အခန်း (၇၄) - ရုတ်တရက် မင်းကို တအား နမ်းချင်လာလို့
ရှီရို့တစ်ယောက် တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် "ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့ ဟုတ်လားဟင်" ဟု ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။
မုန့်ယွမ်က အခြေအနေတစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပြီး ယွီနျန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ယွီနျန့်က ခေါင်းလေးအသာစောင်းကာ ပြုံးပြသည်။
"ကျွန်တော်ကတော့ အစ်ကိုမုန့်ကိုယ်တိုင် မမရို့ရို့ကို ဖွင့်ပြောလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ"
မုန့်ယွမ် နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။
"ဟားဟားဟား... ငါဒါကို လုံးဝကို မေ့သွားတာကွ!"
ရှီရို့မှာတော့ လုံးဝ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေလျက် ယွီနျန့်ကိုတစ်လှည့်၊ မုန့်ယွမ်ကိုတစ်လှည့် ကြည့်ရင်းမေးလာရသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာစကားထာတွေ ဝှက်နေကြတာလဲ။ ငါ့ကို ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲဟင်"
မိတ်ကပ်ပြင်ခန်း တံခါးသေသေချာချာ ပိတ်ထားသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် မုန့်ယွမ် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည် ။
"ဟို... တကယ်တော့ ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့က ယွီနျန့်ရဲ့..."
သူမ စကားလုံး ရှာမရဘဲ ထစ်ငေါ့သွားစဉ် ယွီနျန့်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ဝင်ပြီး ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည် ။
"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်သူပါခင်ဗျာ"
ရှီရို့တစ်ယောက် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှမရှိဘဲ ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ မုန့်ယွမ် သူမ၏မျက်စိရှေ့တွင် လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည်။
"ရို့ရို့... မင်း လန့်သွားတာလား။ စိတ်ပြန်စုစည်းဦးလေ!"
ရှီရို့၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ဗလာကျင်းသွားပြီး ကြက်တူရွေးတစ်ကောင်လို စကားလုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်မိသည် ။
"ချစ်... သူ..."
ယွီနျန့် ခေါင်းညိတ်ပြသည် ။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်သူပါ"
"နေဦး! ဒါဆိုရင်... ငလျင်လှုပ်တုန်းက ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့က ဥက္ကဋ္ဌချွိနဲ့ အတူတူ လာတာမဟုတ်ဘဲ... မင်းကို စိုးရိမ်လို့ သီးသန့် လာရှာတာပေါ့ ဟုတ်လား?"
ယွီနျန့် ခေါင်းကို ထပ်မံညိတ်ပြသည် ။
"အတိအကျပါပဲ"
မုန့်ယွမ်ကလည်း ‘လန့်ရမှာချင်းအတူတူ အဖော်ရှိတာ ပိုကောင်းပါတယ်’ ဆိုသည့် သဘောတရားအတိုင်း ဘေးမှ ထပ်မံ မီးမောင်းထိုးပြသည် ။
"ပြီးတော့... ငါးရက်ဆက်တိုက် Qinghai Live လွှင့်တိုင်းမှာ ယွမ် ကိုးသိန်းကိုးသောင်းတန် စိန်လက်ဆောင်တွေ တရစပ် ပစ်သွားတတ်တဲ့ ‘နျန့်နျန့်ယိုယွီ’ ဆိုတဲ့သူကလည်း... ဥက္ကဋ္ဌကြီး ရှဲ့ယို့ ကိုယ်တိုင်ပဲဟေ့"
ရှီရို့တစ်ယောက် သူမ၏ နားနှစ်ဖက်စလုံး အလုပ်မလုပ်တော့တာလား ဒါမှမဟုတ် အိမ်မက်မက်နေတာလားဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာ စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းပြီးနောက်တွင်မှ သူမ၏ရင်ထဲက ခံစားချက်ကို စကားနှစ်ခွန်းတည်းဖြင့်သာ အသည်းအသန် ထုတ်ဖော်နိုင်ပါတော့သည်။
"ဘုရားရေ... တောက်!"
ထို့နောက် သူမ လက်ကို ပျာပျာသလဲ ယမ်းပြသည်။
"ငါ ဆဲဆိုချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိခံစားချက်ကို ဖော်ပြဖို့ ဒီထက်ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့ စကားလုံး လုံးဝ ရှာမရတော့လို့ပါ!"
