အပိုင်း (၉)
မိုးလေဝသခန့်မှန်းချက်အရ ယနေ့တွင် မိုးရွာမည်ဟု ဆိုထားခဲ့သည်။ နံနက်ပိုင်းကတည်းက မိုးတိမ်များ မှိုင်းအုံ့နေခဲ့သော်လည်း မိုးကမူ ရွာချခြင်းမရှိသေးချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လုံးဝမှောင်မည်းသွားသည့် အချိန်တွင်မှ လေပြင်းများ စတင်တိုက်ခတ်လာတော့သည်။ ပြတင်းပေါက်အားလုံးကို ဖွင့်ထားသည့်အတွက် အဆောက်အအုံအတွင်း လေများမှာ တဝုန်းဝုန်းနှင့် အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်နေလေသည်။ ချန်ကျန့်သည် ဘေစင်နောက်တွင် ရပ်နေသော်လည်း လေဒဏ်ကို မရှောင်သာချေ။ သူသည် ချန်အာဟူတို့ လူစု ကျောက်ခဲလာပစ်မည့်အချိန်ကိုပင် စောင့်မျှော်နေမိပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ချန်အာဟူကိုပင် ဖုန်းဆက်၍ ပြောလိုက်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်နေမိသည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်သွားခွဲလိုက်စမ်းပါ၊ အဲ့ဒီ လေဖြတ်နေတဲ့ ဘော့စ်က ကြောက်သွားပြီး မင်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ အတင်းလိုက်တောင်းဆိုပါလိမ့်မယ်”
“ဘော့စ်ရှန်!”
ကျောက်ဖန်းဖန်းသည် သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို မသိရှိသည့်အတွက် အောက်ထပ်သို့ ဖုန်သုတ်ဝတ် တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ဆင်းလာရင်း မကျေမနပ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။ သူမသည် လိုက်ကာတစ်ခုကို ခါလိုက်ရင်း…
“ဘာဖြစ်လို့ ပြတင်းပေါက်တွေ အကုန်ဖွင့်ထားရတာလဲ။ လေကလည်း တအားတိုက်နေတာ ဖုန်တွေ အကုန်ဝင်ကုန်ပြီ။ ကျွန်မ အခန်းတွေကို အခုတင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးတာလေ။ ပြီးတော့ အပြင်ကကြည့်ရင်လည်း ဒီနေရာက သရဲအိမ်ကြီးကျနေတာပဲ!”
ကျန့်ရှီးတည်းခိုခန်း၏ ပုံစံမှာ ရှေးဟောင်းဒီဇိုင်းဖြစ်ပြီး ပြတင်းပေါက်များမှာလည်း အပြင်ဘက်သို့ အပြည့်အဝ တွန်းဖွင့်ရသည့် ရှေးဟောင်းပုံစံများဖြစ်ရာ၊ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသော လိုက်ကာများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ တကယ့်ကိုပင် သရဲအိမ်ကြီးနှင့် တူနေတော့သည်။
“အခြေအနေက အရမ်းခြောက်စရာကောင်းနေလို့ သူတို့တွေ ကျောက်ခဲတောင် မပစ်ရဲဘဲ ဖြစ်နေမလားမသိဘူး”
ချန်ကျန့်က တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။
“သူတို့က အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြောက်တတ်ကြလို့လား”
ရှန်ယွီသည် တံခါးအနီးရှိ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုဘေးတွင် ရပ်လျက် မေးလိုက်၏။
“သရဲကြောက်တာကတော့ ကျွန်တော်တို့ လူသားတွေရဲ့ ဗီဇထဲမှာကို ပါတာလေ”
“မင်းရဲ့ ဗီဇထဲမှာတော့ ပါပုံမရဘူးနော်”
ရှန်ယွီက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
“ပါတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တခြားအရေးကြီးတဲ့ အရာတွေက ကြောက်စိတ်ထက် ပိုပြီး ဦးစားပေး ဖြစ်နေလို့ပါ။ ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ မင်းမှာသာ အဲ့ဒီကြောက်စိတ် မရှိတာ ထင်တယ်...”
“ပြတင်းပေါက်တွေ အမြန်ပိတ်ကြစမ်း!”
