Skip to main content

ကောင်းကင်ယံ





ကောင်းကင်ယံ

ညကောင်းကင်ယံကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလို့ စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ပါ။

ညကောင်းကင်ယံဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းမှာ တစ်ကြိမ်တည်းပဲ ပေါ်လာတတ်တဲ့အရာလို့ စိတ်ကူးကြည့်ပါ။ အဲ့ဒီကြယ်တွေကို တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ မော့ကြည့်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင်... အဲ့ဒါဟာ သင့်ဘဝရဲ့ အထူးခြားဆုံး အခိုက်အတန့် ဖြစ်နေမှာ သေချာပါတယ်။ အဲ့ဒီညကို "ကြယ်တာရာ အံ့ဖွယ်ည" ဒါမှမဟုတ် "တောက်ပတဲ့ စကြဝဠာကြီးကို မြင်တွေ့ရတဲ့ အံ့သြဖွယ် အခိုက်အတန့်" စသဖြင့် တစ်ခုခု အမည်ပေးထားကြမှာပေါ့။

ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဆိုဖာပေါ်ကနေ ထကြမယ်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ကြမယ်။ ပြီးတော့ အပြင်ကိုထွက်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ အပေါ်ကို မော့ကြည့်ကြလိမ့်မယ်။ အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်တွေကို ဖြတ်သန်းလာတဲ့ အလင်းစက်လေးပေါင်း ထောင်သောင်းချီကို အံ့သြတကြီး ငေးကြည့်ကြမှာပါ။ လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်းနဲ့ ဘယ်ဟာက ကြယ်၊ ဘယ်ဟာက ဂြိုဟ်လဲဆိုတာ ခွဲခြားဖို့ ကြိုးစားကြမယ်။ ဘယ်ဟာက သောကြာဂြိုဟ် ဖြစ်မလဲလို့လည်း တွေးနေကြမှာပေါ့။

အဓိကအချက်ကတော့... အဲ့ဒီလို တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ မြင်ရမယ့် ကောင်းကင်ယံရဲ့ အလှကို သာမန်အရာ တစ်ခုလို သဘောထားဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ညကောင်းကင်ယံကို ဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေရမှာပဲ လို့ သဘောထားနေကြတာပါ။ တိမ်ကင်းစင်တဲ့ ညတိုင်းမှာ အပြင်ထွက်ပြီး ကြယ်တာရာတွေကို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် ငေးကြည့်နေဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့မှာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... တကယ်လို့ အဲ့ဒီအရာတွေက ရှားပါးသွားမယ်ဆိုရင် ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တော်တော်များများဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြစရာ ကောင်းသွားမလဲဆိုတာကို သိထားတာ ကောင်းတာပေ့ါ။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ဒီစကြဝဠာကြီးထဲမှာ အံ့ဖွယ်တရားတွေ အလွန်အမင်း ပေါများလွန်းနေလို့ အဲ့ဒီအရာတွေအပေါ်မှာ ခံစားချက်တွေက ငြီးငွေ့သလိုဖြစ်နေကြတာပါ။ အခြေအနေတွေ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလာတဲ့ အခါမျိုးကျမှပဲ အဲ့ဒီအရာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြီး သတိထားမိတတ်ကြပါတယ်။ ဒဿနပညာရှင် Alan Watts ပြောခဲ့သလိုပါပဲ... ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီဟာ 

"စကြဝဠာကြီးက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်ဖို့နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ပြီး စူးစမ်းလေ့လာဖို့အတွက် အသုံးပြုတဲ့ မှန်ဘီလူး လေးတွေ" သာ ဖြစ်ပါတယ်။

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...
Post a Comment
Read more

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...
1 comment
Read more

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...
Post a Comment
Read more