အခန်း (၅၁) ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်
မမျှော်လင့်ဘဲ ယွီနျန့် စကားပြောပြီးသည်နှင့် စခရင်မှာ ထပ်မံမှောင်ကျသွားပြန်သည် ရှဲ့ယို့က နောက်ထပ် စိန်ပွင့် ၉၉၉ ပွင့်ကို ထပ်မံပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် တက်လာသည့် မှတ်ချက်များကို ကြည့်ရင်း ယွီနျန့် ခေါင်းကိုတစ်ဖက်စောင်းကာ ရယ်မောမိသည်။ သူ ဖုန်းကိုအမြန်ကောက်ကိုင်ပြီး ရှဲ့ယို့ထံ မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် သတင်းခေါင်းကြီးပိုင်းမှာ ပါတော့မယ် ထင်တယ်"
ရှဲ့ယို့ထံမှ ပြန်စာမလာပါ။ ယွီနျန့် ပြုံးလိုက်သည်သူ ရှက်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာလား။
Funa Poetry အတွက် ကြော်ငြာဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးသည့်တိုင်အောင် ရှဲ့ယို့ထံမှ ဘာသံမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ယွီနျန့် နောက်ထပ်စာတစ်စောင် ထပ်ပို့လိုက်သည်။
"ပိုစတာရိုက်တာ ပြီးသွားပြီ၊ အလုပ်သိမ်းပြီနော်"
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှဲ့ယို့က ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။
"ကောင်းကောင်း အနားယူပါ"
ယွီနျန့် ထိုစာကိုဖတ်ပြီး အသံထွက်အောင် ရယ်မိတော့သည်။ ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ ညစာစားပြီးနောက် ထပ်မံရိုက်ကူးရန် မလိုတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် ယွီနျန့် ကားဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရောက်ပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် ရုံယွဲရောက်လာသည်။
"အန်ကယ်ရုံ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"
ယွီနျန့်က သူ့ကို အထဲသို့ဖိတ်ခေါ်ကာ ချင်းကြွေထည် လက်ဖက်ရည်အိုးလေးဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပြီး ရုံယွဲထံ နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"နေကောင်းရဲ့လားခင်ဗျာ"
"မဆိုးပါဘူး၊ ရာသီဥတုက အရမ်းအေးတော့ ငါ့ရဲ့ ချောင်းဆိုးဝေဒနာက ပြန်ကြွနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မနှစ်ကထက်စာရင်တော့ တော်ပါသေးတယ်။ လာမယ့်နှစ်ဆိုရင်တော့ ပျောက်သွားမှာပ၊"
ရုံယွဲက လက်ဖက်ရည်ပူပူကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ယွီနျန့်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးသည်။
"မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး။ မင်းကိုကြည့်ရတာ အဆင်ပြေပုံရတယ်။ ပိုပြီးတော့တောင် ချောလာသလိုပဲ!"
