြစ်၊ မရှိတာဖြစ်ဖြစ်... ငါ့အပေါ်မှာ သက်ရောက်မှု ရှိနေတာကတော့ အတူတူပါပဲ"

ယွီနျန့်က တမင်တကာ အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့်

"ကျွန်တော် မင်းရဲ့ ဘေးနားမှာ မရှိနေရင်တောင်မှ... မင်းရဲ့ အလုပ်အပေါ် သွားပြီး သက်ရောက်မှု ရှိနေတုန်းပဲပေ့ါ”

ရှဲ့ယို့ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ယွီနျန့်၏ မျက်ဝန်းထောင့်က မှဲ့လေးကို ညင်သာစွာ ငုံ့နမ်းလိုက်ရင်း

"အင်း... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းအကြောင်းကိုပဲ တရစပ် တွေးနေမိမှာမို့လို့ပါ"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မက်စ် များနှင့် ဦးထုပ်များကို သေသေချာချာ ဆောင်းလိုက်ကြပြီးနောက် ယွီနျန့်သည် အပြင်ကုတ်အင်္ကျီအပါးလေး တစ်ထည်ကို ကောက်စွတ်ကာ ရှဲ့ယို့၏အနောက်ကနေ တံခါးပြင်ပသို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။ ညနေခင်း လမ်းမပေါ်က ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုများမှာ ကင်းရှင်းနေသဖြင့် သူတို့ မကြာခင်မှာပင် ရှဲ့ယို့၏ ကုမ္ပဏီအောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ရှဲ့ယို့၏ သီးသန့်ဓာတ်လှေကား အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ပြီးမှသာ ယွီနျန့် မက်ခ် နှင့် ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ယို့ လက်လှမ်းကာ ယွီနျန့်၏ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်လေးများကို သပ်ရပ်အောင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ပြီး ထို့နောက် ယွီနျန့်၏လက်ကို အသာအယာ ဆွဲကိုင်လျက်... ဓာတ်လှေကား၏ လက်ဗွေစကင်နာ ပေါ်သို့ သူ၏လက်ချောင်းလေးများကို တင်ပေးလိုက်သည်။

ယွီနျန့် မိမိကို ဇဝေဇဝါ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ ရှဲ့ယို့က

"ဒီလိုမျိုး လုပ်ထားမှ... နောင်ကျရင် မင်း ငါ့ဆီကို အချိန်မရွေး ကိုယ်တိုင် လာရှာလို့ ရမှာပေါ့ခင်ဗျာ" ဟု ရှင်းပြသည်။

လက်ဗွေကို အောင်မြင်စွာ မှတ်ပုံတင်ပြီးသွားသော အခါမှသာ ရှဲ့ယို့ နှမြောတသစွာဖြင့် ယွီနျန့်၏ လက်ကို ပြန်လည်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ယွီနျန့်က သူ၏လက်ကို ပြန်လည်၍ အမိအရ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြန်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အချင်းချင်း တည့်တည့် စိုက်မကြည့်မိကြဘဲ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဓာတ်လှေကား၏ ပြောင်းလဲနေသော အထပ်ဂဏန်းများဆီသို့သာ ကျရောက်နေမိကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ လက်ချောင်းလေးများမှာမူ ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ချောင်းချင်းစီ အပြန်အလှန် ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့မိသွားကြပြီး နောက်ဆုံး၌ လက်ချင်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြပါတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူတို့၏ လက်ဖဝါးပြင်ပေါ်က အကွဲကြောင်းများနှင့် လိုင်းတစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ... တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လုံးဝ ကွက်တိကျစွာ တွဲဖက်မိသွားကြသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါဟာ ယွီနျန့်တစ်ယောက် ရှဲ့ယို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုံးခန်းတည်ရှိရာ အထပ်တစ်ခုလုံးကိုအစကနေ ပြန်လည်ဖြိုဖျက်ပြီး ဆန်းပြားစွာ ပြန်လည်ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးအဖွဲ့နှင့် အကူအဖွဲ့သားများ၏ အလုပ်လုပ်ရာ ဇုန်နယ်မြေကို ဘေးတစ်ဖက်တွင် သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကျယ်ဝန်းလှသော ဧရိယာကြီးတစ်ခုလုံးကတော့ ရှဲ့ယို့တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ သီးသန့် ပိုင်ဆိုင်သော နယ်မြေ ဖြစ်သည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော ရုံးခန်းကြီးအတွင်း၌ အလုပ်လုပ်ရာဇုန်နှင့် အနားယူရာဇုန်ဟူ၍ နယ်မြေ နှစ်ခုကို အတိအကျ ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားသည်။ သစ်ပင်ပန်းမန်လေးများနှင့် အနုပညာပစ္စည်းများကိုလည်း စနစ်တကျ လှပစွာ စီစဉ်ထားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး၏ စတိုင်မှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလှကာ တောက်တောက်ပပ အရောင်အသွေးများ လုံးဝ မရှိပေ။ အလုပ်စားပွဲ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ ကြီးမားလှသော မှန်နံရံကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် မြို့ပြ၏ လင်းထိန်နေသော နီယွန်မီးရောင်များနှင့် ညကောင်းကင်ယံထက်က သဲ့သဲ့ မြူနှင်းအလှကို ပြတ်သားစွာ မြင်တွေ့နေရပါတော့သည်။