ကျောက်ဖန်းဖန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ပိတ်လိုက်တော့... ပိတ်လိုက်တော့... အကုန်ပိတ်လိုက်” ရှန်ယွီက ချန်ကျန့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း
“သွား... ကျောက်ကျဲကို ကူပြီး ပြတင်းပေါက်တွေ ပိတ်ပေးလိုက်ဦး” ဟု ဆိုလေသည်။
“ဖွင့်ထားရတာပဲ။ တကယ်ပဲ အပိုအလုပ်တွေ ဖြစ်ကုန်တာ” ချန်ကျန့်သည် ညည်းညူရင်း အခန်းများဘက်သို့ လျှောက်သွား၏။
ချန်ကျန့် လူသွားလမ်းသို့ပင် မရောက်သေးမီ ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ ဇာလိုက်ကာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ မြောက်တက်သွားပြီး ကျစ်ဆံမြီးသဖွယ် လိမ်ကျစ်သွားကာ ချန်ကျန့်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာတော့သည်။
ကျောက်ဖန်းဖန်း၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ၊ တင်းကျပ်နေသော လိုက်ကာအတွင်းမှ ကျောက်ခဲတစ်လုံးမှာ ချန်ကျန့်မျက်နှာနား ဝဲကနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏ ခြေရင်းသို့ ကျရောက်သွားလေတော့သည်။
ဤသည်မှာ တမင်တကာ လူကို ထိမှန်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပစ်ပေါက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်မှာ အထင်အရှား။ ဤသည်မှာ မတော်တဆ ပစ်မိခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ ချန်ကျန့်ကိုသာ သီးသန့်ရည်ရွယ်၍ ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“အယုတ်တမာတွေ”
ချန်ကျန့်သည် စက္ကန့်ဝက်မျှသာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ကျောက်ခဲကို ကောက်ကိုင်ကာ တံခါးပြင်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
“ဟေး!” ရှန်ယွီက လှမ်းအော်လိုက်သည်။ “မသွားနဲ့!”
သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ကျန့်၏ အရှိန်မှာ သူ၏ ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်လှသော်လည်း တစ်ချက်ထွက်သွားပြီးလျှင် နောက်ပြန်လှည့်၍ မရတော့ချေ။ “မသွားနဲ့” ဆိုသော စကားလုံးမှာ ပါးစပ်ဖျားမှ မထွက်သေးမီမှာပင် ချန်ကျန့်သည် အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“တောက်... ဒုက္ခပါပဲ”
ရှန်ယွီမှာ မတတ်သာတော့ဘဲ ညည်းတွားမိရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တည်ငြိမ်လှသည်ဟု ထင်ရသော ထိုလူမှာ အရေးကြုံလာသည့်အခါတွင်မူ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတတ်သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။ ချန်ကျန့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချန်အာဟူသာ ထိုကျောက်ခဲကို လူဆီသို့ ဦးတည်မပစ်ခဲ့လျှင် သူသည် ရှန်ယွီ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်လံလုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုကျောက်ခဲသာ လိုက်ကာနှင့် ငြိမသွားခဲ့ပါက သူ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားမှာ။ ဤသည်မှာ အခြေအနေ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နောက်ဆုတ်တတ်သူ၊ ပဋိပက္ခများကို ရှောင်လွှဲ၍ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အခြေအနေအရ ရှောင်တိမ်းတတ်သလို လိုက်လျောပေးတတ်သူလည်း ဖြစ်၏။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူသည် ပြဿနာတက်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သူလည်း ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဘဝမှာ ဘဝရှင်သန်ရေးထက် ပိုသော မလိုအပ်သည့် လောကဓံ အနိမ့်အမြင့်များကို ခံနိုင်ရည် မရှိသောကြောင့်ပင်။
သို့သော် လိုက်လျောပေးခြင်းသည် တစ်ဖက်လူကို ကျေနပ်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သည့်အခါတွင်မူ သူသည် အပြင်းအထန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ခဲပစ်ရခြင်း၏ နောက်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်မှာ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းမှာမူ လက်ခံနိုင်စရာမရှိကြောင်း ချန်အာဟူကို အခုပင် သိစေချင်နေမိသည်။ သူ တံခါးပြင်သို့ ပြေးထွက်လိုက်သည်နှင့် လေတိုးသံများကြားမှ ဝင်းထရံ အပြင်ဘက်နားဆီမှ ကစဉ့်ကလျား ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဝင်းတံခါးမကြီးမှတစ်ဆင့် ပတ်သွားမည်ဆိုလျှင် ထိုလူများကို အမီလိုက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ချန်ကျန့်သည် မရပ်တန့်ဘဲ ဝင်းထရံဆီသို့သာ တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်သွားလေသည်။ ထိုတံတိုင်းမှာ နှစ်မီတာပင် မပြည့်သဖြင့် သူသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် အသာအယာပင် ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။သူ တံတိုင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လမ်းလယ်မှ ပြေးနေသော ချန်အာဟူကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူသာ အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်လျှင် ချန်အာဟူ၏ မျက်နှာတည့်တည့်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် နောက်နားတွင် ကျန်နေခဲ့သော ဆန်းပင်း ကိုသာ ပစ်မှတ်အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူသည် ချန်အာဟူကို တိုက်ရိုက် ထိပါး၍ မဖြစ်သေးချေ၊ ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားပေးရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ ချန်ကျန့်သည် တံတိုင်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ရာ ဆန်းပင်း၏ ဘေးတွင်ပင် ကျရောက်သွားသည်။ ပြန်အမတ်တွင် ဆန်းပင်းက လှည့်ကြည့်လာရာ သူ၏ လက်သီးမှာ ဆန်းပင်း၏ မေးစေ့တည့်တည့်သို့ အားပါပါ ကျရောက်သွားတော့သည်။
ဆန်းပင်းသည် ခေါင်းမှာ နောက်သို့ လန်ထွက်သွားပြီး လွင့်ထွက်ကာ လမ်းဘေးရှိ ရေမြောင်းထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။ ချန်အာဟူသည် ဆူညံသံကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် မိမိလူများအပေါ် သစ္စာရှိသော အစ်ကိုကြီးတစ်ဦးပီပီ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်ကာ
“ဘယ်ကကောင်ကများ သတ္တိရှိလှတာလဲကွ!” ဟု ခပ်တိုးတိုးဖြင့် ဆဲရေးလိုက်လေသည်။
“အာဟူ...”
