Skip to main content

ရေစီးကြောင်း





ရေစီးကြောင်း

ကျွန်တော်ဟာ စိတ်ဓာတ်ကျဝေဒနာကနေ အတော်အတန် ပြန်လည်သက်သာလာပြီ ဆိုပေမဲ့လည်း... အဲ့ဒီဝေဒနာရဲ့ တံခါး ဟာ လုံးဝပိတ်သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အမြဲတမ်း ဟဟလေး ပွင့်နေတတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ အဲ့ဒီလေအေးလေး ဖြတ်တိုက်သွားသလိုမျိုး ဝေဒနာရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ မမြင်ရပေမဲ့ ခံစားလို့ရနေဆဲပဲ။ ဒါကို အခုတော့ ကျွန်တော် လက်ခံနိုင်သွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လက်ခံနိုင်ဖို့ အချိန်အတော်ယူခဲ့ရတာရယ်။

အရင်တုန်းက ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ဖျားနာခြင်း ဒါမှမဟုတ် ကျန်းမာခြင်း ဆိုတဲ့ စနစ်နှစ်မျိုးတည်း ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ အင်မတန် အန္တရာယ်များပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ကျွန်တော် နည်းနည်းလေး နေမကောင်းဖြစ်လာတာနဲ့ "ငါတော့ အရင်လို ဝေဒနာအပြင်းအထန် ပြန်ဖြစ်တော့မှာပဲ" ဆိုပြီး အကြီးအကျယ် စိုးရိမ်ပူပန်မိလို့ပါ။ အဲ့ဒီလို တွေးလိုက်တာနဲ့တင် ကျွန်တော်ဟာ တကယ်ပဲ ပြန်ပြီး ဖျားနာသွားတတ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကြောင့်ပဲ ကိုယ်တကယ် ဖြစ်လာရတာပေါ့။

တကယ်တမ်း ကျန်းမာရေး၊ အထူးသဖြင့် စိတ်ကျန်းမာရေးရဲ့ အရှိတရားဟာ ဝေဝါးပါတယ်။ တစ်ခုတည်းအဖြစ် သတ်မှတ်လို့မရပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ ရောဂါအမျိုးမျိုးအတွက် တံဆိပ်တပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့... အရှိတရားဆိုတာ "ဒါဟာ ဘာဖြစ်တယ်။ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး" လို့ အညွှန်းကပ်ပြီး ပုလင်းထဲ ထည့်ထားလို့ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်ကျန်းမာရေးဆိုတာ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အပြီးသတ် ကုသပျောက်ကင်းသွားမယ့် အရာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက် ပျိုးထောင်ပေးနေရမယ့် "ဥယျာဉ်" တစ်ခုနဲ့ ပိုတူပါတယ်။

ဒီအမှန်တရားကို လက်ခံလိုက်ရတာဟာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာရော၊ စိတ်သက်သာရာရစရာပါ နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်စေပါတယ်။ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရတာကတော့... ဆိုးရွားတဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေဟာ တစ်ချိန်မှာ ပြန်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်ရလို့ပါ။ စိတ်သက်သာရာ ရတာကတော့... တကယ်လို့ အဲ့ဒါတွေ ပြန်လာခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က အသင့်ဖြစ်နေမှာမို့လို့ပဲ။ အဲ့ဒီခံစားချက်တွေဟာ ခေတ္တခဏသာဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ သိပြီးသား ဖြစ်နေမှာမို့လို့ပါ။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘဝရဲ့ ရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျင်ပြီး အားခဲရုန်းကန်ရင်း အမြဲတမ်း ခုခံမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေမလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတွေးတွေကို စီးဆင်းခွင့်ပေးပြီး လွတ်လပ်တဲ့ မြစ်တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မလား... ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...
Post a Comment
Read more

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...
1 comment
Read more

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...
Post a Comment
Read more