နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်နည်း
မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေဆီကနေ ထွက်ပြေးချင်တာဟာ သဘာဝပါပဲ။ ဝမ်းနည်းမှု ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ခံစားရတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့က ဒါတွေကို ချက်ချင်းဖြေရှင်းရမယ့် ဒါမှမဟုတ် ဖယ်ရှားပစ်ရမယ့် ပြဿနာ တွေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော် စတင်ပြီး အကြီးအကျယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေချိန်မှာ... ကျွန်တော်ဟာ စိတ်ဓာတ်ကျနေရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး။ "ငါ ဘာလို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေရတာလဲ" ဆိုပြီး အဲ့ဒီခံစားချက်အပေါ်မှာပါ ထပ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့တာပါ။ စိုးရိမ်စိတ်ဖြစ်နေရတာကိုလည်း ထပ်ပြီး စိုးရိမ်နေခဲ့မိတယ်။ ဒါကြောင့် မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေဟာ မလွဲမသွေဘဲ တစ်ခုကနေ နှစ်ခု၊ နှစ်ခုကနေ လေးခုဆိုပြီး အဆမတန် ပွားများလာခဲ့ပါတယ်။
ပြန်လည်သက်သာလာဖို့အတွက် သော့ချက်ကတော့ လက်ခံခြင်း (Acceptance) မှာ ရှိပါတယ်။ ဒါက ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်ဟာ အဲ့ဒီစိတ်ဓာတ်ကျနေမှုကို လက်ခံနိုင်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုအထိ ရောက်အောင် အရင်သွားခဲ့ရတယ်။ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု (Panic attacks) တွေ ရပ်တန့်သွားဖို့အတွက် အဲ့ဒီဖြစ်စဉ်ကိုတောင် ဖိတ်ခေါ်နိုင်တဲ့အထိ ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်တော့မယ့် လက္ခဏာတွေ ခံစားရတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် "ငါ ဒါကို လိုချင်တယ်" လို့ ပြောကြည့်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ လူတိုင်းလိုက်လုပ်ရမယ့် နည်းဗျူဟာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အကြီးအကျယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ရခြင်းရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းမှုကိုလည်း ကျွန်တော် အထင်မသေးပါဘူး။ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ကိုယ်ပိတ်မိနေရတာ ဘယ်လောက်တောင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အကြိမ်တစ်ရာလောက် ကြုံပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် တစ်ခုသတိထားမိသွားတယ်။ အဲ့ဒါတွေဟာ "ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်လည်လောင်စာပေးနေတဲ့အရာတွေ" ပါပဲ။ ဆိုလိုတာက... ကျွန်တော်ဟာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေရတာကို ထပ်ပြီး ကြောက်နေမိလို့သာ ဒီဖြစ်စဉ်က ပိုဆိုးသွားတာပါ။ ဒါဟာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လိမ့်ဆင်းလာတဲ့ နှင်းလုံးကြီး လိုပါပဲ။ လိမ့်လေလေ ပိုကြီးလာလေလေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အဲ့ဒီဖြစ်စဉ်အပေါ်မှာ ကြောက်ပြီး တောင့်မနေတော့ဘဲ လက်ခံခြင်း ဆိုတဲ့ အခြေအနေထဲကို အရည်ပျော်ဝင်သွားလိုက်မယ်ဆိုရင်... အဲ့ဒီနှင်းလုံးကြီးဟာ သူ့ကို ကြီးထွားစေမယ့် အေးစက်တဲ့ အကြောက်တရား တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဆက်မလိမ့်နိုင်တော့ပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲ့ဒီခံစားချက်ဟာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲကနေ ဒီအတိုင်းလေး ဖြတ်သန်းသွားပါတော့တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်က အဲ့ဒီစိုးရိမ်စိတ်ကို တိုက်ထုတ်နေမယ့်အစား ဒီအတိုင်းလေး ငေးကြည့်နေရုံပါပဲ။ ဒါဟာ အရင်နဲ့ လုံးဝမတူတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးပါ။
တစ်ခါတလေမှာ အခြေအနေပေးရင် ကျွန်တော်ဟာ အဲ့ဒီစိုးရိမ်စိတ်ကို လျစ်လျူရှုတာမျိုး၊ လမ်းလျှောက်ပြီး မေ့ပစ်တာမျိုး မလုပ်ဘဲ... ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ အဲ့ဒီခံစားချက်ပေါ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကြောက်ရွံ့မှုကို သေသေချာချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်တဲ့အခါမှာ သင် နှစ်ချက် သိလာပါလိမ့်မယ်။ ပထမအချက်က ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သဘာဝအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါ။ ဒုတိယအချက်ကတော့ ကြောက်ရွံ့မှုဆိုတာ မျှော်လင့်ချက်ရဲ့ ညီမအရင်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နှစ်ခုစလုံးဟာ မရေရာတဲ့ ဘဝအခြေခံ ပေါ်ကနေပဲ မွေးဖွားလာလို့ပါပဲ။
တိဗက်စကားမှာ re-dok ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ rewa (မျှော်လင့်ချက်) နဲ့ dokpa (ကြောက်ရွံ့မှု) ကို ပေါင်းစပ်ထားတာပါ။ အဲ့ဒါကတော့ ဒီနှစ်ခုဟာ အမြဲယှဉ်တွဲနေပြီး နှစ်ခုစလုံးဟာ မရေရာမှု (Uncertainty) ကနေ ဆင်းသက်လာတယ်ဆိုတာကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်တာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အမှောင်ဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ထွက်ပြေးမယ့်အစား ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ကြည့်ရှုလိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး နတ်ဆိုးတွေတောင်မှ အစပိုင်းမှာ ထင်ရသလောက် မအောင်နိုင်စရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလာပါလိမ့်မယ်။
အဲ့ဒီနတ်ဆိုးတွေကို သေသေသပ်သပ် စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ဟာ ကျွန်တော်တို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် အလိုလို ကြေပျက်သွားတတ်ကြပါတယ်။
Comments
Post a Comment