ထို့နောက် သူက အလုပ်ကိစ္စကို စပြောသည်။
"နွေဦးမှာ လှည့်လည်တဲ့ မြင်းမူးလေး ပန်းချီကားကို ရခဲ့ပြီလား"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ရခဲ့ပါပြီ"
"ဒီတစ်ခါ လွယ်လွယ်နဲ့ ရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဒါရိုက်တာကန်းဆီက ကြားတယ်။ လေလံပွဲက အတော်လေး အားပြိုင်ခဲ့ရပြီး ဈေးနှုန်းလည်း တော်တော်တက်သွားတယ်ဆို"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းထားတာထက် ပိုမြင့်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပန်းချီကားရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အဲဒီဈေးက သင့်တော်ပါတယ်။"
ယွီနျန့် မတ်မတ်ထိုင်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး
"ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံမလောက်တာနဲ့ တော်တော်များများကို ချေးလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအပေါက်ကို ပြန်ပိတ်ဖို့အတွက် ပစ္စည်းတချို့ကို ရောင်းရမယ်လို့ ခန့်မှန်းထားပါတယ်"
ရုံယွဲသည် ယွီနျန့် ပြောနေသည့် ပမာဏမှာ မည်မျှများပြားမည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကို ပြန်စဉ်းစားရင်း သူ သက်ပြင်းအသာချမိသည်။
"‘ကျန်းရှန်းပေါ်က မိုးစက်များ’ ပန်းချီကား၊ ‘အမျိုးသမီးပုံတူ’၊ ရှုခင်းပုံပါတဲ့ ငါးမြီးပုံစံ ပုလင်း၊ ‘ယိုနျောင်မင်’ ကျောက်စိမ်း ဝိုင်အိုး၊ ‘ယွန်ဖူ’ ထင်းရှူးနဲ့ ကြိုးကြာပုံပါတဲ့ ပုလင်း... အခု ‘နွေဦးမှာ လှည့်လည်တဲ့ မြင်းမူးလေး’ ဆိုတော့၊ စုစုပေါင်း ကိုးခုထဲမှာ မင်း ခြောက်ခုတောင် ပြန်သယ်လာနိုင်ခဲ့ပြီ။ မင်းအတွက် တကယ်ကို ပင်ပန်းမှာပဲ"
ယွီနျန့်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြသည်။
"ပင်ပန်းတာ၊ မပင်ပန်းတာက အဓိက မဟုတ်ပါဘူး။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ဒီရည်မှန်းချက် ရှိနေတာကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ပိုကြိုးစားဖြစ်ပြီး ပိုပြီးတော့လည်း ကြံ့ခိုင်လာတာပါ။"
လက်ဖက်ရည်ငွေ့လေးများ လွင့်တက်နေစဉ် ယွီနျန့်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေသည်။
"အမှန်တော့ အဘိုး မဆုံးခင်မှာ အဘိုးရဲ့ ဆန္ဒတွေက ကျွန်တော့်အတွက် ထိပ်တုံးကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်မသွားစေဖို့ မှာခဲ့ဖူးပါတယ်။ လူ့ဘဝက တိုတောင်းတာမို့ ကိုယ့်နှလုံးသား ဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်ပါလို့ ဆိုခဲ့တယ်။ အဘွားကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တာပါ။"
ယွီနျန့်က ခေါင်းကိုအသာစောင်းကာ
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မြင်ခဲ့၊ ကြားခဲ့၊ သင်ယူခဲ့ရသမျှက ဒါကို လုပ်ရမယ်လို့ပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြောနေသလိုပဲ။"
သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။
"အန်ကယ်ရုံလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီတွင်းထဲကို ရောက်သွားပြီးရင် ပြန်တက်ဖို့က မလွယ်ဘူးလေ"
ရုံယွဲက မျက်လုံးပြူးကာ "မင်း အန်ကယ်ရုံကို နောက်ပြန်ပြီလား။" ဟု ပြောကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အမှန်ပါပဲ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို တန်ဖိုးဖြတ်၊ အရောင်းအဝယ်လုပ်ပြီး အသက်မွေးနေပေမဲ့ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ အမျိုးသားပြတိုက်ဝင် ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူလာနိုင်ဖို့ ငါလည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာ။ ငါလည်း ဒီတွင်းထဲကနေ ပြန်မထွက်ချင်ပါဘူး"
