Skip to main content

ရှုပ်ထွေးမှု





ရှုပ်ထွေးမှု 

ဖြစ်တည်မှုတွေထဲမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ပင်ကိုယ်ပုံစံအတိုင်း နေထိုင်ရတာဟာ အခက်ခဲဆုံးပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အပြင်လောကရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ များလွန်းနေလို့ ကိုယ့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုအစစ်အမှန်ကို အမြဲတမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ကြပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အာရုံလွှဲရင်းနဲ့တင် စိတ်တွေ ပိုရှုပ်ထွေးကုန်ကြတယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်ခေါင်းထဲက ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို မေ့ပစ်ချင်လို့ ပြင်ပလောကမှာ တမင်တကာ အလုပ်တွေ၊ အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ ရှုပ်နေအောင် ဖန်တီးထားတတ်ကြပါတယ်။

အဲ့ဒီ ပြင်ပက ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တဲ့အခါမှာတော့... ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်အတွင်းစိတ်ထဲက ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီ "အမှိုက်ပုံ" ကြီးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်ကြည့်လေလေ... အဲ့ဒီအထဲမှာ သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ ရှိနေတာကို တွေ့ရလေလေပါပဲ။ အရာရာတိုင်းဟာ သူရှိနေရမယ့် အကြောင်းရင်းနဲ့သူ ရှိနေကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က အဲ့ဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေကို တခြားနည်းနဲ့ စနစ်တကျ ပြန်စီချင်ရင် စီမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဒီအတိုင်းထားတာကပဲ အဆင်ပြေတယ်လို့ ခံစားရရင် ခံစားရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ... ကျွန်တော်တို့ဟာ "သက်ရှိ" တွေဖြစ်နေလို့ကို မပြည့်စုံတာ ရှုပ်ထွေးနေတာပါ။

• • •

စကြဝဠာကြီးကိုယ်တိုင်က ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုနဲ့ စတင်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒီက ထွက်လာတဲ့ အပိုင်းအစတွေဟာ အခုထိ လွင့်မျောနေတုန်းမို့လို့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ရှုပ်ထွေးနေကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ စကြဝဠာကြီးထဲက ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ နေထိုင်တဲ့  ရှုပ်ထွေးတဲ့ နို့တိုက်သတ္တဝါတွေပါပဲ။ ရှုပ်ထွေးမှုကို ငြင်းပယ်တာဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကို ငြင်းပယ်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

အဲ့ဒီရှုပ်ထွေးမှုကို မြင်အောင်ကြည့်ခြင်း၊ ခွင့်ပြုခြင်းနဲ့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်၊ စိတ်ပညာရှင်လည်းဖြစ်တဲ့ Tara Brach ခေါ်တဲ့ "Radical Acceptance" (အကြွင်းမဲ့ လက်ခံခြင်း) အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားတာပါပဲ။ အဲ့ဒီမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေ ဒါမှမဟုတ် မပြည့်စုံမှုတွေကို တည်ရှိမှုရဲ့ သဘာဝအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် တန်ဖိုးထားနိုင်လာပါတယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာတော့... ရှုပ်ပွနေတဲ့ ဗီရိုထဲက ပစ္စည်းတွေလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ထားမယ့်အစား၊ ပွင့်လင်းရိုးသားစွာနဲ့ ရှင်သန်နိုင်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အတိုချုပ်ပြောရရင်... ကျွန်တော်တို့ဟာ တကယ် ရှင်သန်နိုင်လာပါလိမ့်မယ်။

Comments

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...