ချန်ကျန့်က ချန်အာဟူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လျက် သူ ကိုင်ထားသော ကျောက်ခဲကို ချန်အာဟူ၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ချန်အာဟူသည် မျက်လုံးချင်းဆုံမိသည့်အခါ ဗီဇအရပင် တွန့်ဆုတ်သွားမိသည်။ ချန်ကျန့်၏ ထိုကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးမှာ တွေ့ရခဲသော်လည်း ချန်အာဟူကမူ ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သည်။
သူ ဒေါသထွက်နေလေပြီ။
ချန်ကျန့်ထံတွင် ထိုကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုး နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်များကပင်။ ထိုစဉ်က ချန်ကျန့်သည် တာ့ဟို၏ လက်ပါးစေများ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သံတုတ်များဖြင့် ရမ်းသန်းရိုက်နှက်နေကြသည့် ကြားမှပင် ချန်ကျန့်သည် လူတစ်ဦး၏ လက်ဖျံရိုးကို သူ၏လက်သီးဖြင့်ပင် ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်ဦး၏ လက်ဝါးရိုးကိုမူ တံတိုင်းနှင့် တံတောင်ဆစ်ကြား ညှပ်၍ ခြေမွပစ်ခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် တာ့ဟိုသည် ချန်ကျန့်ကို နှစ်နှစ်တိုင်အောင် လာရောက် မနှောင့်ယှက်တော့ချေ။
“ကြည့်ရတာတော့ လမ်းဘေးခွေးလေးလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အတင်းတွန်းအားပေးခံရရင်တော့ လည်ပင်းကို ခုန်ကိုက်တတ်တယ်”
ချန်အာဟူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာရန် ပြင်နေသော နောက်လိုက်တစ်ဦးကို တားဆီးလိုက်ပြီး ချန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ
“မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ထိတော့မလို့ပဲ”
ချန်ကျန့်က ဆိုသည်။ သူ၏ စောစောက ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခုမူ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းကို ပုံမှန်အတိုင်း ဖြေရှင်းနေသည့် လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြန်သည်။
“ဘာကို ထိတာလဲ”
ချန်အာဟူကတော့ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝန်ခံမည် မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။
“ဒုတိယထပ်က ပြတင်းပေါက်မှန် ခွဲတာလည်း မင်းတို့ပဲ မဟုတ်လား”
“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”
ချန်အာဟူသည် ဘာကိုမျှ ဝန်ခံခြင်းမရှိသည့် သူ၏ မူအတိုင်းပင် ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်။
“နောက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ တစ်ခေါက်လောက် လာခဲ့ပါဦး။ ရှန်ယွီက မင်းတို့ကို ဖိတ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ”
“ဘာ...!”
ချန်အာဟူမှာ အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။
***
“သူတို့တွေ ရန်ဖြစ်နေကြတာလား”
ကျောက်ဖန်းဖန်းသည် တံခါးနားတွင် ရပ်လျက် ခေါင်းတစ်ဝက် ပြူထွက်ကာ တံတိုင်းအပြင်ဘက်မှ အသံများကို နားစွင့်နေသည်။
“ဘာအသံကြားရလဲ”
“ဘာမှ မကြားရဘူးဘော့စ်”
ကျောက်ဖန်းဖန်းက ခေါင်းခါပြသည်။
“ဘာမှမကြားရရင် ဘာလို့ နားထောင်နေတာလဲ။ ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်နေကြတာလား။ အရင်ဆုံး သွားပြီး ပြတင်းပေါက်တွေ ပိတ်လိုက်ပါဦး”
“ဘာဖြစ်လို့များ ပြတင်းပေါက်တွေကို ဖွင့်ထားရတာလဲ မသိဘူး”
ကျောက်ဖန်းဖန်းသည် ပြတင်းပေါက်များ ပိတ်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားရင်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတော့သည်။
“ခဏနေ မိုးရွာရင် အခန်းတွေ အကုန် စိုကုန်တော့မှာပဲ...”