လက်ဖက်ရည်ပူပူ နောက်တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် ရုံယွဲက အကြံပေးသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးက မင်းကို စောင့်ကြိုနေတုန်းပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်ပြီး ဖိအားမပေးပါနဲ့"
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖိအားပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊"
ယွီနျန့်က ပြုံးသည်။
"ဝတ်တာ၊ စားတာ၊ နေတာ၊ သွားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ အပို လိုချင်တာတွေ မရှိပါဘူး။ နွေးထွေးတဲ့ အဝတ်အစားရှိမယ်၊ ဗိုက်ဝမယ်၊ မိုးလေလုံတဲ့ အမိုးအကာ ရှိမယ်ဆိုရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် သုံးစရာနေရာ သိပ်မရှိဘူးလေ"
ရုံယွဲက စိုးရိမ်နေဆဲကို မြင်သောကြောင့် ယွီနျန့်က ဆက်ပြောသည်။
"အမှန်တော့ ဒါက ကျွန်တော့်အစ်မနဲ့ အတူတူပါပဲ။ တစ်ချိန်တုန်းက သူက ပြိုင်ကားတွေ ဝယ်ရတာကို အရမ်းဝါသနာပါတော့ ပိုက်ဆံတွေကို အသည်းအသန် ရှာပြီး စုခဲ့တာ။ ကျွန်တော့် တက္ကသိုလ်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း အရုပ်တွေစုရတာကို အရူးအမူးပဲ။ သူဆိုရင် ပိုက်ဆံစုဖို့အတွက် ပေါင်မုန့်ပဲ တစ်လခွဲလောက် စားပြီး ကျောင်းဆင်းရင် ဝေဖန်စာတွေ လိုက်ဝေတဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ အန်ကယ်ရုံလည်း ရှိသေးတာပဲ။ အန်ကယ် ရှုဆေးဗူးတွေ စုတုန်းက ဘယ်လောက်တောင် ချွေတာခဲ့လဲ မှတ်မိသေးလား။ ဆေးလိပ်တောင် ဖြတ်ပစ်ခဲ့တာလေ။"
"ဒါကြောင့် သူတို့နဲ့ယှဉ်ရင် ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။ ကျွန်တော် ဝယ်ချင်တဲ့အရာတွေက ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ သမိုင်းတန်ဖိုး ပိုကြီးနေတာ။ နည်းနည်း ပိုပြီး အဖိုးတန်နေတာပဲ ကွာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက ‘ကျွန်တော် ကြိုက်တာ’ နဲ့ ‘ကျွန်တော် လုပ်ချင်တာ’ ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ"
ရုံယွဲသည် သူ့ရှေ့မှ ကြည်လင်တောက်ပနေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ယွီနျန့်ကို ပထမဆုံး စတင်တွေ့ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ထိုစဉ်က ထိုနေရာကို "ယွီစံအိမ်" ဟု ခေါ်ကြဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ဆရာရှို့နင်ထံသို့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဝေဆာနေသော ပန်းပင်များနှင့် သစ်ပင်များက ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံသံများကို လုံးဝပိတ်ဆို့ပေးထားသည်။
ကောင်လေးတစ်ယောက်က မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေကို အကဲခတ်နေသည်။ ဧည့်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကျော့ကျော့မော့မော့ ထရပ်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းသည်။
"ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲဆိုတာ သိပါရစေခင်ဗျာ"
