အပိုင်း (၃၈)
ချန်ယွီလော့ယန့် ။
ချန်ကျန့်ရေ... မင်း ဘာတွေတွေးပြီး ဒီလိုအကောင့်နာမည်မျိုး ပေးခဲ့တာလဲ။ အခုတော့ သူများက ကိုယ့်မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး အဲ့ဒီနာမည်နဲ့ ခေါ်တာခံရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုနေသလဲ။ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဆရာက စင်ပေါ်မှာရပ်ပြီး "ဟိုမှာ တံတိုင်းကျော်တက်ရင်း လက်ကျိုးတဲ့ကလေး" လို့ လက်ညှိုးထိုးပြတာထက်တောင် ပိုဆိုးနေသေးတယ်။
ချန်ကျန့်မှာ ရှန်ယွီကို ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဖုန်းထဲမှာ ကြားရတာထက် မျက်နှာချင်းဆိုင် အခေါ်ခံရတာက ပိုပြီးတော့ ထိရောက်လှသည်။ တစ်ခုပဲ စိတ်သက်သာရာရတာက ရှန်ယွီက အောက်ထပ်မှာ လူအများကြီးရှေ့ အော်ခေါ်တာမဟုတ်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒီလူပြောမရဘူး။ ဒီည မိတ်ဆုံပွဲ ကျောင်းသားအုပ်စုကြီးရှေ့မှာသာ အဲ့ဒီလို ထခေါ်လိုက်ရင်တော့ သွားပြီ။
“မင်း...”
ချန်ကျန့် စကားစလိုက်ပေမဲ့ သတိပေးသင့်သလား ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ ရှန်ယွီကတော့ ရယ်ကျဲကျဲနှင့် သူ၏ကုလားထိုင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် တွန်းကာ ရေခဲသေတ္တာလေးဆီ လျှောသွားသည်။ အုန်းရည်တစ်ပုလင်း ထုတ်ဖောက်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။
“ထမင်းစားရအောင်။ စိတ်အေးအေးထားပါ၊ လူအများကြီးရှေ့မှာတော့ ငါ ‘ချန်ယွီလော့ယန့်’ လို့ မခေါ်ပါဘူး”
“အဲ့ဒီလို ခေါ်မယ့်အစား ‘ကောက်ကောက်’ လို့ပဲ ခေါ်ပါတော့”
“ဟေး... သတိထားဦး၊ ငါ အုန်းရည်သီးတော့မလို့”
ရှန်ယွီက သောက်လက်စကို ရပ်ပြီး အဖုံးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူ တကယ်ကို သဘောကျနေပုံရသည်။
“ထမင်းစားကြရအောင် မန်နေဂျာချန်”
ချန်ကျန့်သည် ဆေးခွက်ကို သိမ်းလိုက်ပြီးမှ ခဏတုံ့ဆိုင်းကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒီည လျူဝူတို့ မိတ်ဆုံပွဲကို မင်း သွားမှာလား”
“အင်း။ လိုက်သွားပေးရမှာပေါ့။ သူက မင်းနာမည်ကိုပါ ထည့်ပြောသွားတာလေ။ ငါက ငြင်းလိုက်ရင် သူ့ကို လူအ ဖြစ်အောင် လုပ်သလို ဖြစ်နေမှာပေါ့”
ချန်ကျန့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မိသည်။
“ခဏလောက်ပဲ သွားကြည့်တာပေါ့။ ဆူညံလွန်းတယ် ထင်ရင်လည်း ပြန်လာခဲ့တာပေါ့။ သူတို့ ကစားမယ့် ဂိမ်းတွေကလည်း ကလေးကလားတွေပါပဲ”
“ကျွန်တော် အဲ့ဒါတွေ တစ်ခါမှ မကစားဖူးဘူး”
“မင်းလည်း အထက်တန်းအောင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဒီလိုမျိုး မဆုံဖူးဘူးလား”
“ကျွန်တော် သိပ်မသွားဖြစ်ဘူး”
“အေးလေ၊ အတန်းခိုးလစ်ပြီး တံတိုင်းကျော်ဖို့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတာကိုး”