ရှဲ့ယို့ ယွီနျန့်ကို ဆိုဖာပေါ်တွင် အတူတူထိုင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ယွီနျန့်၏ အကြည့်များက မှန်နံရံကြီးဆီသို့ အာရုံရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ရှဲ့ယို့က

"ငါ အရင်တုန်းက ဒီမှန်နံရံဘေးမှာ မတ်မတ်ရပ်ပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လေ့ရှိတယ်လေ။ ခြေလှမ်းတစ်ချက် မှားလိုက်တာနဲ့ ဒါမှမဟုတ် နည်းနည်းလေး ပေါ့ဆလိုက်တာနဲ့တင်... ဒီချောက်ကမ်းပါးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး ရင်နင့်စရာကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ်မျိုးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ သတိပေးခဲ့တာ"

ရှဲ့ယို့ ပြောချင်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ယွီနျန့် ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားသည်။ သူ ရှဲ့ယို့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာနှစ်သိမ့်စကားမှ ထုတ်မပြောတော့ဘဲ... ရှဲ့ယို့၏ လက်ဖမိုးလေးကိုသာ ညင်သာစွာ ငုံ့နမ်းလိုက်ပါတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျတော့... ငါ ဒီမှန်နံရံဘေးမှာ ပြန်ပြီး ရပ်ကြည့်မိတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းက တကယ့်ကို အတိုင်းမသိ လှပနေမှန်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ့စိတ်ထဲမှာ... တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ဒီနေရာကို အရောက်ခေါ်လာပြီး ဒီအလှတရားတွေကို အတူတူ ကြည့်ရမယ်လို့ တွေးခဲ့တာလေ"

ယွီနျန့် ရှဲ့ယို့၏လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သဘောတူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းက တကယ်လှတာပဲ"

ရှဲ့ယို့ အောက်သို့ အသာငုံ့ကာ ယွီနျန့်၏ မျက်ဝန်းထောင့်က အလှမှဲ့လေးကို ညင်သာစွာ နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ရှဲ့ယို့သည် အလုပ်စားပွဲ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး နားကြပ်တပ်ကာ အွန်လိုင်း ဗီဒီယိုအစည်းအဝေးကို စတင်တော့သည်။ ယွီနျန့်ကတော့ ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေတင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး စာရွက်နှင့် ဖောင်တိန်ကို ထုတ်ယူကာ သီချင်းသံစဉ်များကို စတင် ရေးနေသည်။

သို့သော်လည်း အခန်းတွင်းရှိ လေထုထဲ၌ ရှဲ့ယို့ဆီက ထွက်ပေါ်နေကျဖြစ်သော cedar နံ့သင်းသင်းလေးက ပျံ့လွင့်နေသဖြင့်... ယွီနျန့်တစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ အာရုံစိုက်လို့ မရနိုင်ပေ။ ယွီနျန့် သီချင်းသံစဉ် နှစ်ကြောင်းလောက် ရေးပြီးသည်နှင့် အာရုံများ လွင့်ပျံသွားရပြီး ရှဲ့ယို့ထံသို့ မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်မိပါတော့သည်။

အလုပ်လုပ်နေသည့် အချိန်အတွင်း ရှဲ့ယို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ပုံမှန်အချိန်များနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားလွန်းလှသည်။ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကအလုပ်လုပ်နေစဉ်အတွင်း၌ သူ၏နက်ရှိုင်းလှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပိုမို၍ပင် တည်ငြိမ်အလေးအနက် ရှိနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မလိုအပ်သော အမူအရာများ လုံးဝ မရှိဘဲ သူ၏ အကြည့်များမှာလည်း အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည့်အလား အလွန်အမင်း စူးရှလွန်းလှသည်။ သူ စကားကို လိုတိုရှင်းသာ ပြောဆိုလေ့ရှိပြီး သူ ထုတ်ပြန်လိုက်သော အမိန့်တိုင်းမှာလည်း ဘယ်သူမှ ငြင်းဆန်ခွင့်မရှိလောက်အောင် ပြတ်သားလွန်းလှသည်။