ရှန်ယွီသည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ ဝှီးချဲပေါ်သို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးရှိ ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ကောက်ယူကာ တံခါးဝဆီသို့ ဝှီးချဲကို မောင်းနှင်သွားရာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက်ပါလာသော ဘေ့စ်ဘောတုတ်၏ သတ္တုသံမှာ တစီစီနှင့် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ ချန်ကျန့်သည် မီးမညှိရသေးသော စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။တံခါးဝတွင် ထိုင်နေသော ရှန်ယွီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။ ရှန်ယွီသည် အလင်းရောင်ကို ကျောပေးထားသဖြင့် သူနှင့် သူ၏ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကိုသာ ပုံရိပ်အဖြစ် မြင်တွေ့ရပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။
ချန်ကျန့်မှာ ယခုအချိန်တွင် ရှန်ယွီ၏ စိတ်ခံစားချက် မည်သို့ရှိသည်ကို အကဲမဖြတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။
“သူတို့တွေ သွားကြပြီလား”
“အင်း...”
ချန်ကျန့်က လက်ထဲမှ စီးကရက်ကို ဘေးရှိ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ ရှန်ယွီသည် ဘာမှမပြောဘဲ ဘေ့စ်ဘောတုတ်၏ လက်ကိုင်ထိပ်ပိုင်းကို သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ လှည့်နေလေသည်။ ထို့နောက် ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို နံရံတွင် မှီ၍ ထောင်ထားလိုက်ပြီး
“မင်း အခုလေးတင် သွားခဲ့တဲ့ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်က မင်းရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ငါ့ကို ပြောပြပါဦး”
“ချန်အာဟူ မနက်ဖြန် ဒီကို လာလိမ့်မယ်”
ယခုအချိန်တွင် ရှန်ယွီ၏ ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
“သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး”
“အင်း...”
ရှန်ယွီ၏ ဝှီးချဲမှာ ကိုယ်ကို လှည့်ကာ အတွင်းဘက်သို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ပထမထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်ယွီတွင် ဘာပြဿနာမှ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောက်ဖန်းဖန်းသည် အခန်းများကို သန့်ရှင်းရေး ဆက်လုပ်ရန် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်ပြေးတက်သွားလေသည်။
ရှန်ယွီသည် ဘားရှိ ရေခဲသေတ္တာငယ်ကို ဖွင့်ကာ ကိုလာတစ်ဘူး ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တစ်ချိန်က ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသော ရေခဲသေတ္တာအတွင်း၌ အအေးဘူးများ အပြည့်ရှိနေသည်ကို ချန်ကျန့် သတိထားမိသွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှန်ယွီ ကိုယ်တိုင် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ သယ်ယူဖြည့်တင်းထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“အဲ့ဒီကျောက်ခဲက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်ပစ်တာ”
“ငါ မြင်ပါတယ်” ရှန်ယွီသည် ကိုလာများကို ဖန်ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်ရင်း
“မင်း ခေါင်းသာ ကွဲသွားရင် ဒုက္ခ။ ဒီမြို့မှာ ဆေးရုံရှိလား” ဟု မေးသည်။
“ရပ်ကွက်ဆေးခန်းတော့ ရှိပါတယ်”
“ဝေးလား”
ရှန်ယွီက ထပ်မေးပြန်သည်။
“လမ်းမ (၁) ပေါ်မှာပဲ၊ မဝေးပါဘူး”
“မနက်ဖြန်ကျရင် အဲ့ဒီနေရာကို ငါ့ကို လိုက်ပြဦး”
ရှန်ယွီက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုသည်။
“မလိုပါဘူးဗျာ”
ချန်ကျန့်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
“ဘယ်သူ ပစ်လိုက်တာလဲ”
ရှန်ယွီသည် ကိုလာကို တစ်ငုံသောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“လောင်စစ် ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ သူက အားလည်း ကောင်းသလို ပစ်မှတ်လည်း တအားမှန်တာ”
“မင်း သူ့ကို ပြန်ထိုးခဲ့လား”
ရှန်ယွီက သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
“မင်း ခေါင်းနဲ့တိုက်မိတဲ့ ဆန်းပင်းကိုပဲ ကျွန်တော် တစ်ချက် ထိုးခဲ့တာ”
ချန်ကျန့်က ဆိုရင်း ဆန်းပင်းအတွက် စိတ်ထဲမှပင် သနားမိသွားလေသည်။ ရှန်ယွီက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
“ဒီလိုလူမျိုးတွေက အဲ့ဒီလိုပါပဲ၊ အပျော့ရော အမာရော သုံးဖို့လိုတယ်”
“ချန်အာဟူအတွက် အပျော့သုံးပြီး၊ ဆန်းပင်းအတွက်တော့ အမာကျွေးလိုက်တာပေါ့”
ချန်ကျန့်က ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား၊ မင်းက ငါ့ရဲ့လက်ထောက်လေ…ငါက ခြေမသန်နေတာကို မင်းက အဲ့ဒီလိုမျိုး ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်သွားတယ်”
ချန်ကျန့် ဘာမှ ပြန်မပြောမိချေ။
“တကယ်လို့ သူတို့တွေသာ အထဲကို ပြေးဝင်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ချန်ကျန့် ချက်ချင်း အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ထိုအချက်ကို သူ မစဉ်းစားခဲ့မိချေ။
