Skip to main content

ချိတ်ဆက်ခြင်း





ချိတ်ဆက်ခြင်း

ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး သက်ရောက်မှုတွေ ရှိကြတယ်။ မြင်သာတဲ့ နည်းလမ်းတွေရော၊ မမြင်ရတဲ့ နည်းလမ်းပေါင်းများစွာနဲ့ပါ ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ ချိတ်ဆက်နေကြတာပါ။  

ဒီအချက်က ဘာကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုဆီကို သွားတဲ့ အရှင်းဆုံးနဲ့ အမြန်ဆုံး လမ်းကြောင်းတွေထဲက တစ်ခုဟာ "တခြားတစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးခြင်း" ဖြစ်နေရသလဲဆိုတာကို ရှင်းပြနေသလိုပါပဲ။

ကိုယ်ကျိုးစွန့်ရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းဟာ တကယ်တော့ ကိုယ်ကျိုးအတွက်  ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ 

ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် မတွေးဘဲ နေလိုက်ခြင်းထက် ကျွန်တော်တို့ကို ပိုပြီး စိတ်ချမ်းသာစေတဲ့အရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။
_____________________________________________________________________________

ကျွန်တော် မကြာသေးခင်က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု

ကျွန်တော် ငြိမ်သက်ခြင်းကို မြတ်နိုးလာတယ်။ နှေးကွေးခြင်းကိုလည်း နှစ်သက်လာတယ်။ ဘာမှမဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတွေကိုပေါ့။ ကောင်းကင်ပြာကြီးရဲ့ အသွေးအရောင်၊ သန့်စင်တဲ့ လေထုကို ရှူရှိုက်ရခြင်း၊ ကားသံတွေကြားထဲက ငှက်ကလေးတွေရဲ့ တေးဆိုသံ၊ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ ခြေသံလေးတွေ။ ပြီးတော့ မဆုတ်မနစ်တဲ့ ဇွဲနဲ့ ပွင့်လန်းလာကြတဲ့ နွေဦးပန်းလေးတွေ။ အရင်တုန်းကတော့ ဒီလို တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အပိုင်းအစလေးတွေကို သေလူလို ခြောက်ကပ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့ အဲ့ဒီအရာတွေက ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသလို ခံစားရတယ်။ ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို ငုံ့ပြီး နားထောင်နေရသလိုမျိုးပေါ့။

____________________________________________________________________________

သစ်တော်သီး
ရှေ့ကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်နေရတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ "ဘေးတိုက် အရှိန်အဟုန်" (Sideways momentum) လည်း ရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဥပမာ - အခုလေးတင် ကျွန်တော် ထိုင်ပြီး သစ်တော်သီးတစ်လုံး စားလိုက်တယ်။ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုလို ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သစ်တော်သီးတစ်လုံး စားခွင့်ရအောင် အသက်ရှင်နေရတဲ့အတွက်တော့ ကျွန်တော် အရမ်းကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
_______________________________________________________________________________

ပေါင်မုန့်မီးကင်

ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အမြဲတမ်း လိုက်ရှာနေတာဟာ ပေါင်မုန့်မီးကင် တစ်ချပ်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို လိုက်ရှာနေတာနဲ့ တူပါတယ်။ တစ်ခါတလေမှာတော့ အဲ့ဒီအဓိပ္ပာယ်ကို ထိုင်စဉ်းစားနေမယ့်အစား ပေါင်မုန့်မီးကင်ကိုပဲ အရသာရှိရှိ စားလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်မလား။


TN // စိတ်ညစ်ရင် အရသာရှိတာတွေကို အရသာရှိရှိသွားစားလိုက်တယ်။ အရသာရှိတာကိုပဲ တွေးပြီး 
ပြန်စိတ်ချမ်းသာလာတယ်။ ဘဏ်ကဒ်ထဲက လျော့သွားတဲ့ ဂဏာန်းတွေကိုတော့ မမြင်ချင်ယောင် ထပ်ဆောင်ရတာပေ့ါ....🙈🙈

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...
Post a Comment
Read more

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...
1 comment
Read more

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...
Post a Comment
Read more