ရှန်ယွီက အုန်းရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ရှန်ယွီ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း အခန်း ၁၀၂ က ဧည့်သည်ရဲ့ ဆေးဗူးကို မြင်ရုံနဲ့ စိတ်ကျရောဂါပျောက်ဆေးမှန်း သူ ဘယ်လိုချက်ချင်း သိသွားတာလဲဆိုတာ ချန်ကျန့် အခုထိ စဉ်းစားလို့ မရသေးပေ။
“ညစာ ဘာစားမလဲ”
“တရုတ်စာပဲ”
ချန်ကျန့် ရယ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုပြန်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ရှန်ယွီက ထပ်ပြောသည်။
“ဆိတ်သားခေါက်ဆွဲတော့ မဟုတ်ဘူးနော်”
“ဟိုဘက်ဆိုင်က ဆိတ်သားခေါက်ဆွဲက ပိုကောင်းတာကို”
“နောက်မှပေါ့။ ဒီညတော့ ထမင်းနဲ့ ဟင်းပဲ စားချင်တယ်”
“ကောင်းပြီလေ”
***
အိပ်ဆောင်ကို ပြန်ရောက်တော့ ဆန်းပင်းက ချန်အာဟူကို သူတို့နဲ့အတူ ထမင်းလိုက်စားဖို့ အတင်းခေါ်နေတုန်း ဖြစ်သည်။
“မစားချင်ပါဘူးဆို”
အာဟူက ကုတင်ပေါ်ကနေ မပီမသ ပြန်အော်သည်။
“နည်းနည်းလောက်တော့ စားပါဦး။ အာဟာရရှိမှ ဒဏ်ရာက မြန်မြန်ပျောက်မှာပေါ့”
“ဗိုက်မဆာဘူး”
အာဟူက သူ တကယ်မစားဘူးဆိုတာ ပြချင်သဖြင့် ကိုယ်ကို တောင့်တောင့်ကြီး လှဲနေသည်။
“ဒါပေမဲ့။”
“သူ့မေးရိုးက လှုပ်လို့မရအောင် တောင့်နေတာ မဟုတ်လား”
ချန်ကျန့်က တံခါးဝကနေ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“သွားစမ်းပါ”
အာဟူက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးသည်။ မေးရိုးက တောင့်နေသဖြင့် သူပြောသမျှ စကားတိုင်းမှာ အံကြိတ်ထားသလိုမျိုး ထွက်လာသည်။
“ငါ တစ်ခုခု ဝယ်လာပေးမယ်။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုရင်တော့ စားရတာ လွယ်မှာပေါ့”
“အေး”
ခေတ္တမျှ ကြာမှ အာဟူက မတတ်သာသလို သဘောတူလိုက်သည်။
“သွားကြစို့”
ချန်ကျန့်က ဆန်းပင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ပျော်ရွှင်ခြင်းပဲစေ့အဖွဲ့သား ကျောင်းသားတွေမှာ ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိသည်။ လူစုလူဝေးဖြစ်သွားလျှင် သူတို့မှာ လူကြောက်တဲ့စိတ် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ ဘယ်နေရာကိုမဆို ပါတီပွဲအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ကြသည်။ ညစာစားချိန်မှာ သူတို့က တည်းခိုခန်း မီးဖိုချောင်ကို ခဏငှားပြီး ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ကြလျက်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဧည့်သည်တွေကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ကျွေးတာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဒီကျောင်းသားတွေကတော့ အကုန်လုံးကို ဝိုင်းဖိတ်ပြီး စားကြသောက်ကြနှင့် ။ တခြားခရီးသည်တွေနဲ့ စုံတွဲတွေကိုပါ သူတို့ဝိုင်းထဲ ခေါ်ထည့်ထားကြလေသည်။
“တက္ကသိုလ်တက်ရတာ ဒီလိုမျိုးလား”
ပထမထပ်က စည်ကားနေတဲ့ စားသောက်ခန်းကို ကြည့်ရင်း ဆန်းပင်းက မေးသည်။
“ဘယ်လိုမျိုးလဲ”
“ဒီလိုပဲ နေ့တိုင်း ပျော်နေရတာမျိုးပေါ့”
လောင်ဝူက ဝင်ပြောသည်။
“မင်းကတော့ တက္ကသိုလ်မတက်ဘဲနဲ့လည်း နေ့တိုင်း ကစားနေတာပဲ မဟုတ်လား”
ချန်ကျန့်က ပြန်ပက်လိုက်သည်။
“မင်းကတော့ ငါ့ကိုပဲ အမြဲ ပြောနေတာပဲ!”