တကယ့်ကို သြဇာအာဏာကြီးမားလှပြီး ပြတ်သားလွန်းတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ကဲ့သို့ပင်။

ယွီနျန့်၏ လက်ထဲက ဖုန်းလေး တုန်ခါသွားသည်။ သူ ၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ... မျှော်လင့်မထားဘဲ ရှဲ့ယို့ထံမှ ဝင်လာသော မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့ဩသွားရသည်။

"နျန့်နျန့်... မင်း ငါ့ကို တစ်ချိန်လုံး အဲဒီလိုမျိုး စိုက်ကြည့်မနေနဲ့လေ။"

ယွီနျန့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှဲ့ယို့ကို သေသေချာချာ ထပ်မံ အကဲခတ်ကြည့်မိသည်။ ထိုအခါမှသာ ရှဲ့ယို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနားက နားကြပ်ထဲက ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို သေသေချာချာ နားထောင်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း... သူ၏ နားရွက်လေးနှစ်ဖက်စလုံးမှာမူ အနည်းငယ် နီရဲနေသည်ကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။

ယွီနျန့် ဖုန်းကို ဘေးချလိုက်ပြီး လက်ထဲက စာရွက်ပေါ်တွင်

“မရပါဘူးခင်ဗျာ” ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးကို အမြန်ရေးလိုက်ပြီး ရှဲ့ယို့ မြင်တွေ့နိုင်စေရန်အတွက် အပေါ်သို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှဲ့ယို့တစ်ယောက် မအောင့်နိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းလေး ကွေးရုံမျှ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို ထပ်မံ ပို့လာပြန်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်လည်း ငါ နျန့်နျန့်ရဲ့ စကားကိုပဲ နားထောင်ရတော့မှာပေါ့ခင်ဗျာ။"

နောက်တစ်နေ့တွင်

ယွီနျန့်သည် ကားပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သမ်းဝေလိုက်မိသည်။ အရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်နေသော ရှီရို့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "နျန့်နျန့်... မနေ့ညက တအား ညဉ့်နက်မှ အိပ်တာလား" ဟု လှမ်းမေးသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ ပုံမှန်ထက်စာရင်တော့ နည်းနည်းလေးပဲ နောက်ကျပြီး အိပ်ဖြစ်တာပါ"

ယွီနျန့် စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပဲ ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရုန်ယွဲ့ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ယွီနျန့် အလျင်အမြန်ပင် ဖုန်းလက်ခံ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အန်ကယ်ရုန်"

"သတင်းကတော့ ရာနှုန်းပြည့် အတည်ဖြစ်သွားပြီကွ။ ကျန်းမိသားစုရဲ့ မောင်နှမသုံးယောက်စလုံးက မေလ ၁၂ ရက်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ လေလံပွဲကျင်းပဖို့အတွက် ‘ယွမ်ကျား’ လေလံအိမ်ကို ပူးတွဲပြီး တရားဝင် အပ်နှံလိုက်ကြပြီ။ အရင်က တို့တွေ ခန့်မှန်းခဲ့ကြတဲ့အတိုင်းပဲ... ယွမ်ကျားဘက်က ‘ကျန်းမိသားစု၏ စာကြည့်တိုက် စုဆောင်းမှုများ’ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ အထူးလေလံပွဲကို စီစဉ်ပေးထားတယ်လေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ပြည်တွင်းပြည်ပက အထက်တန်းလွှာလူကုံထံတွေ တော်တော်များများ တက်ရောက်ကြလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့။ တက်ရောက်မယ့်သူတွေကတော့ သေချာပေါက် အများကြီး ရှိမှာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်းမိသားစုရဲ့ စာကြည့်တိုက်က အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်လွန်းပြီး... အထဲမှာ ဘယ်လိုမျိုး အဖိုးတန်ရတနာတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာက လူတိုင်းအတွက် ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး"

"အတိအကျပဲလေ။ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆိုရင်... ဒီတစ်ခေါက် လေလံပွဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် အဖိုးတန်လှတဲ့ ရှေးဟောင်းရတနာတွေ အပြင်ကို ပေါ်ထွက်လာဦးမလဲမသိဘူးဆိုပြီး နှမြောတသတောင် ရေရွတ်နေမိသေးတယ်"