မုန့်ယွမ်က ‘ငါနားလည်ပါတယ်’ ဆိုသည့် မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့်
"ငါနားလည်တယ်၊ ငါကောင်းကောင်းကြီး နားလည်တာပေါ့!" ဟု ဆိုသည်။
သူတို့ မသိကြသည်မှာ... မုန့်ယွမ်တစ်ယောက် ယွီနျန့်ပြောတဲ့ ၁၈၆ ဆိုတာ ရှဲ့ယို့ ဖြစ်နေမလားဟု စတင် သံသယဝင်ခဲ့စဉ်တုန်းက ညဘက်ဆိုလျှင် အိပ်လို့ပင်မရဘဲ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း ယွီနျန့်ကို ရှဲ့ယို့က ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချနေသည့် အိပ်မက်ဆိုးများကိုသာ တရစပ် မက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှီရို့၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဂျာလည်လည် လည်နေဆဲပင်
"ဒါဆို... နျန့်နျန့် သဘောကျပါတယ်ဆိုတဲ့ သူ့ကို နံရံမှာ ကပ်ဖက်ပြီး အတင်းအကျပ် နမ်းတာကို ခံခဲ့ရပါတယ်ဆိုတဲ့လူက... ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့ တဲ့လား"
နံရံမှာ ကပ်ဖက်ပြီး အနမ်းခံရတာ ဟုတ်လား။ ယွီနျန့်တစ်ယောက် မအောင့်နိုင်ဘဲ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောမိသည် ။
"ဟုတ်ကဲ့၊ သူပါပဲခင်ဗျာ"
ရှီရို့ မျက်တောင်ခတ်ရင်း "ပြီးတော့ နျန့်နျန့် ပြောဖူးတဲ့ ‘ကျောက်သကြားတုံးလေး’ လိုမျိုး ချိုမြိန်ပါတယ်ဆိုတဲ့သူကလည်း... သူပဲပေါ့"
"ဟုတ်ပါတယ်။ အစကနေ အဆုံးအထိ... သူတစ်ယောက်တည်းပါပဲ"
သူမ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည် ။
"ဒါဆိုရင်... အရင်တုန်းက ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့က Weibo ပေါ်မှာ နှလုံးသားပုံစံနဲ့ Trending သတင်းကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ခဲ့တာက..."
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော့်အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာပါ"
"ပြီးတော့... ယွီနျန့်ကို အားပေးဖို့အတွက် မြို့လယ်ကောင်က ဧရာမ LED စခရင်ကြီးတွေပေါ်မှာ အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံအားပေးမှုတွေ လုပ်ခဲ့တာကလည်း..."
"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဓာတ်မကျအောင် အားပေးခဲ့တာပါခင်ဗျာ"
ရှီရို့တစ်ယောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ရေရွတ်မိသည်။
"နေဦး... ငါ့ကို ခဏလောက် စကားမပြောဘဲ ပေးထားဦး။ ငါဒါကို သေသေချာချာ နားလည်လက်ခံနိုင်အောင် လုပ်ရဦးမယ်။ ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့က မင်းနဲ့ အမြဲတမ်း ပြိုင်ဘက်လိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အရင်တုန်းကတော့ သူလုပ်တာတွေက သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား မရှိဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့... အခု ပြန်ပြီး စဉ်းစားကြည့်တော့မှ သူတို့အဖွဲ့က တို့တွေကို လာပြီး ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ပုံစံကြီးက တကယ်ကို တစ်မျိုးကြီး ထူးဆန်းနေခဲ့တာပဲ..."
မုန့်ယွမ်က စနောက်လိုက်သည် ။
"မင်းဒါကို သေသေချာချာ နားလည်ဖို့ လိုအပ်နေတာလား။ငါမင်းအတွက် သွားပြီး ရှာပေးရမလားဟင်"
ရှီရို့ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့်
"အစ်ကိုမုန့်ကလည်း ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလိုမျိုး လာပြီး စနောက်နေရတာလဲဟင်။ ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်က အခု လုံးဝ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတာပါဆို!"
