Skip to main content

သင့်ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို စစ်ဆေးကြည့်ပါ




သင့်ရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို စစ်ဆေးကြည့်ပါ

မိတ်ဆွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာဟာ သင့် ကို တကယ်ပဲ ကာကွယ်ပေးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သင် လှုပ်ရှားလို့မရအောင်အထိ လေးလံလွန်းနေတာလားဆိုတာကို ပြန်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ပါ။

________________________________________________________________________




"သင့်ရဲ့ ပြဿနာကတော့... သင့်ဆီကို ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ ဒီတစ်ခုတည်းသော အဖိုးတန်လှတဲ့ ဘဝကို ဘယ်လိုမျိုး အသုံးချမလဲဆိုတဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ"

ကြည့်ကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်ရင်း၊ အခြေအနေအရပ်ရပ်အပေါ်မှာ ငါထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုတဲ့ လှည့်စားမှုတွေကို ဖန်တီးရင်းနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးမလား။ ဒါမှမဟုတ် ဘဝရဲ့ အရသာကို တကယ်ပဲ မြည်းစမ်းကြည့်မလား၊ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်မလား။ ပြီးတော့ သင်ဟာ တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေသွားမလား... အဲ့ဒါပါပဲ။"

Anne Lamott, Berkeley commencement address

_______________________________________________________________________

လူသားတစ်ယောက်၏ ဖြစ်တည်မှု

မိတ်ဆွေ...

သင့် ရဲ့  တန်ဖိုးဆိုတာ...သင် ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။ သင့်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သင့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုထဲမှာ ရှိနေတာပါ။ သင့်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ အဲ့ဒီနေရာမှာတင် အသင့်ရှိနေပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ သင့်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ... ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးမှ ရယူရမယ့်အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ သင့်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ... ငွေနဲ့ ဝယ်ယူရမယ့်အရာ မဟုတ်ပါဘူး။

သင့်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ... ရာထူးဂုဏ်ရှိန်တွေ၊ လူကြိုက်များမှုတွေ၊ ဝမ်းဗိုက်လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်တာတွေ ဒါမှမဟုတ် ခေတ်မီဆန်းသစ်တဲ့ မီးဖိုချောင်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားတာတွေကနေ ရရှိလာတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ 
သင့်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သင့်ရဲ့ ရှင်သန်နေထိုင်မှု ပုံစံပါပဲ။ ကလေးငယ်တိုင်းမှာ တန်ဖိုးအပြည့်အဝ ပါလာသလိုမျိုး... သင်ဟာလည်း တန်ဖိုးတွေနဲ့အတူ မွေးဖွားလာခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီတန်ဖိုးဟာ သင် အသက်ကြီးလာရုံနဲ့တင် ပျောက်ကွယ်သွားမယ့်အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ သင်ဟာ... အသက်ရှင်သန်ဖြစ်တည်နေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

_____________________________________________________________________

သင်ဟာ ရေစိုမခံနိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး

မိုးရွာတာကို တားဆီးဖို့ သင်ယူနေရတာထက်... မိုးရေထဲမှာ စိုရွှဲနေရင်းနဲ့ပဲ ပျော်ရွှင်အောင်နေတတ်ဖို့ သင်ယူရတာက ပိုပြီး လွယ်ကူပါတယ်။








Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...
Post a Comment
Read more

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...
1 comment
Read more

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...
Post a Comment
Read more