ရုန်ယွဲ့၏ လေသံထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များကို ယွီနျန့် ရိပ်မိသွားသဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောမိသည်။

"အန်ကယ်ရုန်... အန်ကယ်ကိုယ်တိုင်လည်း မျက်စိကျနေတဲ့ ပစ်မှတ်တွေ အများကြီး ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်"

“အဲဒါကတော့ အဓိက ပြဿနာပဲဟေ့! ငါ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့ သေသေချာချာ ဆွေးနွေးကြည့်ကြတာလေ။ လောလောဆယ် တို့တွေ အတည်ပြုနိုင်တာကတော့... ဆုန့်ခေတ်လက်ရာ ‘ပန်းမန်လမ်းညွှန်စာအုပ်’ ရော၊ ကျောက်ခေတ်လက်ရာ ‘ထိုက်ရှန်းခရီးသွားမှတ်တမ်း’ နဲ့ တောင်ဆုန့်ခေတ်လက်ရာ ဝေဖန်ချက်ပါရှိတဲ့ ‘နွေဦးနှင့်ဆောင်းဦးမှတ်တမ်း’ တွေအကုန်လုံးက အဲဒီကျန်းမိသားစုရဲ့ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ရှိနေတာ သေချာသလောက်ပဲကွ။ ဒါ့အပြင် ‘ကျန်းလိုမျှော်စင်မှ မြင်ကွင်း’၊ ‘ထောင်သောင်းမကသော တောင်ထိပ်များနှင့် လျှိုမြောင်များ’၊ ‘ထပ်ဆင့်နေသော တောင်တန်းများကြား လမ်းစဉ်ရှာဖွေခြင်း’ စတဲ့ ရှားပါးလှတဲ့ ပန်းချီလက်ရာတွေနဲ့ ဖီးနစ်ငှက်ပုံစံပါ ကြေးဝါစပျစ်ရည်အိုးကြီးပါ ကျန်းမိသားစုဆီမှာ ရှိနေဖို့ ရာခိုင်နှုန်း တအားများတယ်!”

ရုန်ယွဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ပုတ်ရင်း နှမြောတသစွာ ညည်းတွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဟူး... ငါ့မှာ အဲဒီလောက်အထိ ပိုက်ဆံအများကြီး မရှိတာကတော့ တကယ်ကို ခံပြင်းဖို့ကောင်းတယ်ကွာ!”

ယွီနျန့် အလေးအနက် သဘောတူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေဘက်ကတော့ ရုတ်တရက်ကြီး ပိုက်ဆံအများကြီး ဝင်လာဖို့ အတွက်ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပေါ့ခင်ဗျာ!"

"အတိအကျပဲ။ တခြားဘာမှ မလိုချင်ဘူး၊ ရုတ်တရက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ဝင်လာဖို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်!"

ရုန်ယွဲ့က သက်ပြင်းချရင်း

"နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ငါမင်းဆီကို ဖိတ်စာလှမ်းပို့ပေးလိုက်မယ်။ မင်း အချိန်ဇယားအတိုင်း အဲဒီကို သွားလိုက်နော်။ အဲဒီနေ့ကျရင် ငါကိုယ်တိုင်တော့ မတက်ဖြစ်တာမို့... ငါ့အစား တခြားလူတစ်ယောက်ကို လေလံဆွဲဖို့အတွက် ကူညီခိုင်းထားတယ်။ တို့တွေ ဆုံဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကောင်းပါပြီ အန်ကယ်ရုန်။ အန်ကယ်ကတော့ အမြဲတမ်း အစစအရာရာ သေသေချာချာ စီစဉ်ပေးတတ်တာပဲခင်ဗျာ"

"ဒါက ကိစ္စအကြီးကြီး မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ ဒါတွေကလွဲရင် ငါလည်း မင်းကို တခြားဘာမှ အများကြီး မကူညီနိုင်လို့ပါ"

ရုန်ယွဲ့ ယွီနျန့်ကို ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေး သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားပြီးနောက် ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။ ယွီနျန့် ချက်ချင်းပင် မုန့်ယွမ်ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီး ၁၂ ရက်နေ့ တစ်ရက်လုံးအတွက် သူ၏ အလုပ်အချိန်ဇယားများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“အဲဒီနေ့မှာ မင်းအတွက် အင်တာဗျူးတစ်ခုနဲ့ အကသင်တန်းတစ်ခုပဲ ရှိတာပါ။ သင်တန်းကိုတော့ ခွင့်တိုင်ပေးလိုက်လို့ရပြီး... အင်တာဗျူးကိုတော့ ၁၃ ရက်နေ့ဆီကို ငါပြန်ပြီး ရွှေ့ဆိုင်းပေးလိုက်မယ်၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။”

