Skip to main content

ဒီထက်မက ပို၍





ဒီထက်မက ပို၍ 

ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေမှာ ဘဝရဲ့ အလှတရားဟာ ပိုပြီးတော့တောင် ထင်ရှားပေါ်လွင်လာတတ်ပါတယ်။ ဆိုးရွားတဲ့ နေ့ရက်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ အရာတွေဟာ ကောင်းမွန်တဲ့အချိန်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်လည်အကျိုးပြုပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုပါပဲ... ရှေ့မှာ ကောင်းမွန်တဲ့အချိန်တွေ ရှိနေဦးမှာပဲဆိုတဲ့ ကတိကဝတ်ကလည်း ခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးပါတယ်။ အရာအားလုံးဟာ ဆက်စပ်နေပါတယ်။ ဘဝဆိုတာကြီး တစ်ခုလုံးဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတာပါ။

ကြောက်ရွံ့မှုကနေ တည်ငြိမ်မှုဆီ၊ မျှော်လင့်ချက်ကနေ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုဆီ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကနေ စိတ်သက်သာရာရမှုဆီ... အရာရာဟာ စီးဆင်းနေပါတယ်။ သဲပွင့်လေးတစ်ပွင့်ကနေ စကြဝဠာကြီးအကြောင်းကို သိနိုင်သလို၊ အခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုကနေလည်း တခြားသော အခိုက်အတန့်အားလုံးအကြောင်းကို သင်ကြားပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘယ်တော့မှ အရာတစ်ခုတည်း (ဥပမာ- ရှုံးနိမ့်သူ သို့မဟုတ် အောင်မြင်သူ သက်သက်) မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ကမ္ဘာကြီးကို မြေ၊ ရေ၊ လေ၊ မီး ဆိုတဲ့ ဓာတ်ကြီးလေးပါး ပေါင်းစပ်မှုအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြသလိုပဲ... ကျွန်တော်တို့ဟာလည်း ဘယ်အခိုက်အတန့်မှာမဆို၊ ဘယ်သူ့ဆီမှာမဆို တခြားသော ဖြစ်တည်မှု အစိတ်အပိုင်းအားလုံးနဲ့ ချိတ်ဆက်နေတာကို မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ အခုထက် ပိုပြီး (More) ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ အမြဲရှိနေပါတယ်။ အခုကြုံတွေ့နေရတဲ့ အကျပ်အတည်း ဒါမှမဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေထက် ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့သူတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်အာရုံမှာ အသစ်အသစ်သောအရာတွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ ဆိုတာဟာ တစ်ခုခုကို အပြင်ကနေ ထပ်ဖြည့်နေရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ... မူလကတည်းက ရှိနေခဲ့တာကို ပြန်လည်သတိပြုမိခြင်း (Realizing) သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲက စာမျက်နှာတွေကို ကျွန်တော်တို့ မဖတ်ရသေးပေမဲ့ အဲ့ဒီစာမျက်နှာတွေက မူလကတည်းက ရှိနေပြီးသား ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိထားတာထက် ပိုတဲ့အရာတွေ ကျွန်တော်တို့ အတွင်းထဲမှာ အမြဲရှိနေပါတယ်။ ဒီထက်ပိုတဲ့ ခွန်အားတွေ၊ ဒီထက်ပိုတဲ့ နွေးထွေးမှုတွေ၊ ဒီထက်ပိုတဲ့ ကရုဏာတရားတွေနဲ့ ဒီထက်ပိုတဲ့ ကြံ့ခိုင်မှု (Resilience) တွေပေါ့။

လောကကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို အံ့ဩအောင် လုပ်နိုင်သလိုပဲ... ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်
ကိုယ် ပြန်ပြီး အံ့ဩအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...
Post a Comment
Read more

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...
1 comment
Read more

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...
Post a Comment
Read more