အဲ့ဒါက သက်တော်စောင့်ရဲ့ အလုပ်ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်လား။
သူသည် ရှန်ယွီအတွက် တကယ်တမ်း မစိုးရိမ်ခဲ့ပါ။ သူတို့ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ရှန်ယွီသာ အလိုရှိပါက စကားဖြင့်ဖြစ်စေ၊ လက်ဖြင့်ဖြစ်စေ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်သာ အထဲကို ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်လာရင်...။
“ဘော့စ်က အရမ်းကြီးတော့ လက်လွန်အောင် မလုပ်လိုက်နဲ့ပေ့ါ”
“ဟား ဟား မင်းက ငါ့ကိုယ်စား ကြွားဝါပေးနေတာပဲ”
ရှန်ယွီက ကုလားထိုင်ပေါ် မှီထိုင်လိုက်သည်။
“နောင်ကျရင် ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်။ အဓိကကတော့ သူတို့တွေ အဆုံးမရှိ ပြဿနာရှာနေမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။ တကယ်လို့ သူတို့လူတွေကို ဒီမှာ ထားမယ်ဆိုရင်တော့ ချန်အာဟူနဲ့ ကျွန်တော်က ဒီလိုမျိုး အပြန်အလှန် ရန်ဖြစ်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”
“အင်း...ငါ မင်းကို အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မေးကြည့်ရုံတင်ပါ”
ချန်ကျန့်သည် ပြဿနာတက်ရန် မလိုလားဘဲ ပဋိပက္ခများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်လွှဲတတ်သည်ကို ရှန်ယွီ သတိထားမိခဲ့ပြီးသား။ ယခု ချန်ကျန့်၏ ရိုးရှင်းသော စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ချန်ကျန့်၏ ကြီးပြင်းလာပုံကို ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။
“ဘော့စ် ရဲ့ ခြေထောက်ကိုရော...နေ့တိုင်း ပိုးသတ်ဆေး ထည့်ရဲ့လား”
“မင်းက အလုပ်ဆင်းဖို့ အရမ်းလောနေတာလား”
“အခုလောလောဆယ် လုပ်စရာ သိပ်မရှိတော့လို့ပါ။ မနေ့ကလည်း မင်း တော်တော်စောစော အိပ်သွားတယ်လေ”
“ခဏနေရင် ငါ မင်းကို ခေါ်လိုက်မယ်”
ရှန်ယွီက ဝှီးချဲကို ထိန်းကျောင်းကာ ဓာတ်လှေကားဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။ ချန်ကျန့်က သူ့နောက်မှ လိုက်လာပြီး ဓာတ်လှေကားထဲသို့ အတူတူ ဝင်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ... အန္တရာယ်ကို အတူတူ ရင်ဆိုင်မလို့လား” ဟု ရှန်ယွီက မေးသည်။
“မင်း အထပ်ခလုတ်ကို မမီမှာစိုးလို့ပါ” ချန်ကျန့်က သူ့အတွက် တတိယထပ် ခလုတ်ကို နှိပ်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို မေးပါဦးမယ်” ရှန်ယွီက ဓာတ်လှေကား၏ အထပ်ပြကိန်းကို ကြည့်ကာ - “ခုနက ကျောက်ခဲသာ ငါ့ကို ထိသွားရင်...”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး” ချန်ကျန့်၏ အဖြေမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားလှသည်။
“တကယ်လို့... လို့ ပြောတာပါ”
“ကောင်းပါပြီ”
“အဲ့ဒီလိုသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် မင်း အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားဦးမှာလား”
ဓာတ်လှေကား တံခါးများ ပွင့်သွားသည်။ ချန်ကျန့်က အပြင်သို့ အရင်ထွက်ကာ ရှန်ယွီ၏ ဝှီးချဲ ထွက်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဘာမှ မပြောဘဲ နေလေသည်။
“ပြေးထွက်သွားမှာလား” ဟု ရှန်ယွီက ထပ်မေးသည်။ ရှန်ယွီ နှုတ်ဆိတ်နေဆဲ။
“ဘော့စ်ရှန်...အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ”
“မထွက်ပါဘူး။ တကယ်လို့ မင်းကို ထိသွားရင် မင်းကို ဆေးခန်းဆီ ချက်ချင်း ခေါ်သွားမှာပေါ့။ တကယ်လို့ မထိခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ ချန်အာဟူဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး မနက်ဖြန်ကျရင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ လာခဲ့ပါလို့ ပြောမှာပါ”
ရှန်ယွီက မဲ့ကာရွဲ့ကာဖြင့် အသံထွက်လာသည်။
“ကျွန်တော်က သက်တော်စောင့် မဟုတ်ဘူးနော် ဘော့စ်ရှန်… တကယ်ဆို မင်းရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စတွေမှာဆိုရင် ကျွန်တော်က ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ပဲမလား”
ရှန်ယွီက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။
***
ချန်းယွီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှန်ယွီသည် အလွန်ကောင်းသော ဘော့စ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် လစာကို အချိန်မှန်ပေးပြီး၊ ပိုက်ဆံဖြတ်ရန်အတွက် တမင်တကာ အမှားရှာခြင်းမျိုးလည်း မရှိပေ။ ရှန်ယွီ၏ စားဝတ်နေရေးနှင့် သွားလာရေးတို့ကို တာဝန်ယူရသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အခြားလုပ်စရာ များများစားစား မရှိလှချေ။
ရှန်ယွီ၏ ခြေထောက်ကို ပိုးသတ်ပေးပြီးနောက် ရှန်ယွီသည် အခန်းထဲ၌ပင် နေပြီး အပြင်သို့ ထွက်မလာတော့ပေ။ ချန်ကျန့်သည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းနေရင်း၊ တခြားခိုင်းစရာ ရှိမရှိ မေးရန် တံခါးခေါက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် လူသွားလမ်းရှိ အပြန်အလှန်စကားပြောစက်မှ ရှန်ယွီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ချန်ကျန့်...”