မုန့်ယွမ်သည် ယွီနျန့်၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများနှင့် အလုပ်ကိစ္စများကို သေသေချာချာ မျှတအောင် ညှိနှိုင်းပေးခဲ့ပြီး ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာကိုလည်း ဆက်ပြီးတော့ စပ်စုမမေးခဲ့ပေ။

“ဒါနဲ့... ‘Let Me Sing’ အစီအစဉ်အတွက် ဒိုင်လူကြီးအသစ်တွေကို အတည်ပြုပြီးပြီကွ။ မင်းရယ်၊ ပိုင်ယန် ရယ်၊ ဆွန်မုန့်ဇယ်ရယ်... ပြီးတော့ ဟိုလူ့နေရာမှာ အစားဝင်လာတဲ့ ဝေလု ရယ်ပေါ့။”

"ဝေလု ဟုတ်လားဟင်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိပါတယ်ခင်ဗျာ။ အရင်တုန်းက ဖုန်းရိယန်းနဲ့အတူ သူနဲ့ တော်ခ်ရှိုး တစ်ခု အတူတူ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်လေ"

“ဟုတ်တယ်။ ဝေလုက ဂစ်တာတစ်လုံးနဲ့ သီချင်းဆိုလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ရှိပြီဆိုတော့... သူ့ရဲ့ ပါရမီကတော့ လုံးဝ သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘူး။ ပိုင်ယန်ကလည်း တကယ့်ကို အဆိုအင်အား တောင့်တင်းတဲ့ အမျိုးသမီးအဆိုတော်ဖြစ်ပြီး၊ Lip-sync လုံးဝ မလုပ်ဖူးသလို စင်ပေါ်မှာလည်း High noteတွေကို တစ်ခါမှ လွဲချော်တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ဆွန်မုန့်ဇယ်ကတော့ ရော့ခ်သီဆိုတဲ့သူဆိုတော့ စရိုက်က နည်းနည်း ပြင်းထန်ပေမဲ့... လူကတော့ တကယ် စိတ်သဘောထားကောင်းပြီး ကိုယ့်နေရာကိုယ် သိတတ်တဲ့သူပါ။ သူ ဒိုင်လူကြီး လုပ်ခဲ့ဖူးတာလည်း အကြိမ်တော်တော်များများ ရှိပြီဆိုတော့ အတွေ့အကြုံ တအားရှိတယ်။”

မုန့်ယွမ်က သုံးသပ်ပြသည်။

“ခြုံငုံပြီး ကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီတစ်ခေါက် အစီအစဉ်ရဲ့ ဒိုင်လူကြီးအဖွဲ့က တကယ့်ကို စိတ်ချရတယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့!”

သူက ခပ်နောက်နောက် လေသံဖြင့် ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့အားလုံးက ဟို ထန်ရှောက်ခဲ့ထက်စာရင်တော့ အများကြီး ပိုပြီး စိတ်ချရတာပေါ့ဟေ့။”

ထန်ရှောက်ခဲ့၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွီနျန့်က

"အစ်ကိုမုန့်... ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်ခင်ဗျာ။ ထန်ရှောက်ခဲ့ရဲ့ စရိုက်အရဆိုရင်... သူက ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံသွားမယ့်သူမျိုး မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းပြောချင်တာက... သူ အနောက်ကွယ်ကနေ ထပ်ပြီး ပြဿနာ လာရှာဦးမယ်လို့ ထင်လို့လားဟင်”

"ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်။"

ယွီနျန့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားတာကတော့ အကောင်းဆုံးပဲလေ။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ကျွန်တော်ကပဲ အတွေးလွန်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