လာရင်းကိစ္စကို ရှင်းပြပြီးနောက် ယွီနျန့်က သူ့ကို စာကြည့်ခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့သည် ဆရာရှို့နင်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်ပြီး သူထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။ ဆရာရှို့နင်က ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး လက်ထဲတွင် မှန်ဘီလူးကို ကိုင်ကာ ရှေးဟောင်းစာလိပ်များကို လေ့လာနေသည်။ ဘေးတွင် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းတစ်အိုးနှင့် စာရေးကိရိယာများရှိပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် မခြောက်သေးသည့် မှင်စက်များ ရှိနေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ခါးလောက်သာရှိသော ထိုကောင်လေးမှာ လူလားမြောက်လာခဲ့ပြီ။
"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက ‘ကိုယ်ကြိုက်တာ’ နဲ့ ‘ကိုယ်လုပ်ချင်တာ’ ဆိုတဲ့ အချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပဲ၊"
ရုံယွဲက ဆုံးမနေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး "ဒါဆို... ပစ္စည်းတွေကို အခု ကြည့်ကြမလား။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏစောင့်ပါ"
ယွီနျန့် ထရပ်ပြီး သေသေချာချာ စီထားသည့် ပစ္စည်းများကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူက အသေးစိတ် မိတ်ဆက်ပေးသည်။
"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို သုံးစွဲပြီးမှ တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိပါတယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒီပစ္စည်းတွေက သဘာဝအလျောက် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဖြစ်လာပြီး မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာပါ။"
"ကျွန်တော့်ရဲ့ အဘေးရဲ့ မှတ်စုတွေကို ပြန်ကြည့်တော့ ဒီမှင်ခံကျောက်တုံး နှစ်ခုက နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ ကျော်ပြီလို့ မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်။ ဒါတွေကို တစ်ခါတလေ သုံးခဲ့ပြီး ‘အင်စတုန်း’ နဲ့ လုပ်ထားတာ။ အပြာရောင်သန်းတဲ့ ခရမ်းရောင်လေး ရှိပြီး ကျောက်သားက တကယ်ကို သန့်စင်ပါတယ်"
ရုံယွဲက ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဒီရက်ပိုင်းမှာ မှင်ခံကျောက်တုံးတွေရဲ့ တန်ဖိုးက တက်လာနေတာ။ စာပေသမားတွေ သုံးခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ စုဆောင်းသူတွေ ပိုများလာတယ်လေ"
"ဟုတ်ကဲ့"
ယွီနျန့် သေချာထိန်းသိမ်းထားသည့် ရှေးဟောင်းစာအုပ်များကို ထုတ်လိုက်သည်။
"ဒီရှေးဟောင်းစာအုပ် ငါးစုံက အိမ်မှာပဲ အမြဲရှိနေခဲ့တာပါ။ ဒါတွေက တစ်ခုတည်းသော မိတ္တူတွေ မဟုတ်ပေမဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ လောက်တော့ ရှိပါပြီ။ အရင်မင်းဆက်တုန်းက အစိုးရမှတ်တမ်းတွေ ဖြစ်ပြီး ကြေးပြားနဲ့ ပုံနှိပ်ထားတာမို့ ပုံနှိပ်လက်ရာက တကယ်ကို လက်ရာမြောက်ပါတယ်"
ရုံယွဲသည် ရှေ့တွင်ချထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီကို ကြည့်ရင်း အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူက နှမြောတသစွာဖြင့် သက်ပြင်းချသည်။
"တကယ်ကို ရင်နာစရာပဲ။ ငါ့မှာသာ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံရှိရင် တစ်ခါတည်း အကုန်ဝယ်ပြီး မိသားစု အမွေအနှစ်အဖြစ် စုထားလိုက်မှာ!"
"အန်ကယ်ရုံကို ရောင်းရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ပိုပြီး စိတ်အေးရမှာပါ။ ဒါတွေကို ခွဲခွာရမှာကို တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်၊"