“ဒီမှာ ရှိပါတယ်”
ချန်ကျန့်က အနားသို့သွားကာ ထူးလိုက်သည်။
“အလုပ်ဆင်းတော့”
“ဟုတ်ကဲ့”
ချန်ကျန့်က တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကို ယူကာ ဖုန်းထဲရှိ မှတ်စုများကို ကြည့်ရင်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်တွင် သူ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသည်။ အရင်က ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက် များပြားသော အရာများကို သူ မစီမံခဲ့ရဖူးချေ။ ယခုအခါ တည်းခိုခန်းအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု လုပ်ငန်းအားလုံးကို သူက ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းပေးနေရသဖြင့် မှတ်စုမှာ ပြည့်နှက်နေလေပြီ။
အကယ်၍ နှစ်လကြာပြီးနောက် ရှန်ယွီက တည်းခိုခန်းကို ဆက်လက် ဖွင့်လှစ်ရန် အစီအစဉ်ရှိပါက၊ လစာသာ အချိန်မှန်ရမည်ဆိုလျှင် ယွမ်နှစ်ထောင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ ဆက်လက် အလုပ်လုပ်ချင်မိသည်။
ရှန်ယွီက တကယ်ပဲ “လူအတစ်ယောက်အဖြစ် နေကြည့်တာ” မျိုး မဟုတ်ခဲ့လျှင် ဆောင်းဦးရာသီ ကုန်လွန်ပြီးနောက် စီးပွားရေးက တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာမည်ဖြစ်ပြီး နှင်းများ အရည်မပျော်မီအထိ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များ ရှိနေပေလိမ့်မည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချန်အာဟူ ဖုန်းဆက်လာသည်။
“အဲ့ဒီ ရှန်ယွီက များသောအားဖြင့် ဘယ်အချိန်လောက် နိုးတတ်လဲ”
ချန်ကျန့်က ဆဲရေးချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပွတ်ကာ ဖုန်းထဲရှိ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နံနက် ၆ နာရီ ၃၀ မိနစ် ဖြစ်နေသည်။ ချန်အာဟူသည် တစ်ညလုံး ဖဲကစားခဲ့ပြီး ယခုမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ ဤအချိန်တွင် မြို့တစ်မြို့လုံး၌ နိုးနေသူဆိုလို့ မနက်စာရောင်းသူများသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ချန်ကျန့်က ဖုန်းကို ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ထားပြီး သမ်းလိုက်သည်။
“အနည်းဆုံး ကိုးနာရီကျော်မှပါ။ မင်းတို့ ၁၀ နာရီခွဲလောက် သွားတာက အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ စောလွန်းရင်လည်း အလုပ်လိုချင်ဇော အရမ်းကြီးနေသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်၊ နောက်ကျလွန်းရင်လည်း စိတ်ရင်းမပါသလို ဖြစ်နေဦးမယ်”
“ငါက ဘာစိတ်ရင်း ပြရဦးမှာလဲ”
“အပြင်ပန်းမှာတော့ နည်းနည်းပါးပါး ပြရမှာပေါ့”
ချန်အာဟူက နှိုးလိုက်သဖြင့် ချန်ကျန့် ပြန်အိပ်၍ မရတော့ပေ။ သူ ထလိုက်ပြီး ရွာလမ်းတစ်လျှောက် ပြေးကာ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်ပြန်၍ အဝတ်အစားလဲကာ အလုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ရှောင်တုအာ၏ အဖိုးမှာ နံနက်ခင်း လမ်းလျှောက်ရာမှ ပြန်လာပြီး သူ့ကို မြင်သောအခါ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆီးသီးတစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ကာ ချန်ကျန့်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီဆီးသီးတွေက တအားချိုတာ”
“ဒီနေ့ ဖဲကစားတာ သွားကြည့်ဦးမှာလား”
ချန်ကျန့်က ဆီးသီးတစ်လုံးကို စားရင်း မေးလိုက်သည်။
“ခဏနေမှပေါ့၊ မနေ့က ထိုင်နေတာ များသွားလို့ ခါးတွေ နာနေတယ်”
အဖိုးက သူ၏ ခါးကို ကိုင်ရင်း ဆိုသည်။
“ခဏနေရင် ချန်အနှိပ်သည်ဆီမှာ သွားပြီး အကြောဖြေခိုင်းရမယ်”
“ကျွန်တော်ပဲ လုပ်ပေးပါ့မယ်၊ သူက ပိုက်ဆံယူတာလေ”
“မင်းက အခု အဲ့ဒီ သရဲအိမ်မှာ ပြန်လုပ်နေတာ မဟုတ်လား။ မင်းအလုပ် သွားလုပ်တော့လေ၊ အားတဲ့အခါမှပဲ စကားပြောကြတာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