“ကြည့်ရတာတော့ ကောင်းသားပဲ။ သူတို့တွေ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်လိုက်၊ တောင်တက်ရတာ ပင်ပန်းလို့ ညည်းလိုက်နဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က တအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိတယ်”
ဆန်းပင်းက ငေးကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
“ငါတော့ အားကျတယ်”
လောင်ဝူက ဝန်ခံသည်။
“ဘယ်သူကမှ အားမကျဘဲ နေမှာလဲ”
ဆန်းပင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ချန်ကျန့်လည်း စားသောက်ခန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်မိသည်။ အရင်ကတော့ သူလည်း အားကျခဲ့ဖူးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေကို တွေးလေလေ စိတ်က ပိုလေးလေလေ ဖြစ်တာမို့ ညစာအကြောင်းပဲ ပြန်တွေးလိုက်တော့သည်။ သူတို့တွေ ညဘက် မိတ်ဆုံပွဲကို စိတ်စောနေကြသဖြင့် မြန်မြန်စားလိုက်ကြသည်။ အာဟူနဲ့ ဖဲကစားပြီး ဘော့စ်ဆီမှာ အဆူခံရမှာထက်စာရင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေရဲ့ ပွဲမှာ သွားရောတာက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည် မဟုတ်လား။ သူတို့ ရှန်ယွီအတွက် ထမင်းဘူးနဲ့ အာဟူအတွက် ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဝယ်ပြီး အမြန်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
လျူဝူတို့ ပွဲက ည ၈ နာရီကနေ ၁၁ နာရီအထိ ဖြစ်သည်။ တခြားဧည့်သည်တွေကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် စောစောစပြီး စောစောသိမ်းရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အခန်းက အသံလုံသော်လည်း ကျောင်းသားတွေကတော့ အလိုက်သိစွာဖြင့် အသံကို ထိန်းထားကြသည်။
“မင်း မသွားဘူးလား”
ထမင်းဘူးဖွင့်နေတဲ့ ရှန်ယွီက ဆိုဖာပေါ်ကနေ မေးသည်။
“ဟူဖန်တို့ အကုန် သွားကြပြီလေ။ ဧည့်ကြိုကောင်တာမှာ အာဟူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာ။ ကျောက်ကျဲကလည်း သူ့သမီးနဲ့အတူ ရှိနေတာဆိုတော့။ အာဟူ ခေါင်းမှာ ပတ်တီးအဖွေးသားနဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုနေတာ မင်း မြင်ကြည့်လိုက်ဦး”
“လိမ်တာ”
“ဗျာ”
“လျူဝူရဲ့ စကားကို ငါက ပြန်ပြောပြတာပါ”
ရှန်ယွီက ခပ်နောက်နောက် ပြုံးလိုက်သည်။ ချန်ကျန့်လည်း ရယ်မိသွားသည်။
“မင်းလည်း မသွားဘူး မဟုတ်လား”
“မင်း သွားမယ်ဆိုမှ ငါက လိုက်မယ်လို့ ပြောထားတာလေ။ အခု မင်းက မသွားဘူးဆိုတော့ ငါလည်း မသွားတော့ဘူးပေါ့”
ရှန်ယွီက အေးအေးဆေးဆေးပင် ထမင်းစားနေတော့သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီဆင်ခြေပဲ သုံးရတော့မှာပေါ့။ အောက်ကို တစ်ပတ်လောက် သွားပတ်လိုက်ဦးမယ်”
***
တည်းခိုခန်းထဲမှာ ငြိမ်သက်နေသည်။ ကြယ်ကြည့်တဲ့လူတွေလည်း ထွက်သွားကြပြီ။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ မိတ်ဆုံပွဲမှာ ရောက်နေကြသည်။ ချန်ကျန့် အခန်း ၁၀၂ ရှေ့က ဖြတ်သွားတော့ မီးလင်းနေသော်လည်း အထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားစဉ်မှာပင် အမှောင်ထဲကနေ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ကင်းလှည့်နေတာလား မန်နေဂျာ”
“ဟုတ်ကဲ့”
ချန်ကျန့် အလိုအလျောက် ပြန်ထူးလိုက်ပြီးမှ ကျောက်စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ၁၀၂ ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ပွဲကို မသွားဘူးလား”
“ဒီနေ့တော့ ပျော်စရာတွေ များသွားပြီလေ။ ခဏနေရင် အိပ်တော့မလို့ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဒါဆိုလည်း ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ပါဗျာ”