ထို့နောက် သူမက အံ့ဩတကြီး ထပ်မံ အော်ဟစ်မိသည်။
"ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ... ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့ရဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ စွမ်းရည် ကတော့... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာတင်မကဘူး။ တစ်ဂလက်ဆီလုံးမှာတောင် အကောင်းဆုံးပဲ"
မုန့်ယွမ်က သဘောတူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"အတိအကျပဲ။ သူက တကယ့်ကို အာဏာပိုင်လှတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးအတိုင်းပဲကွ။ တို့အစီအစဉ်အဖွဲ့ကလည်း သူ့ကြောင့် ပိုက်ဆံအများကြီး ရသွားခဲ့တာပေါ့"
“ဟုတ်တယ်။ ပိုက်ဆံရရုံတင်မကဘူး... ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့က ထန်ရှောက်ခဲ့ကို သူလုပ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း လက်စားချေ ချင်တာ ဖြစ်ရမယ်။ စဉ်းစားကြည့်ဦးလေ... တကယ်လို့ တို့တွေဘက်က အစီအစဉ်ကနေ နှုတ်ထွက်လိုက်တာဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် မတည်ရင်းနှီးငွေ ပိုပြီးများတဲ့ တခြားအစီအစဉ်တစ်ခုဆီကို သွားပြီး လက်တွဲလိုက်ရင်တောင်မှ အဲဒီအစီအစဉ်က နာမည်ကြီးလာရင်တောင်... တို့တွေဘက်က အလျှော့ပေးပြီး မဆုတ်မနစ် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရသလိုမျိုး ပုံစံပေါက်နေမှာလေ။”
ထိုအတွေးကြောင့် ရှီရို့တစ်ယောက် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
“အတိအကျပဲ။ ခုတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ငါအခု ထန်ရှောက်ခဲ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို တကယ် ပြန်ပြီး မြင်ချင်မိလိုက်တာ။ ဟားဟားဟား... ကိုယ့်လက်ဝါးနဲ့ ကိုယ့်ပါးစပ်ကို ပြန်ပြီး ဖြတ်ရိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားနေမှာ သေချာတယ်။ တအား ရယ်ရတယ်... ထန်ရှောက်ခဲ့က ပိုက်ဆံအင်အားကို သုံးပြီး သူများကို လာပြီး နှိပ်ကွပ်ချင်နေတာကို... နောက်ဆုံးကျတော့ ဥက္ကဋ္ဌရှဲ့ရဲ့ ပိုက်ဆံအင်အားအောက်မှာတင် တိုက်ရိုက်ကြီး ကြေမွသွားရတယ်လေ။ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာတင် ပြာအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားရရှာတယ်”
ရှီရို့နှင့် မုန့်ယွမ်တို့ ဘေးနားတွင် အသည်းအသန် စကားပြောနေကြသည်ကို နားထောင်ရင်း ယွီနျန့် ရှဲ့ယို့ထံသို့
"အခုတင် လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းတာလားဟင်" ဟု မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်သည်။
ရှဲ့ယို့က စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ချက်ချင်း ပြန်စာ ပို့လာသည်။
"ဟုတ်တယ်။ နျန့်နျန့်... စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ဦးနော်။ ငါ မင်းရဲ့အနားမှာ ရှိနေပါတယ်"
ဘာဖြစ်လို့လဲမသိရဘဲ ဤမက်ဆေ့ချ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယွီနျန့်၏ ရင်ထဲ၌ တကယ့်ကို အတိုင်းမသိ ငြိမ်းချမ်းလှသော ခံစားချက်မျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းနှင့်အတူတူပင် အနည်းငယ် နာကျင်လှသော ဝေဒနာလေးတစ်ခုပါ ယှက်သန်းလာခဲ့သည်။
သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိရှိနေသည်မှာ... သူသည် မသိစိတ်ထဲတွင်ဖြစ်ဖြစ် လက်တွေ့ဘဝမှာဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူ့အပေါ်မှာမှ အလွန်အမင်း အားမကိုးမိစေရန်အတွက် တင်းကြပ်လွန်းလှသော စည်းကမ်းချက်များကို အမြဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည် ။ ထိုလူများထဲတွင် ယွီချင်း၊ သူ၏ဆရာသမားများ၊ စီနီယာအစ်ကိုကြီးများ သို့မဟုတ် မိမိနှင့် နီးစပ်ပါတယ်ဆိုသည့် ဘယ်သူမဆို ။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ရင်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မလုံခြုံမှုများကြောင့် ဖြစ်သည်လေ။
အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ... ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးပဲ ကြုံရကြုံရ သူသည် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖြေရှင်းရတာကိုပဲ ကျင့်သားရနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့... အဲဒီလူကသာ ရှဲ့ယို့ ဖြစ်နေခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့... သူ... သူ၏အပေါ်ကို အနည်းငယ်လောက် လှမ်းပြီး အားကိုးကြည့်ဖို့အတွက် ကြိုးစားကြည့်ရင်ကော မရဘူးလား။