ယွီနျန့်သည် မှင်ခံကျောက်တုံးကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က စာရေးကျင့်တုန်းက ဒီကျောက်တုံးကို သုံးခဲ့တာ မှတ်မိသေးတယ်။ အဘိုးက ပြောဖူးတယ်... ကျွန်တော့်အမေ ငယ်ငယ်က စာသင်တုန်းကလည်း ဒါကိုပဲ သုံးခဲ့တာတဲ့။ သူစပြီး သင်ယူခဲ့တဲ့ ‘ယွီတာ့ယွဲ’ ဆိုတဲ့ စာလုံးသုံးလုံးက တကယ်ကို လှလှပပ ရေးနိုင်ခဲ့တာ"
ရုံယွဲက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
"ယွီနျန့်... ဒီပစ္စည်းတွေအတွက် သင့်တော်တဲ့ ဝယ်သူကို ရှာပေးမယ်လို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်။ နောက်တစ်ပတ်လောက်ဆိုရင် ရှေးဟောင်း စာရေးကိရိယာတွေအတွက် သီးသန့် လေလံပွဲတစ်ခု ရှိတယ်။ ‘ချင်းရှန်းယွီ’ မိသားစုရဲ့ ပစ္စည်းတွေ လေလံတက်မယ်ဆိုရင် ဝါရင့်စုဆောင်းသူတွေ အပြေးအလွှား လာကြမှာ သေချာတယ်"
"ကောင်းပါပြီ၊"
ယွီနျန့် ထိုပစ္စည်းများကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ
"ကျွန်တော် ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရှာနိုင်တဲ့တစ်နေ့ကျရင် ဒါတွေကို ဈေးကြီးပေးပြီး ပြန်ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားရမှာပေါ့။ အခန်းတစ်ခန်းကို စွန့်လွှတ်ရတာက ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို စွန့်လွှတ်ရတာထက် ပိုကောင်းပါသေးတယ်။ မှင်ခံကျောက်တုံး နှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ရောင်းလိုက်ရတာဆိုတော့ အဘိုးတို့က ကျွန်တော့်ကို အိမ်မက်ထဲမှာ လာဆူကြမလား မသိဘူး"
သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို ရုံယွဲ သိသည်။
"ယွီနျန့်... ဒါပေမဲ့ မင်း ‘နွေဦးမှာ လှည့်လည်တဲ့ မြင်းမူးလေး’ ပန်းချီကားကို ရခဲ့ပြီပဲ"
"ဟုတ်ကဲ့၊"
ယွီနျန့်သည် မျက်တောင်လေးများ ချလိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းစာအုပ်သေတ္တာကို အသာတွန်းပေးလိုက်သည်။
"အန်ကယ်ရုံ... အကူအညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ"
တရုတ်နှစ်သစ်ကူး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရုံယွဲထံမှ သတင်းကောင်း ရောက်လာသည်။ မှင်ခံကျောက်တုံးများနှင့် စာအုပ်ငါးစုံမှာ ရောင်းမထွက်ဘဲ မနေခဲ့ပါ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ‘ချင်းရှန်းယွီ’ မိသားစု၏ လက်ရာများဖြစ်သောကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေလံဆွဲကြသည်။ အကြိမ်ကြိမ် အားပြိုင်ပြီးနောက် မှင်ခံကျောက်တုံး နှစ်ခုမှာ ၆.၃ သန်းဖြင့် ရောင်းထွက်သွားပြီး၊ ရှေးဟောင်းစာအုပ် ငါးစုံမှာ ၈.၁ သန်း ရရှိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးရရှိသည့် ဈေးနှုန်းမှာ နှစ်ဦးစလုံး ခန့်မှန်းထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားခဲ့သည်။
"ရှေးဟောင်းစာအုပ်တွေကို ဝယ်တဲ့သူက ဝမ်လို့ အမည်ရတယ်။ သူက ရှေးဟောင်းစာပေတွေကို စုဆောင်းလာတာ နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး ကျမ်းနှစ်စောင်တောင် ရေးထားတဲ့သူ။ ချင်းရှန်းယွီ မိသားစုရဲ့ ပစ္စည်းတွေ လေလံတင်မယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ သူ ချက်ချင်းပြေးလာတာ။ ယွီမိသားစုဝင်တွေ စာအုပ်ပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ မှတ်ချက်တွေက အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံးနဲ့ ရဖို့ အခက်ဆုံးပဲလို့ သူက ပြောတယ်။ သူက ဆရာရှို့နင်ရဲ့ လက်ရာတွေကိုလည်း သူ့စုဆောင်းမှုထဲမှာ အမြတ်တနိုး သိမ်းထားတဲ့သူပါ။ ယွီနျန့်... မင်း စိတ်အေးအေးထားလို့ ရပါပြီ၊"