ရှေ့ကို ပြန်ရောက်တော့ အာဟူ တစ်ယောက်တည်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိုင်နေသည်။ ချန်ကျန့်က သူ့ကို ပွဲထဲလိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်မလို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ပတ်တီးတွေကို မြင်တော့ စိတ်ပြန်ပြောင်းသွားသည်။
“မင်းပဲ သွားလိုက်ပါ”
အာဟူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ခုနတင် ဖုန်းနှစ်ခါပဲ လာသေးတယ်။ တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ပုဝါ အခန်းထဲမှာ ကျန်ခဲ့လား မေးတာ၊ နောက်တစ်ယောက်က ညလယ်စာ ရမလား မေးတာလေ”
“အင်း”
နာရီဝက်လောက် ကြာသွားသည်။ အစည်းအဝေးခန်းဘက်ကနေ ရယ်မောသံတွေ လျှံထွက်နေသည်။ ချန်ကျန့်သည် အပေါ်ထပ်ပြန်တက်မလို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ခဏရပ်နေမိသည်။ သူလည်း သွားချင်တာပေါ့၊ ကစားဖို့ မဟုတ်တောင် ဘေးကနေ ကြည့်ချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ပျော်ရွှင်စရာ မြင်ကွင်းတွေက သူ့ကို အမြဲတမ်း အနေရခက်စေသည်။ ကိုယ်နဲ့ မဆိုင်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို ကြည့်နေရသလိုမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှန်ယွီသာ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ သူ စိတ်အေးရလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ ရှန်ယွီက သူ့အတွက် လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ကျောက်ဆူးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသလားပဲ။
...ငါ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဓာတ်လှေကား တံခါးက ပွင့်လာပြီး ပြန်ပိတ်သွားသည်။ သူ လန့်သွားပြီး တံခါးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ ရှန်ယွီရဲ့ ရုံးခန်းတံခါးက ပိတ်နေသည်။ ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ပုံမှန်ဆိုရင် ဟဟလေး ထားတတ်တာကို။ သူ တံခါးခေါက်လိုက်သော်လည်း အကြောင်းမပြန်ချေ။ ထပ်ခေါက်သည်။
“ဘော့စ်ရှန်။ ရှန်ယွီ။”
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြိုးဆွဲချသေသွားပြီလား။ ခဏတာတော့ အဲ့ဒီအတွေးက ခေါင်းထဲ ဝင်လာသဖြင့် သူ အောက်ထပ်သို့ အမြန်ပြေးဆင်းသွားသည်။ အားကစားခန်းမမှာ မီးလင်းနေသည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။
“ကျွန်တော် ထင်နေတာ။”
“ဟင်။ မန်နေဂျာ။”
ကျောက်ဖန်းဖန်းက အလေးမနေရာကနေ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသမီးကတော့ ယောဂဘောလုံးပေါ်မှာ မှောက်လျက်သားနဲ့ သူ့ကို ပြောင်းပြန်လှည့်ပြီး လက်လှမ်းပြသည်။
“မင်္ဂလာပါ မန်နေဂျာကြီး!”
“အော်... အေးအေး။ အားကစား လုပ်နေကြတာလား”
ချန်ကျန့် အနေရခက်စွာ ခေါင်းကုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“အကြောလျှော့နေတာပါ”
ကလေးမလေးက ရယ်ကျဲကျဲနှင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ဒဏ်ရာမရအောင် သတိထားဦးနော်”
“ပွဲကို မသွားဘူးလား”
ကျောက်ဖန်းဖန်းက မေးသည်။
“ဘော့စ်ရှန်တော့ သွားပြီနော်”
“သူ သွားတယ် ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်!”
သမီးဖြစ်သူက ဝင်ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့နဲ့အတူ အောက်ဆင်းလာတာ။ သူ ပွဲထဲကို ဝင်သွားတယ်”
“သွားပါ၊ သူတို့နဲ့ သွားရောလိုက်ပါဦး”
ကျောက်ကျဲက တိုက်တွန်းသည်။
“မင်းက ဘယ်တော့မှ မကစားဘူးလေ။ ကလေးတွေနဲ့ သွားပျော်လိုက်ပါဦး”
“...ဟုတ်ကဲ့ပါ”
***
အစည်းအဝေးခန်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရယ်မောသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေက ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတွေ၊ အသံတွေ၊ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် သူ ခေါင်းတောင် မူးချင်လာသည်။
“မန်နေဂျာ ရောက်လာပြီဟေ့!”