မုန့်ယွမ် ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးမှ

“ကောင်းပြီလေ၊ တို့တွေဘက်က သေသေချာချာ သတိထားကြရအောင်။ မင်း စိတ်အေးအေးသာ ထားပါ။ ဒီအကြောင်းတွေကို လောလောဆယ် ထားလိုက်ဦး။ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အလုပ်အချိန်ဇယားတွေကို မြန်မြန်အပြတ်ရှင်းပြီး စောစောစီးစီး ပြန်လာခဲ့နော်။ နေ့လယ်ပိုင်းကျရင် ‘Oumo’လက်ပတ်နာရီရဲ့ အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံစီးရီးအတွက် စာချုပ်သွားပြီး လက်မှတ်ထိုးရဦးမှာဆိုတော့... မင်းရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ထပ်ပြီး ဝင်လာတော့မှာဟေ့” ဟု ဆိုသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်၊ တောက်ပလှသော အနီရောင် ပြိုင်ကားတစ်စီးသည် နင်ချန်တက္ကသိုလ်၏ ဂိတ်တံခါးဝတွင်ရပ်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် နက်မှောင်သော ကော်ကိုင်းမျက်မှန်ကို တပ်ထားသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် ထိုကား၏ ပြတင်းပေါက်ကို အသာအယာ လာရောက် ခေါက်လိုက်သည်။

ကားပြတင်းပေါက် မှန်တံခါး ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောကျသွားခဲ့ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားသော ထန်ရှောက်ခဲ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း

"ချီကျယ် ။ယွီနျန့်ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဟုတ်လား" ဟု လှမ်းမေးလိုက်သည်။

ချီကျယ် မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး သူ၏ လွယ်အိတ်ကြိုးကိုလည်း တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်ပါပဲ"

ထန်ရှောက်ခဲ့ လက်ဖေျာက်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြီး ကားပြတင်းပေါက် မှန်ကို ပြန် ဆွဲတင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကားပေါ် တက်ခဲ့တော့။"

မေလ ၁၂ ရက်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင်။

ယွီနျန့်သည် မနက်အစောပိုင်းး လေယာဉ်ဖြင့် စွေ့ကျိုးမြို့ ဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင် ရာသီဥတုက တကယ့်ကို အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်လှသည်။ နေရောင်ခြည်မှာ နံနက်ခင်း မြူနှင်းပါးပါးလေးများကြားမှ ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူ၏ စိတ်အခြေအနေကိုပါ အလိုလို ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်စေသည်။

သို့သော်လည်း ယွီနျန့်သည် ယွမ်ကျား လေလံအိမ်ဘက်က ကြိုဆိုရန် လွှတ်လိုက်သော ကားပေါ်သို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရုန်ယွဲ့ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို ချက်ချင်း လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

"ယွမ်ကျားမှာရှိတဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်း လှမ်းပြောတာတော့... ဟို ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ ရှောင်ထင်းဆိုတဲ့ ကောင်လည်း အဲဒီကို ရောက်နေတယ်တဲ့ကွ။ သူက နွေဦးမှာလှည့်လည်နေတဲ့ မြင်းမူးလေး ရှေးဟောင်းပန်းချီကားကို ဝယ်ဖို့အတွက် လုံးဝ အရူးအမူး ဖြစ်နေတဲ့ ကနေဒါနိုင်ငံသား စီးပွားရေးသမားလေ"

ယွီနျန့် အပြင်ဘက်က လမ်းမဘေး မြင်ကွင်းများကို ငေးကြည့်နေမိရင်း

"ပြဿနာရှာတတ်တဲ့သူ ဟုတ်လားဟင်။ သူက ဘယ်သူလဲခင်ဗျာ။"

"ငါ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက မင်းကို ပြောပြဖူးတဲ့သူလေ။ သူကပန်းချီကားကို ရဖို့အတွက် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို အသည်းအသန် ကြိုးစားနေတာ။ သူ့နာမည်က ရှောင်ထင်း တဲ့။ သူ ဒီတစ်ခါလည်း အဲဒီလေလံပွဲကို အရောက်လာပြီး ဒီအကြောင်းကို နေရာအနှံ့ လိုက်ပြီး စပ်စုမေးမြန်းနေတယ်ဗျာ၊"

ရုန်ယွဲ့၏ လေသံထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"နျန့်နျန့်... မင်း သူ့နဲ့ လုံးဝ သွားပြီး မပတ်သက်မိစေနဲ့နော်။ သေသေချာချာ သတိထားပြီး သူ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ရှားလိုက် မဟုတ်ရင်တော့ မင်းအတွက် စိတ်ရှုပ်စရာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ကြုံလာရလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်ကယ်ရုန်၊ စိတ်မပူပါနဲ့ဦးနော်။ ကျွန်တော် သေသေချာချာ သတိထားပြီး သူ့ကို ရှောင်ပါ့မယ်ခင်ဗျာ"

_______________________________________________________________________________

NEXT