ရုံယွဲက စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။ ယွီနျန့်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် ဖုန်းကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ဖုန်းပြောပြီးသည်နှင့် ရှီရို့က သူ့အတွက် အနွေးထည်ကို ကမ်းပေးသည်။ ယွီနျန့် ဇစ်ဆွဲလိုက်ပြီး
"ရို့ရို့... နှစ်သစ်ကူးဖို့ နှစ်ရက်ပဲ လိုတော့တယ်။ အိမ်ပြန်ဖို့ လက်မှတ် ဝယ်ပြီးပြီလား။"
ရှီရို့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလျက်
"ဝယ်ထားတာ ကြာပါပြီ။ မနက်ဖြန် နေ့လယ် ရထားနဲ့ဆိုရင် နှစ်သစ်ကူး အကြိုညစာ စားဖို့ အချိန်မီပါတယ်။ ကျွန်မ အဖေလုပ်တဲ့ ဝက်လက်ပေါင်းကို တအားလွမ်းနေတာ! ကံကောင်းတာက ကျွန်မအိမ်က ဘေးနားက မြို့မှာဆိုတော့ လက်မှတ်ရဖို့ သိပ်မခက်ဘူး၊"
ဟု ဆိုကာ ယွီနျန့်၏ ပစ္စည်းများကို ကူသိမ်းပေးရင်း အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
"နျန့်နျန့်ကော ဘာလုပ်ဖို့ ရှိလဲ။ ကြော်ငြာဓာတ်ပုံတွေလည်း ရိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ တခြားပွဲတွေက နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ မဟုတ်လား"
"မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။ အိမ်မှာပဲနေပြီး သီချင်းတွေ ရေးဖြစ်မလား မသိဘူး။ အစ်မ ခိုင်းထားတဲ့ သီချင်းတွေကို အပြီးသတ်ဖို့ ကြိုးစားရမှာပေါ့၊"
သူ ဖုန်းကို ထုတ်စစ်ကြည့်လိုက်ရာ ရှဲ့ယို့ထံမှ မွန်းတည့်ကတည်းက ပို့ထားသည့် စာကို ပြန်စာ မရသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကားပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရှမင်ရှီးထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။
"နျန့်နျန့်... ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေလား။"
"အလုပ်လား။ ဘာအလုပ်ကို ပြောတာလဲ။"
"သီချင်းရေးတဲ့ အလုပ်လေ!"
ရှမင်းရှီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်သည်။
"ဒါရိုက်တာက ငါ့ကို အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ မင်းနဲ့ လက်တွဲပြီး ရုပ်ရှင်အတွက် ပရိုမိုးရှင်း သီချင်းတစ်ပုဒ် ရေးပေးဖို့ စိတ်ဝင်စားလားလို့ မေးခိုင်းလိုက်တာ!"
"မင်းရိုက်တဲ့ ရုပ်ရှင်မှာ ပရိုမိုးရှင်း သီချင်း ရှိတယ်မလား။ မင်းပြောဖူးတာ ‘အတိတ်ကို ပြန်သွားခြင်း’ ဆိုလားပဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင် ဒုတိယမင်းသားက ဖြုတ်ခံလိုက်ရပြီး ဇာတ်ညွှန်းက အများကြီး ပြောင်းသွားတာ။ အဲဒီတော့ အရင်သီချင်းက ဇာတ်လမ်းနဲ့ မကိုက်တော့လို့ အသစ်ပြန်ရေးရမယ်ဖြစ်နေတာ။ ဒါရိုက်တာကတော့ စိတ်ညစ်ပြီး ခေါင်းတောင် ပြောင်တော့မယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို လာမေးခိုင်းတာ"
"မင်ရှီး... မင်းက ကျွန်တော့်အတွက် အလုပ်တွေပါ လိုက်ရှာပေးနေတာလား။"
ရှမင်းရှီးက တဟားဟား ရယ်သည်။
"ဟားဟားဟား... မိသွားပြီပေါ့! အခွင့်အရေးကောင်းတွေကို တခြားသူတွေဆီ မရောက်စေချင်ဘူးလေ။ ဒါရိုက်တာ စိတ်ညစ်နေတာ မြင်တော့ ငါက မင်းအကြောင်း တမင်ပြောပြလိုက်တာ။ သူလည်း မင်းရေးတဲ့ သီချင်းတွေကို နားထောင်ပြီးတာနဲ့ တန်းပြီး သဘောကျသွားတာပဲ"
"ကျေးဇူးတင်တယ်လို့တော့ မပြောတော့ဘူးနော်။ မင်း ရိုက်ကူးရေးပြီးရင် အတူတူ ထမင်းစားကြတာပေါ့"
"အေးပါ၊ ချိန်းကြတာပေါ့! ငါ့ကို စောင့်နေနော်! ငါတော့ အဝစားပစ်မှာ!"
