Skip to main content

Ferris Bueller နှင့် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်






Ferris Bueller နှင့် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်

Ferris Bueller’s Day Off (1986) ဟာ အကောင်းဆုံးသော လူငယ်ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲ့ဒီကားကို အရမ်းကြိုက်ခဲ့ပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဖျားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကျောင်းပြေးကာ ချီကာဂိုမြို့ထဲမှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး လျှောက်လည်တဲ့ ဇာတ်လမ်းမှာ ဇာတ်ဆောင်ဖြစ်တဲ့ Ferris ဟာ အရမ်းအတ္တကြီးတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိလို့ပါ။ အထူးသဖြင့် သူ့သူငယ်ချင်း Cameron ရဲ့ အဖေ အမြတ်တနိုးထားတဲ့ Ferrari ကားအိုကြီးကို Cameron အကြီးအကျယ် ပြဿနာတက်မယ့်မှန်း သိသိကြီးနဲ့ အတင်းယူခိုင်းတာကို ကျွန်တော် သဘောမကျခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီရုပ်ရှင်ကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် မှားနေမှန်း သိလိုက်ရပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒီကားဟာ Ferris အကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ Cameron အကြောင်းပါ။ Cameron ဟာ ဒီရုပ်ရှင်ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုဗဟိုချက်ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ဘဝမှာ သိသိသာသာ အပြောင်းလဲဆုံးသူပါ။ စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တောင် ရှိနေနိုင်တဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ များနေတဲ့ လူငယ်လေးဘဝကနေ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်လာတဲ့ လက်ရှိအခိုက်အတန့်မှာ ရှင်သန်တတ်လာတဲ့သူ ပြီးတော့ သူ့အပေါ် အရမ်းချုပ်ချယ်တဲ့ ဖခင်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ဝံ့တဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။

Ferris ပြောခဲ့တဲ့ နာမည်ကြီးစကားတစ်ခွန်း ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါက Cameron ကိုရော ကျွန်တော်တို့ကိုပါ သူသင်ပေးချင်တဲ့ သင်ခန်းစာပါပဲ။


"ဘဝဆိုတာ အင်မတန် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရွေ့လျားနေတာ။ တကယ်လို့ သင်က တစ်ခါတလေမှာ ရပ်တန့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲမကြည့်မိဘူးဆိုရင်... သင်ဟာ ဘဝရဲ့ အလှတရားတွေကို လွတ်သွားနိုင်တယ်"

Ferris ဟာ ၁၉၈၀ ခုနှစ်များရဲ့ မားကပ်စ် အော်ရီလီယပ်စ် (Marcus Aurelius) လိုပါပဲ။ 
"ဘဝရဲ့ အလှတရားတွေထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်နေပါ" လို့ သူက ပြောနေတာပါ။ သူဟာ အရှေ့တိုင်း ဒဿနဖြစ်တဲ့ "သတိရှိမှု" (Mindfulness) နဲ့ အနောက်တိုင်းရဲ့ "တစ်သီးပုဂ္ဂလဝါဒ" ကို ပေါင်းစပ်ထားတဲ့သူပါ။ 
"လူတစ်ယောက်ဟာ ဝါဒတစ်ခုခုကို မယုံကြည်သင့်ဘူး၊ သူဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ယုံကြည်သင့်တယ်" လို့ Ferris က ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ Ferris ဟာ သူ့အတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ သူ့သူငယ်ချင်းအတွက်ပါ စဉ်းစားပေးတာပါ။ ကျွန်တော်တို့အတွက်ပါ စဉ်းစားပေးတာပါ။ စိတ်အေးချမ်းမှုပေးတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေလိုပဲ... ဒီရုပ်ရှင်က ကျွန်တော်တို့ကို ခံစားခွင့်ပေးတယ်၊ ရှင်သန်ခွင့်ပေးပါတယ်။