“မင်း ပိုက်ဆံရတဲ့အခါ ငါတို့အတွက် ပစ္စည်းတွေပဲ လိုက်ဝယ်မနေနဲ့ဦး”
အဖိုးက သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ
“စုစုဆောင်းဆောင်း ထားဦး၊ မင်းအတွက်လည်း ပိုပြီး သိမ်းထားဦးနော်” ဟု ဆိုသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
အမှန်တကယ်တော့ သူသည် အလွန်ပင် ချွေတာသူ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သူသည် အပြင်မှာ မဝယ်တော့ဘဲ ကျန့်ရှီးတည်းခိုခန်းသို့ပင် မနက်စာ သွားစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျောက်ဖန်းဖန်းသည် သူ့အတွက် ဝက်သားသုံးထပ်သား ကိတ်မုန့်များ ပြုလုပ်ပေးထားရာ မွှေးကြိုင်လှသည်။
“ရှန်ယွီက စားပြီးသွားပြီ၊ ဒါတွေက မင်းအတွက်ပဲ ။ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် အကုန်စားလိုက်နော်”
ချန်ကျန့်သည် ကျန်ရှိနေသော ကိတ်မုန့် ငါးခုစလုံးကို စားပစ်လိုက်သည်။
သူ ကောင်တာနောက်တွင် ရပ်၍ လက်သုတ်နေစဉ်မှာပင် ရှန်ယွီသည် ချိုင်းထောက်ကို အားပြုကာ ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာသည်။
“ခုနက ကိတ်မုန့်တွေ...”
ထို့နောက် စားပွဲပေါ်ရှိ အချပ်လွတ် ပန်းကန်ကို မြင်သွားပြီး ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားကာ - “ကုန်သွားပြီလား” ဟု မေးသည်။
“ကျွန်တော် အခုပဲ အကုန်စားလိုက်တာ”
“ငါးခုစလုံးကိုလား” ရှန်ယွီက သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
ချန်ကျန့်က သူ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ငါ့အတွက် အပြင်မှာ နှစ်ခုလောက် သွားဝယ်ပေးပါဦး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်”
ချန်ကျန့် အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆိုင်ကယ်သံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၁၀ နာရီတောင် မထိုးသေးချေ။ ချန်အာဟူကတော့ တကယ့်ကို စိတ်မရှည်သူပင် ဖြစ်သည်။
“ဘော့စ်ရဲ့ စီးပွားရေးဖက် ရောက်လာပြီ”
“သူ့ကို ရုံးခန်းထဲကို ခေါ်လာခဲ့”
ရှန်ယွီသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ချိုင်းထောက်ထိပ်ဖြင့် အထပ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။
“ရုံးခန်းထဲကိုလား”
ချန်ကျန့်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဓာတ်လှေကား တံခါးမှာ ပိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်းယွီ၏ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဝန်ထမ်းများပင် ဝင်လေ့ဝင်ထ မရှိချေ။ သူသည် ကိစ္စအဝဝကို စားသောက်ခန်းအတွင်း၌သာ ဆွေးနွေးလေ့ရှိသည်။ ယခု ရှန်ယွီက ချန်အာဟူကို ရုံးခန်းအတွင်း၌ တွေ့ဆုံမည်တဲ့လား။
ချန်အာဟူတို့ လူစုက ထိုသို့သော တရားဝင် ဆက်ဆံမှုကို ခံယူထိုက်လို့လား။
သို့သော် ရှန်ယွီက ချန်အာဟူကို အဘယ်ကြောင့် ရုံးခန်းသို့ ခေါ်ခိုင်းရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ မကြာမီ သိလိုက်ရပါသည်။
“ရုံးခန်း” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချန်အာဟူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာပင် တောင့်တင်းသွားရသည်။ သူနှင့်အတူ ပါလာသော လောင်စစ်နှင့် ဆန်းပင်းတို့မှာလည်း ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားမှုများမှာ မူမမှန် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ဆန်းပင်းဆိုလျှင် အထဲသို့ ဝင်ချိန်တွင် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲမိကာမှ၊ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ညာဘက်ခြေထောက်ကို မည်သို့ထားရမည်မှန်း မသိဘဲ ပြန်လည် ပြင်ဆင်နေရလေသည်။