ထိုစဉ် ကားမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နှေးသွားပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှီရို့က ဒရိုင်ဘာကို မေးမြန်းပြီးနောက် ယွီနျန့်ဘက် လှည့်ကာ
"နျန့်နျန့်... ရှေ့မှာ ကားတိုက်မှု ဖြစ်လို့ လမ်းပိတ်နေတယ်တဲ့။ ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာ မသိသေးဘူး"
လမ်းပိတ်ခြင်းမှာ ကြုံနေကျဖြစ်သဖြင့် သူတို့ သိပ်ပြီး အာရုံမထားမိကြပေ။ ယွီနျန့်သည် သူနှင့်အတူ ပါလာသော ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ထုတ်ကာ အောက်ခံတစ်ခုခုပေါ်တင်ပြီး စာသားများ စတင်ရေးသားနေသည်။
ရှီရို့က ဘေးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ
"နျန့်နျန့်... မင်း လက်ရေးက တကယ်လှတာပဲ! ဒါက သီချင်းစာသားတွေလား။"
"ဟုတ်ကဲ့၊"
ယွီနျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် ဘောပင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကစားရင်း ရေးနေသည်။
"ရုတ်တရက် စိတ်ကူးလေး ရလာလို့ ရေးကြည့်မလို့ပါ"
ရှီရို့က ပြုံးလျက် ပါးစပ်ကလေးပိတ်ကာ ယွီနျန့်၏ အာရုံကို မပျက်စေရန် ငြိမ်နေပေးသည်။
စာလုံးနှစ်လုံးလောက် ရေးပြီးနောက် ယွီနျန့်၏ အာရုံက ထပ်ပြီး ပြန့်လွင့်သွားသည်။ သူ ဖုန်းကို
အကြိမ်ကြိမ် ထုတ်စစ်နေမိသော်လည်း ပြန်စာကတော့ မလာသေးပေ။ သူ အသာအယာ ပြုံးမိသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်အပေါ် ကိုယ့်စိတ်အခြေအနေက လွှမ်းမိုးခံနေရသည့်
ဒီလိုခံစားချက်မျိုးက မဆိုးလှပေ။
သိပ်မကြာမီမှာပင် အဝေးမှ တဝုန်းဝုန်း မြည်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ရှီရို့က ဂိမ်းဆော့နေရာမှ ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ
"အဲဒါ ဘာအသံလဲ။"
"ဟယ်လီကော်ပတာရဲ့ ပန်ကာသံပဲ၊"
ယွီနျန့်က ကားပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ အဝေးတွင် ဟယ်လီကော်ပတာ တစ်စီး၏ အရိပ်ကို တွေ့နေရသည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေလို့လဲ မသိဘူး၊ ဟယ်လီကော်ပတာအထိတောင် လွှတ်လိုက်တာလား..."
ရှီရို့က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ပြီးနောက် ဂိမ်းဆက်ဆော့နေသည်။
ယွီနျန့်သည် ဆက်ရေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း စိတ်ကူးများက ထွေပြားနေသည်။ စာရွက်ပေါ်က ရှုပ်ထွေးနေသော မျဉ်းကြောင်းများကို ခေတ္တ ငေးကြည့်ပြီးနောက် ဘောပင်ကို ချလိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ အနားယူလိုက်သည်။
သိပ်မကြာမီ ယာဉ်ကြောများ ပြန်ပွင့်လာပြီး ကုန်းကျော်တံတားပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ရှီရို့က ရုတ်တရက် အော်ပြောသည်။
"နျန့်နျန့်... သတင်းတက်လာပြီ။ ခုနက လမ်းပိတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရှေ့မှာ အက်စီးဒင့် ဖြစ်လို့တဲ့!"
