Skip to main content

တံခါး





တံခါး 

ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှာရှိသမျှ အရာအားလုံးကို "ဖြစ်နိုင်ခြေ" (Possibility) တွေနဲ့ပဲ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အနာဂတ်ရဲ့ အတွင်းထဲ မှာ ဘယ်တော့မှ ရှိမနေပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဟာ တံခါးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာပဲ ရှိနေတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်က တံခါးလက်ကိုင်ပေါ်မှာ ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒီလက်ကိုင်ကို ကျွန်တော်တို့ လှည့်နေကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ တံခါးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ဘာရှိမလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ ကြိုမသိနိုင်ပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ အခု ကျွန်တော်တို့ ရပ်နေတဲ့ အခန်းနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အခန်းမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်သလို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ အခန်းသစ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် အခန်းတစ်ခုတောင် မဟုတ်ဘဲ... ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားခဲ့သမျှ အသီးအပွင့်တွေ ဝေဆာနေတဲ့ သစ်သီးခြံကြီးလည်း ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ်လည်း ဘာမှမရှိတဲ့ လွင်ပြင်တောရိုင်းကြီးလည်း ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ တိတိကျကျ မပြောနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မရောက်ချင်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားခဲ့ရင်တောင်မှ... "နောက်ထပ် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေသေးတယ်" ဆိုတဲ့ အသိတရားအတွက် ကျေးဇူးတင်လို့ ရပါတယ်။ လှပတဲ့ နောက်ထပ် တံခါးလက်ကိုင်တစ်ခုဟာ သင့်ဘက်က လှည့်ဖွင့်လိုက်ဖို့အတွက် အမြဲတမ်း စောင့်ကြိုနေပါတယ်။

___________________________________________________________________________


ဒီနေရာမှာ ရှိနေခြင်းဆိုသည့် ရှုပ်ထွေးလှပသော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ် 

အနောက်တိုင်းရဲ့ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွမ်းအားမြှင့်တင်ရေး" ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ... သင့်ကို ဒီထက်ပိုကောင်းလာအောင် လုပ်ဖို့၊ သင့်အတွင်းထဲမှာရှိတဲ့ "ဘီလျံနာစိတ်ဓာတ်" ကို ရှာဖွေဖို့၊ ကမ်းခြေမှာ ပြသလို့ရမယ့် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမျိုး ရအောင်လုပ်ဖို့၊ ပိုပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့နဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့တွေကိုပဲ တိုက်တွန်းနေပါတယ်။ အဲ့ဒီအယူအဆက "လက်ရှိအချိန်ဟာ မလုံလောက်သေးဘူး" လို့ ပြောနေတာပါ။ တကယ်တမ်းမှာတော့ ဒါဟာ "ကယ်တင်ခြင်း" ဆိုတဲ့ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးခြင်း" သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ တကယ်လိုအပ်တာက "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လက်ခံခြင်း" (Self-acceptance) နဲ့ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြင်နာခြင်း" (Self-compassion) ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်၊ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဘဝတွေဟာ... ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးရမယ့် အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီနေရာ၊ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ရှိနေရခြင်းဆိုတဲ့ "ရှုပ်ထွေးလှပတဲ့ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကြီး" ကိုပဲ ပြန်ပြီး သတိရဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...
Post a Comment
Read more

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...
1 comment
Read more

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...
Post a Comment
Read more