Skip to main content

သူတော်စင်



သူတော်စင် 

မပြည့်စုံခြင်းဆိုတာ လူသားပီသခြင်းပါပဲ။ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေခြင်းဆိုတာလည်း လူသားဆန်ခြင်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ရှင်သန်နေထိုင်တဲ့ ခေတ်စနစ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ အသိုက်အဝန်းရဲ့ မကောင်းတဲ့ အမူအကျင့်တွေ၊ အစွဲအလမ်းတွေ ကိုယ့်ဆီမှာ ကပ်ငြိနေတယ်ဆိုတာလည်း လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ အရာပါ။ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ "ရှုပ်ထွေးမှု" တွေထဲကနေ ကင်းလွတ်နေသူ မရှိပါဘူး။ လူသားတွေဟာ တောက်ပတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေနဲ့ ကောင်းမြတ်မှုတွေကို ဖန်တီးနိုင်သလိုပဲ... တကယ်ကို ဆိုးရွားတဲ့ အမှားအယွင်းတွေကိုလည်း လုပ်တတ်ကြပါတယ်။

တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က ပြဿနာရှိတဲ့သူတွေကို "ငါတို့နဲ့မဆိုင်တဲ့ တခြားလူတွေ" လို့ပဲ သတ်မှတ်နေမယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ သတ္တိရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီလို ပြောင်းလဲဖို့က တကယ့်ကို သတ္တိလိုအပ်ပါတယ်။ Maya Angelou ပြောခဲ့သလိုပဲ... သတ္တိဆိုတာ အရေးကြီးဆုံးသော သူတော်စင်အရည်အချင်းတစ်ခုပါ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ "သတ္တိမရှိရင် တခြားဘယ်လို ကောင်းမြတ်တဲ့ အရည်အချင်းကိုမှ တစိုက်မတ်မတ် ကျင့်ကြံလို့မရနိုင်လို့" ပါပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို မျက်ကွယ်မပြုဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်ကြည့်နိုင်ဖို့ သတ္တိက မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါတယ်။

နောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့က "အမှားလုပ်တာကို လုံးဝခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာ" အဖြစ် သတ်မှတ်ထားမယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပြုပြင်ဖို့ ဘယ်တော့မှ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အပင်တစ်ပင် ကြီးထွားဖို့ဆိုရင် ပွင့်လင်းတဲ့ အလင်းရောင် လိုအပ်ပါတယ်။ သူတော်စင် ဆိုတာ အပြင်လောကက မကောင်းတဲ့အရာတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အဲ့ဒီလူတွေထက် ငါသာတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သာယာနေရုံနဲ့ ရနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ စစ်မှန်တဲ့ သူတော်စင်အရည်အချင်းဆိုတာ... ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ စေ့ဆော်မှုတွေ၊ အားနည်းချက်တွေနဲ့ တပ်မက်မှုတွေကို ဆန်းစစ်ကာ... ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ ခက်ခဲပြီး ရှေ့နောက်မညီတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ရိုးရိုးသားသား ရင်ဆိုင်ပြုပြင်ခြင်းအားဖြင့်သာ ရရှိနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

သူတော်စင်ဆိုတာ ခရီးလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ရောက်ရှိရမယ့် ပန်းတိုင် မဟုတ်ပါဘူး။

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...
Post a Comment
Read more

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...
1 comment
Read more

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...
Post a Comment
Read more