"အက်စီးဒင့်။"
ယွီနျန့်သည် မကြာသေးမီကပင် ထိုစကားလုံးအပေါ် အထိမခံနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး
"ကျွန်တော့်ကို ပြပါဦး"
ရှီရို့က သူမ၏ ဖုန်းကို ယွီနျန့်ထံ ကမ်းပေးရင်း
"ဇိမ်ခံကားတွေ တိုက်မိတာတဲ့၊ တစ်စီးဆိုရင် တံတားအစွန်းမှာ တန်းလန်းကြီး တင်နေတာ၊ ပြုတ်ကျတော့မယ့်အတိုင်းပဲ..."
သူမ စကားမဆုံးခင် ယွီနျန့်၏ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
"နျန့်နျန့်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ယွီနျန့်သည် ဓာတ်ပုံထဲက ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော အနက်ရောင် ကားလေးကို ကြည့်ရင်း လည်ပင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ညှစ်ထားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရန် ခက်ခဲလာသည်။
သူ ထိုကားကို မြင်ဖူးသည်။ ရှဲ့ယို့ သူ့ကို လာတွေ့တုန်းက စီးလာသည့်ကား ဖြစ်သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားသည်။ ယွီနျန့် ဖုန်းကို အမြန်ထုတ်ကာ ရှဲ့ယို့ထံ ဖုန်းဆက်သော်လည်း ဆက်သွယ်၍ မရကြောင်းသာ ပြနေသည်။ ချွိရှောက်ရန်ထံ ဖုန်းဆက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ရှဲ့ယို့ထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။
သူ ဖုန်းလက်ခံခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်စဉ် ယွီနျန့်၏ လက်ချောင်းများမှာ တုန်ယင်နေသည်။
သူ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှ နာကျင်မှုနှင့်အတူ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"သူ... သူ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
ချွိရှောက်ရန်၏ အသံမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ငါ ကျိန်ပြောတယ်၊ သူ့မျိုးဆက် ၁၈ ဆက်လုံးကို ငါ ကျိန်ဆဲပစ်မယ်! ငါ့အစ်ကိုသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါ့လက်နဲ့ပဲ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်!"
နံရံကို ကန်လိုက်သည့် အသံနှင့်အတူ ချွိရှောက်ရန်၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းကို ကြားရသည်။
"အသေးစိတ်တော့ မသိရသေးဘူး။ တင်းကျောက်ရှန်းနဲ့ ရှဲ့ရှဲ့ယို့ရဲ့ ကားငါးစီး တိုက်မိတာ။ သူတို့အားလုံး ဆေးရုံမှာ။ ငါ အရေးပေါ်ခန်း အပြင်မှာ စောင့်နေတာ။ ရှဲ့ရှဲ့ယို့က သတိမရသေးဘူး၊ ဒဏ်ရာက ဘယ်လောက် ပြင်းထန်သလဲဆိုတာ မသေချာသေးဘူး။ စစ်ဆေးချက်တွေကို စောင့်နေရတုန်းပဲ"
သူက သူ့ပါးသူ ပြန်ရိုက်လိုက်သည့် အသံမျိုးနှင့်အတူ
"ငါ အရေးပေါ်ခန်းထဲ ဝင်သွားတုန်းက ရှဲ့ယို့ရဲ့ ညာဘက်လက်မှာ သွေးတွေ ရွှဲနေတာ၊ တစက်စက် ကျနေတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ သူ့လက်ချောင်းတွေက တင်းတင်းဆုပ်ထားတာ။ သူ့လက်ကို ဖြန့်ဖို့ တော်တော် အားစိုက်လိုက်ရတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာတော့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနဲ့ ပကတိအတိုင်း ရှိနေတဲ့ စာရွက်လေး တစ်ရွက် ရှိနေတာ"
ယွီနျန့်၏ အသက်ရှူသံမှာ ရင်ထဲမှာတင် ရပ်တန့်သွားသည်။
"အဲဒီစာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားတာက... ‘မင်း ဘေးကင်းပါစေ’ တဲ့"
ဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း ယွီနျန့် မျက်စိမှိတ်ကာ တုန်ရီနေသည်။ သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးမှ အသံကပါ အက်ကွဲနေရ၏။
"ဆေးရုံလိပ်စာ ပြောပါ၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်"
ရှဲ့ယို့ရေ😭
ReplyDelete