Skip to main content

ကွမ်တမ် လွတ်လပ်မှု





ကွမ်တမ် လွတ်လပ်မှု

ကွမ်တမ် ရူပဗေဒ (Quantum Physics) အရ စကြဝဠာရဲ့ နိယာမတွေဟာ "ဖြစ်နိုင်ခြေ" (Probabilistic) အပေါ်မှာပဲ အခြေခံပါတယ်။ ဆိုလိုတာကတော့... အသေးငယ်ဆုံးသော အမှုန်အမွှားလေးတွေကြားမှာတောင် ဘာတစ်ခုမှ ရာနှုန်းပြည့် ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့ မရပါဘူး။ အမြဲတမ်း မရေရာမှုတွေရှိနေပြီး တိတိကျကျ တိုင်းတာလို့မရတဲ့ အရာတွေ ရှိနေတယ်။ အရာရာဟာ သတ်မှတ်ပြဌာန်းပြီးသား (Determinism) ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ ကွမ်တမ်လက်တွေ့ဘဝ (Quantum reality) ရှေ့မှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပါပြီ။

"မရေရာမှု နိယာမ" (Uncertainty Principle) ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တဲ့ ဂျာမန်ရူပဗေဒပညာရှင် Werner Heisenberg က... အစပျိုးအခြေအနေ အားလုံးကို သိနေရင်တောင်မှ အလင်းလှိုင်းတွေနဲ့ အမှုန်တွေရဲ့ အပြုအမူကို တိကျသေချာစွာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုပါပဲ... "ရှုပ်ထွေးမှု သီအိုရီ" (Chaos theory) ကလည်း ရာသီဥတုလိုမျိုး ပိုကြီးမားတဲ့ အရာတွေဟာ ဘယ်တော့မှ ရာနှုန်းပြည့် ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့မရနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြထားပါတယ်။ မိုးရွာမယ်လို့ ပြောထားပေမဲ့ နေသာတဲ့နေ့မျိုးတွေကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် အံ့သြခဲ့ရဖူးလဲ။ အလားတူပါပဲ... အာရုံကြောသိပ္ပံပညာရှင်တွေကလည်း ကျွန်တော်တို့ ဦးနှောက်ရဲ့ တည်ဆောက်ပုံနဲ့ အာရုံကြောဆဲလ်တွေဟာလည်း "ကျပန်းဖြစ်မှု" (Randomness) တွေနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာကို ပြသခဲ့ကြပါတယ်။

တခြားနည်းနဲ့ ပြောရရင်တော့... စကြဝဠာ၊ သဘာဝတရား၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အဓိက သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုက "မရေရာမှု" ပါပဲ။ အခွင့်အလမ်း (Chance) အတွက် နေရာလွတ်တစ်ခု အမြဲရှိနေပါတယ်။ အရာတစ်ခုခု စတင်ပြောင်းလဲတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လှုပ်ရှားတာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲ့ဒီမှာ "မသိနိုင်တဲ့ အပိုင်းကဏ္ဍ" တစ်ခု အမြဲပါဝင်နေပါတယ်။ အလင်းတန်းလေး တစ်ခုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းကြီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဦးနှောက်ဆဲလ်တစ်ခုပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။

စကြဝဠာဆိုတာ အခြေခံအားဖြင့် "အမြဲတမ်း တိုးတက်ပြောင်းလဲနေတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခု" ပါပဲ။ အကြောက်တရားက ကျွန်တော်တို့ကို "အဆိုးဆုံးတွေ ဖြစ်လာတော့မှာ သေချာတယ်" လို့ တွေးစေချင်ပေမဲ့... အနာဂတ်ဆိုတာကတော့ တခြားအရာတွေလိုပဲ မရေရာသေးပါဘူး၊ ခန့်မှန်းလို့မရသေးပါဘူး၊ လမ်းဖွင့်ထားဆဲပါ၊ လွတ်လပ်နေဆဲပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ဘဝလမ်းခရီးထဲမှာ အသေးငယ်ဆုံးသော အဖြစ်အပျက်လေးတစ်ခုကနေတောင်မှ ကျွန်တော်တို့ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားတဲ့ ရလဒ်ကောင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်။

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...
Post a Comment
Read more

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...
1 comment
Read more

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...
Post a Comment
Read more