တစ်ယောက်က လှမ်းအော်သည်။
“အင်း”
သူ ပြုံးပြပြီး တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ အထဲမှာတော့ လျူဝူက မျက်စိစည်းထားပြီး ဟူဖန်ကို ကျောပိုးထားကာ ညှပ်နဲ့ ပူပေါင်းတွေ လိုက်ကောက်နေတဲ့ ဂိမ်းကို ကစားနေကြသည်။ တခြားကျောင်းသားတွေလည်း ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ လူအုပ်ထဲ လဲကျကုန်ကြသည်။ ချန်ကျန့် လူအုပ်ထဲမှာ ရှန်ယွီကို လိုက်ရှာပေမဲ့ မတွေ့ဘူး။ ပြန်ထွက်မလို့ ပြင်စဉ်မှာပင် စူးရှတဲ့ လေချွန်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူ ထိုလေချွန်သံကို ချက်ချင်း မှတ်မိသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ထောင့်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ပျင်းရိပျင်းတွဲ ထိုင်နေတဲ့ ရှန်ယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှန်ယွီက သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေသည်။
သူ တကယ် လာတာပဲ။
ချန်ကျန့် သူ့ဆီကို မြန်မြန်လျှောက်သွားသည်။ လမ်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အာလူးကြော်တွေ သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးသွားသဖြင့် သူ ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ယူထားလိုက်သည်။ ရှန်ယွီက မုန့်စားပွဲဘက်ကို မေးငေါ့ပြသည်။ ချန်ကျန့် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အအေးတွေ၊ မုန့်တွေ အပုံလိုက် ရှိနေသည်။ သူ ကိုလာတစ်ဘူးနဲ့ လက်ဖက်ရည်တစ်ဘူး ယူလာပြီး ချပေးလိုက်သည်။
“ငါ ဒါပဲ သောက်မယ်”
ရှန်ယွီက လက်ဖက်ရည်ကို ယူလိုက်သည်။
“ကိုလာ မသောက်တော့ဘူးလား”
“အင်း”
ရှန်ယွီက ဘေးကို နည်းနည်းတိုးပြီး နေရာဖယ်ပေးသည်။
“ဖန်ခွက် မရှိလို့လား”
ချန်ကျန့် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဆိုဖာအဟောင်းက အလယ်ကို နိမ့်ဝင်နေသဖြင့် သူက ရှန်ယွီဘက်ကို ယိုင်သွားပြီး မျက်နှာချင်း ဆိုင်မိတော့မတတ်…
“ဘာလဲ၊ ဖန်ခွက်မရှိလို့ ကိုလာမသောက်တာကို မင်းက ငါ့ကို ရိုက်မလို့လား”
ရှန်ယွီက မျက်ခုံးပင့်ပြီး မေးသည်။
“ဒီဆိုဖာကလည်း...”
ချန်ကျန့် ကိုယ်ကို ပြန်မတ်ဖို့ ကြိုးစားရသည်။
“မင်း မလာဘူး ထင်နေတာ”
ရှန်ယွီကတော့ အေးဆေးပင် မှီထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“မင်း ရှိနေမယ်လို့လည်း ကျွန်တော် မထင်ဘူးလေ။ ရုံးခန်းထဲအထိတောင် သွားရှာသေးတယ်”
“ငါ လာမယ်လို့ ပြောရင် လာတာပဲ”
သူ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
“ဂိမ်း ဝင်ကစားမလား”
“.မကစားတော့ပါဘူး။ ဟိုမှာကြည့်၊ လျူဝူရဲ့ သက်လုံကတော့ မဆိုးဘူးပဲ”
ချန်ကျန့်က ဟူဖန်ကို ကျောပိုးပြီး ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေတဲ့ လျူဝူကို ညွှန်ပြသည်။