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

1

အခန်း (၁) ရှန်ယွီ သည် ကားနောက်ခန်းတွင် ဘေးတစောင်းမှီလျက် ထိုင်နေရင်း သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမှန်ပြတင်းနှင့်ထိုင်ခုံနောက်မှီကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ပင်ပေါင်ဘောလုံးလေးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆောင့်မိနေလျက်။ တစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ လမ်းမှာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီး တစ်နေရာလေးတောင် ချောချောမွေ့မွေ့မရှိခဲ့ပေ။ ကားထဲတွင်လည်း နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သည့် တေးသီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၊ အပြင်ဘက်မှာလည်း မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ အဆက်မပြတ် ကားနှင့် ခေါင်း ဆောင့်နေသည့်ဒဏ်နှင့် ဆူညံသံများကြောင့် ရှန်ယွီ ခေါင်းမူးလာသည်။ သူ၏လည်ပင်းမှာလည်း နာကျင်နေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကို ငြိမ်အောင်ထားရန်ပင် မကြိုးစားချင်တော့ပေ။ ရှေ့မှ ကားမောင်းနေသော လျူဝူ က တစ်ခုခုပြောလိုက်သော်လည်း သူ သေချာမကြားရ။ “ဟင်...” ရှန်ယွီက ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လျူဝူက ဘေးလူထိုင်ခုံပေါ်မှ ကာရာအိုကေ မိုက်ကရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး... ဖုန်းကိုင်ပါဦးခင်ဗျား!” ဟု ဟစ်အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှန်ယွီ ခဏလောက် စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုင်ခုံကြားထဲကနေ သူ့ဖုန်းကို နှိုက်ထုတ်လိုက်နိုင်၏ ။ Spam အဖြစ် မှတ်သားထား...
Post a Comment
Read more

ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်

  Qiu Zao (秋燥) / by Wu Zhe / ဆောင်းဦးမြို့က ရွက်ကြွေနီ/ translated by Hsu Chi Ko ဇာတ်လမ်း မိတ်ဆက်  Slice of Life, First Love, Romance, & Second Family ရိုးရှင်းပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အချစ်ဦးပုံပြင် ၊ နေ့စဥ်ဘဝမှာ ပင် သင်လည်း တွေ့ဆုံ ကြုံကြိုက်နိုင်တဲ့ မေတ္တာ ၊  စိတ်ကူးယဥ် ကမ္ဘာပေမဲ့… အဲ့လောက်ကြီး ကျ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ဆန်မှု ။ ဒီနေရာမှာ အားလုံးရှိတယ်။ Wu Lao Shi ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အချင်းချင်းဖေးမ စောင့်‌ရှောက် ၊ အတူတူ ကြီးပြင်းဆိုတာလေးတွေကို ဒီမှာ အပြည့်အဝတွေ့ရမယ်။ Age gap 6 နှစ်လေးကလည်း စွဲမက်စရာအပြင်ကိုမှ GeGe Shan Yu  ရဲ့ အပြောတစ်ပေါက် လျှမ်းလျှမ်းတောက်မှုတွေကိုလည်း တွေ့ရမယ်။ Introvet လေးပေမဲ့ ဘော့စ်ရှန်ရဲ့ Problem solving skill , Human resource management , collaboration skill နဲ့ ပိုက်ဆံကို လက်မကပ်ဘဲ Happy Money အဖြစ် သုံးစရာရှိတဲ့ နေရာမှာ သုံးချလိုက်တာတွေက အတုယူစရာပဲ။ ပါးစပ်ထဲကလျှာကတော့ အသွားနှစ်ဖက်ဓားလို ထက်လွန်းလို့ ဒါဖတ်ပြီးရင် အရမ်း ပက်ခနဲ ပက်ခနဲ ပြောပြီးစွာချင်လာလို့ မနည်းထိန်းရတဲ့အထိပဲ ။ တကယ်ကိုယ်တွေ့ပါ။ Wu Lao Shi သားတွေထဲ သူအစွာဆုံးပဲ...
1 comment
Read more

2

အခန်း (၂) မိုးမှာ တဖွဲဖွဲတစ်လှည့်၊ သည်းထန်စွာတစ်လှည့် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲ…ဆိုင်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မိုးကာအမိုးပေါ်တွင် ရေများပြည့်လျှံနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်အလား ။ လျူဝူသည် ထိုအမိုးကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးမြန်းစူးစမ်းခန်းစသည်။ “အဲ့ဒီဟာက ရေတွေကို အလိုအလျောက် စီးဆင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား” “ဟုတ်တယ်” ချန်ကျန် ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေ၏။ “ဟင်” လျူဝူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “တကယ်ကြီး အလိုအလျောက်လား” ဟု ထပ်မေးသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာလေ” “ဗျာ” ချန်ကျန့် အဖြေကြောင့် လျူဝူမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားတော့သည်။ ရှန်ယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရ‌တော့၏။ ချန်ကျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးရှိ ခွတစ်ခုကို ယူကာ မိုးကာအမိုးအောက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အမိုး၏ အပေါ်ဘက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွလိုက်ရာ စုပုံနေသော မိုးရေများမှာ ဝေါကနဲ စီးကျသွားပြီး မိုးကာအမိုးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ “မင်း ပြောလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ရေတွေက စီးဆင်းသွားတာလေ” ချန်ကျန် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ရင်း “အသံနဲ့ ခိုင်းရတာဆိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ” ဟု ဆိုသည်။ “အသံနဲ့ ခိုင်းရတယ်ဆို...
Post a Comment
Read more