ပျက်စီးနေသော ဝက်ခြံထဲတွင် လူစုလေ့ရှိသော လူမိုက်အချို့အတွက်မူ ဘော့စ်တစ်ယောက်၏ ရုံးခန်းမှာ အပြောမတတ်သော ဖိအားများကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။ ချန်အာဟူတို့ လူစုကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ချန်ကျန့်ကိုယ်တိုင်ပင် ရုံးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သတိထားရမည့် ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ရောက်လာကြပြီလား”
ရှန်ယွီသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်လျက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို သောက်နေသည်။
“ရောက်ပါပြီ”
ချန်ကျန့်ပင်လျှင် ဘော့စ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မြင်နေကျနဲ့မတူဘဲ စိမ်းသက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ချန်အာဟူကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက မစ္စတာ ရှန်ယွီ... ဘော့စ်ရှန် ပါ...”
ထို့နောက် ရှန်ယွီကိုလည်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ချန်အာဟူ... ဘော့စ်ချန် ပါ...”
“ထိုင်ပါ” ရှန်ယွီက ချိုင်းထောက်ကို အားပြုကာ စားပွဲနောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
“လက်ဖက်ရည် သောက်မလား”
“ကောင်းပါပြီ” ရုတ်တရက် “ဘော့စ်ချန်” အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသော ချန်အာဟူသည် ဆိုဖာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပြီးမှ ခန့်ခန့်ညားညား ထိုင်လိုက်လေသည်။ လောင်စစ်နှင့် ဆန်းပင်းတို့ကလည်း သူ့ဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လိုက်၍ ထိုင်ကြသည်။
ရှန်ယွီက ချန်ကျန့်ကို ကြည့်ကာ
“လက်ဖက်ရည် ဖျော်လိုက်ပါဦး” ဟု ခိုင်းလိုက်သည်။
ဘာလက်ဖက်ရည်လဲ။ လက်ဖက်ရည်က ဘယ်မှာလဲ။ ဘာနဲ့ ဖျော်ရမှာလဲ။
ရှန်ယွီသည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဘယ်ကရခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မပြောသည့်အပြင်၊ ချန်ကျန့်ကိုလည်း ဘာအရိပ်အမြွက်မျှ မပေးခဲ့ချေ။ ချန်ကျန့်သည် ရှန်ယွီ၏ နောက်ကွယ်ရှိ စင်ပေါ်တွင် လိုက်လံ ရှာဖွေရတော့သည်။
သူသည် ဗူးတစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မှိုတက်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး၊ အခြားဗူးတစ်ခုမှာမူ မှိုမတက်သော်လည်း ရနံ့မရှိတော့ချေ။
ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ ဒါပဲ သုံးလိုက်တော့မယ်။ ချန်အာဟူတို့ လူစုကတော့ လက်ဖက်ရည် အကောင်းအဆိုး ခွဲခြားတတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့တွေကတော့ အအေးတွေလောက်ပဲ သောက်ဖူးကြမှာပါ။ ဘေးရှိ ရေစင်မှ ရေမှာ လတ်ဆတ်နေသည်။ ချန်ကျန့်သည် စင်ပေါ်မှ ခွက်နှစ်လုံးကို ယူကာ လက်ချောင်းဖြင့် သုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်မရှိသဖြင့် အဆင်ပြေသွားသည်။
သူသည် လက်ဖက်ခြောက်အချို့ကို ခွက်ထဲသို့ ထည့်ကာ ရေနွေး လောင်းထည့်လိုက်သည်။
သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ဘော့စ်ချန်တို့ဆီသို့ သယ်ယူလာချိန်တွင် ရှန်ယွီ၏ ခွက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
ထိုအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရလေတော့သည်။
ခွက်အတွင်း၌ အမြှုပ်များကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရှန်ယွီ သောက်နေသည်မှာ ကိုလာ ဖြစ်နေလေသည်။
___________________________________________________________________
TN // ဘော့စ်ရှန် ဟိတ်ဟန်ကတော့ တစ်ခွဲသားတောင် မလျော့စေရဘူး။ ရယ်ရတာ တကယ့်ဟာ
ဪ သူကျ colaနဲ့ သူများတွေကျ အနံ့မရှိတော့တဲ့လက်ဖက်ရည်တဲ့လား 🤣
ReplyDelete