“သူ ဘယ်သူ့ကို ပိုးထားရလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့”
ရှန်ယွီက ခပ်နောက်နောက် ဆိုသည်။ ချန်ကျန့်လည်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်မိသည်။ ဆန်းပင်းကလည်း ဟူဖန်အပေါ် စိတ်ရှိနေမှန်း သူ ရိပ်မိသည်။ ဆန်းပင်းက လောင်စစ်ကို ဂိမ်းထဲမှာ လမ်းညွှန်ပေးနေရင်း လောင်စစ်ရဲ့ ခေါင်းကိုတောင် ချိုးတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ပူပေါင်းတစ်လုံး ပေါက်သွားပြီး အားလုံးက ဝိုင်းအော်ကြတော့သည်။ ဟူဖန်က ညှပ်ကိုမြှောက်ပြီး အောင်ပွဲခံနေသည်။
“ကဲ... လောင်စစ်ရဲ့ လည်ပင်းရိုးတွေ မကျိုးခင် ဆင်းလိုက်ကြပါတော့”
ရှန်ယွီက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ချန်ကျန့်လည်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မိသွားသည်။
“လျူဝူတို့ မနက်ဖြန် ပြန်မှာ ကောင်းတာပေါ့”
“မပြန်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ၊ ရန်ဖြစ်ကြမလို့လား”
“မနာလိုတဲ့စိတ်ကို အထင်မသေးနဲ့လေ”
ရှန်ယွီက ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။
“ခြေထောက်ကို သတိထားဦး၊ လူတွေ နင်းမိကုန်ဦးမယ်”
“မင်းက ငါ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာလား။ နောက်အပတ် ဆေးပြန်စစ်ရင် ဒါကြီးကို ဖြုတ်လို့ရနိုင်တယ်”
“ဆရာဝန်ပြောတာပဲ နားထောင်ပါ”
“ဒါကြီး ဖြုတ်လိုက်ရင် မင်းလည်း အလုပ်သက်သာသွားမှာပေါ့၊ ကျွန်လိုမျိုး ငါ့နောက် လိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ”
ချန်ကျန့် ငြိမ်နေလိုက်သည်။
“ဘာလဲ၊ ပိုက်ဆံ မရတော့မှာ စိုးလို့လား”
ရှန်ယွီထပ်နောက်၏။
“ဒါဆိုလည်း အခုပဲ ခွာပေးလိုက်မယ်လေ၊ ဆေးရုံစရိတ် သက်သာတာပေါ့”
“မင်း မူးနေတာလား”
ရှန်ယွီက အားရပါးရ ရယ်တော့သည်။
ဂိမ်းတွေက ဆက်နေသည်။ ဆူညံရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေလဲ၊ ဘယ်သူက ဘယ်သူနဲ့ တွဲချင်နေလဲဆိုတာ အကုန် ပေါ်လွင်နေသည်။ ရှန်ယွီကတော့ ငြိမ်သွားပြီး လူအုပ်ကြီးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ချန်ကျန့်လည်း အတူထိုင်နေရင်း ထူးထူးခြားခြား စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေမိသည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုပွဲတွေမှာ သူ အနေရခက်တတ်သော်လည်း အခုတော့ ရှန်ယွီ ဘေးနားမှာ ရှိနေတာက သူ့ကို တည်ငြိမ်စေသလိုပဲ။
“မန်နေဂျာ!”
တစ်ယောက်ယောက်က အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ချန်ကျန့်!”
“ဟင်။”
သူ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။
“လာလေ! မင်းနဲ့ ဘော့စ်ရှန် နှစ်ယောက်လုံး!”
ဟူဖန်က လက်ယှပ်ခေါ်နေသည်။
“ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
ငိုင်နေတဲ့ ချန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။
“အိပ်ပျော်နေတာလား”
ရှန်ယွီက စနောက်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဂိမ်းစတော့မယ်၊ သွားရအောင်”
ရှန်ယွီက သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။
“ဘာဂိမ်းလဲ”
“စကားလုံး ခန့်မှန်းတဲ့ဂိမ်းလေ”
ရှန်ယွီလည်း ထရပ်ကာ သူ့အနား တိုးကပ်လိုက်သည်။
“ခုနက ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”
သူက ခပ်တိုးတိုး မေးသည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
အမှန်တော့ သူ တကယ် မေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဂိမ်းက နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ကစားရတာပါ။ ချန်ကျန့်နဲ့ ရှန်ယွီက သဘာဝကျစွာနဲ့ပဲ တစ်တွဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ဘယ်သူက သရုပ်ဆောင်ပြီး ဘယ်သူက ခန့်မှန်းမှာလဲ”
ဟူဖန်က မေးသည်။ ချန်ကျန့်က တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်၊ သူက သရုပ်ဆောင်ရမှာ မကြိုက်ဘူး။ ရှန်ယွီကလည်း ခြေထောက်က နာနေသေးတယ်လေ။
“ငါပဲ သရုပ်ဆောင်မယ်”
ရှန်ယွီက အပျော်တမ်း ဝင်လုပ်လိုက်သည်။
“မင်းလား”
ချန်ကျန့် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ကြည့်နေမိသည်။
“မဟုတ်ရင် မင်းက ခန့်မှန်းရမှာကို ရှက်နေဦးမှာပေါ့။ ငါပဲ လုပ်မှ ဖြစ်မယ်”
ချန်ကျန့်မှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။ စကားလုံးတွေကတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စကားပုံတွေပါပဲ။ အရင်ဆုံး လောင်စစ်နဲ့ လောင်ဝူ ကစားကြသည်။ သူတို့တွေ "လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးသလောက် လွယ်ကူခြင်း" ဆိုတာကို သရုပ်ဆောင်နေတာကနေ မျောက်မင်း ဝူခုန်း အဖမ်းခံရတာတွေ၊ ‘မင်းအမေ မင်းကို ရိုက်တာ’ တွေအထိ ရောက်သွားပြီး အဖြေကတော့ မထွက်ခဲ့ဘူး။
နောက်တစ်တွဲကတော့ ဆန်းပင်းက "ကိုးခါသေ တစ်ခါရှင်" ဆိုတာကို သရုပ်ဆောင်သည်။ သူက ထပ်ခါတလဲလဲ သေပြနေပြီး ဟူဖန်ကတော့ ။ "နှလုံးရောဂါ! အသည်းကွဲတာ! ရင်ဘတ်အောင့်တာ!" လို့ လျှောက်ဖြေနေသဖြင့် အားလုံးက ဝိုင်းရယ်ကြသည်။ ကိုးခါလောက် သေပြပြီးမှ ဆန်းပင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြီး ပြန်ရှင်လာပြမှ အဖြေမှန်သွားတော့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ ချန်ကျန့်နဲ့ ရှန်ယွီ အလှည့် ရောက်လာခဲ့သည်။ ရှန်ယွီက သူ့ကို မျက်နှာမူလိုက်ပြီး ချန်ကျန့်ရဲ့ နောက်က စကားပုံကတ်ပြားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ပြုံးရုံပဲ ပြုံးနေပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘူး။
ဒါက ဘာသဘောလဲ။
ချန်ကျန့် ကြောင်သွားသည်။
“မင်း ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်! သေချာပေါက် ရမှာပါ!”
ဟူဖန်က ဘေးကနေ အသည်းအသန် တိုးတိုးလေး ပြောနေသည်။
ဘာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရမှာလဲ။ သူကမှ မလှုပ်တာ!
“ဘာလဲဟ!။”
ချန်ကျန့် နောက်ဆုံးတော့ လွှတ်ခနဲ မေးလိုက်မိသည်။
ရှန်ယွီကတော့ ရယ်ကျဲကျဲနှင့် ခေါင်းကို နည်းနည်းလေး ငြိမ့်ပြသည်။ ချန်ကျန့်မှာ ရုတ်တရက် အသိတစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူ သတိထားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ချန်...”
သူ ခေတ္တရပ်သွားသည်။ ရှန်ယွီက လက်ကို မြှောက်ပြီး လက်ညှိုးကို လှုပ်ခါပြသည် ။ ‘မဟုတ်ဘူး’ ဆိုတဲ့ သဘော။
ဒါဆိုရင်တော့...
“လပုန်း ပန်းရှက် (Moon။Hiding, Flower။Shaming) လား”
“မှန်တယ်”
ရှန်ယွီက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။
“ဝူးးး!”
ဟူဖန်နဲ့ လျူဝူတို့က အားရပါးရ အော်ဟစ် အားပေးကြတော့သည်။ ပွဲစီစဉ်တဲ့ မိန်းကလေးကတော့ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ။
“ဒါကတော့... ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် စည်းချက်ညီတာပဲ”
____________________________________________________________________________
TN // 闭月羞花 ။ Bì yuè xiū huā ကလည်း ချန်ကျန့် အကောင့်နာမည် 沉鱼落雁 လိုပဲ ။ တရုတ်ရှေးဟောင်းအလှနတ်သမီးလေးပါး ကို ခေါ်တဲ့ နာမည်ပဲ ။ ရှာလိုက်တော့ အဲ့လိုတော့ တွေ့တယ်။
Comments
Post a Comment