"မင်း တအား ပင်ပန်းနေပြီလားဟင်"
ရှဲ့ယို့က "မပင်ပန်းပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ထို့နောက် သိပ်မကြာမီမှာပင် ရှဲ့ယို့ထံမှ နောက်ထပ် စာနှစ်ကြောင်း တရစပ် ဝင်လာခဲ့ပြန်သည်။
"ဘယ်သူမှ မင်းကို လာပြီး မစော်ကားနိုင်စေရပါဘူးခင်ဗျာ။"
"မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်ဆိုတာကို ငါသိနေတာမို့လို့... အဲဒီခံစားချက်က ငါကိုယ်တိုင် စော်ကားခံရတာထက်တောင်မှ ငါ့ရဲ့ရင်ထဲကို ပိုပြီးတော့ နာကျင်စေတယ်။"
ဤစကားလုံးများက ယွီနျန့်၏ ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း တင်းကြပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားခဲ့ဖူးသော မာကျောလှသည့် အခွံကြီးကို ချက်ချင်း ချက်ချင်း ကြေမွသွားစေပြီး သူ၏ အနူးညံ့ဆုံးသော အတွင်းစိတ်လေးကို အပြင်သို့ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်ထွက်လာစေခဲ့တော့သည်။ သူ ခေတ္တမျှ စာရိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်မိပြီး ဘယ်လိုမျိုး ပြန်လည်၍ စာပြန်ရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ရင်ထဲက စစ်မှန်လှသော ဆန္ဒအတိုင်းပင် ယွီနျန့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စာပို့လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်... ရုတ်တရက် မင်းကို တအား နမ်းချင်လာတယ်"
စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ကြာပြီးနောက် ရှဲ့ယို့ထံမှ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်စာလေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည် ။
"ကောင်းပါပြီ။"
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထန်ရှောက်ခဲ့သည် လမ်းပေါ်တွင် မီးနီ လေး၊ ငါးခါမက အတင်း ဖြတ်မောင်းခဲ့ပြီးနောက်တွင်မှ ထန်ကျန့်ကျုံး၏ ရုံးခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကားကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဝုန်းခနဲ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ သူသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်နေလျက် ရုံးခန်းတံခါးကို အရှိန်ဖြင့် တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ခဲ့သည်။
တံခါးဝရှိ အတွင်းရေးမှူးမလေးမှာမူ သူ့ကို လုံးဝ မတားဆီးရဲပေ။ ထန်ရှောက်ခဲ့ တံခါးကို အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ဖွင့်လိုက်ပြီး ထန်ကျန့်ကျုံး၏ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်သွားကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။
"ဒါက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ အဖေ့မျက်နှာက အမူအရာကြီးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ တစ်ယောက် ယောက်က အဖေ့ကို လာပြီး စော်ကားခဲ့လို့ အဖေက အခုထိ သေသေချာချာ သွားပြီး မတောင်းပန်ရသေးတာလား"
ထန်ရှောက်ခဲ့ တံခါးဝရှိ လှပလှသော ကြမ်းပြင် အလှဆင်ပစ္စည်းကြီးတစ်ခုကို ခြေထောက်ဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ကန်ပစ်လိုက်ပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသည်းအသန် အော်ဟစ်ပြောပြတော့သည်။
"အဲဒီ အစီအစဉ်အဖွဲ့က အကြီးအကဲတွေအကုန်လုံး ရူးကုန်ကြပြီလား။ လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာတင်... သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုပြီးတော့... ဒိုင်လူကြီးနေရာကို ပြောင်းလဲရမယ်။ ပရိုမိုးရှင်း ဗီဒီယို အစီအစဉ်သစ်ကို ပြန်ဆွဲရမယ်။ ပြီးတော့ အွန်လိုင်းပေါ်က တရားဝင် ထုတ်ပြန်ချက်ကိုပါ အစကနေ ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်ရမယ်လို့ လာပြောနေကြတာ! ကျွန်တော် ထင်တာကတော့... ဟို ယွီနျန့်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဘာမှအသုံးမကျဘဲ ဒီအစီအစဉ်ကနေ ကိုယ်တိုင် နှုတ်ထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုကျတော့... သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဒီအစီအစဉ်ကနေ အပြီးပိုင် ထွက်သွားခိုင်းတာ တဲ့လား"
ထန်ကျန့်ကျုံး လက်ထဲက ရွှေရောင် ဖောင်တိန်ကို ဘေးချလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြီးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်ကွေးလျက်
"မင်း အခု ဘယ်သူ့နာမည်ကို ပြောလိုက်တာလဲ" ဟု လှမ်းမေးသည်။
"ယွီနျန့် လေ!"
"မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအရှေ့က စာကြောင်းကို ပြန်ပြောစမ်း!"
ထန်ရှောက်ခဲ့တစ်ယောက် ဘာဖြစ်လို့ ထန်ကျန့်ကျုံး၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်အလေးအနက် ဖြစ်သွားရလဲဆိုတာကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော်လည်း သူ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် ထပ်မံ ထပ်ပြောပြသည် ။
"အဲဒီ ရှဲ့ယို့ဆိုတဲ့လူက... မတည်ရင်းနှီးငွေ ပမာဏတစ်ခုလုံးရဲ့ နှစ်ဆတိတိ ကို ဒီအစီအစဉ်ထဲကို ချက်ချင်း တိုက်ရိုက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးမယ်။ ပြီးတော့ စည်းကမ်းချက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒီအစီအစဉ်ကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားခိုင်းတယ်လို့ ပြောတာဗျာ"
"ရှဲ့ယို့ ဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်။ အဲဒီနာမည်ပဲ! ကျွန်တော် တစ်ခါမှတောင် မကြားဖူးတဲ့ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ လူတစ်ယောက်က... ကျွန်တော့်ကို ဒီအစီအစဉ်ကနေ ထွက်သွားခိုင်းရဲရော့လား။ သူက မသိဘူးလား။"
“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း”
ထန်ကျန့်ကျုံး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဆုတ်သွားကာ “မင်းအခုပြောတဲ့ နာမည်က သေချာရဲ့လား”
အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းခံလိုက်ရသဖြင့် ထန်ရှောက်ခဲ့ စိတ်တိုသွားသော်လည်း အောင့်အီးကာ
“အဲဒီနာမည်ပဲလေ! ကျွန်တော်က နားကြားမှားရမလား”
ထန်ကျန့်ကျုံး စက္ကန့်ပိုင်းမျှ တွေးတောပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“အဲဒီအစီအစဉ်ကို ဆက်မသွားနဲ့တော့။ အခုချက်ချင်း တိုက်ရိုက် နှုတ်ထွက်လိုက်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ထန်ရှောက်ခဲ့ ပေါက်ကွဲတော့သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ဇွတ်တရတ်နိုင်စွာဖြင့် နီရဲလာပြီး
“အဖေက ကျွန်တော့်အဖေအရင်း ဖြစ်ပြီးတော့တောင် ကျွန်တော့်ဘက်က မရပ်တည်ပေးဘဲ အစီအစဉ်ကနေ ထွက်ခိုင်းရော့လား။ ဒါဆို ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဘယ်နား သွားထားရမလဲ။ ဟမ်? ပိုက်ဆံနှစ်ဆ ပိုထည့်ပေးရုံလေးနဲ့လား။ ကျွန်တော် သုံးဆ ထပ်ထည့်မယ်။ ကျွန်တော် လုံးဝ မယုံ”
“မင်းကို ထွက်သွားဆိုရင် ထွက်သွားလိုက်စမ်း!”
ထန်ကျန့်ကျုံး အသံကို ဟိန်းခနဲ မြှင့်လိုက်သဖြင့် မျက်နှာကြီးတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်။“
မင်း လူစကား နားမလည်ဘူးလား။ မင်း ဘယ်သူ့ကို သွားပြီး စော်ကားမိလဲဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား။ ပိုက်ဆံတွေကို လျှောက်ဖြန်းနေရုံနဲ့... အရာအားလုံးကို ပိုက်ဆံနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား”
ထန်ရှောက်ခဲ့ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် ထန်ကျန့်ကျုံးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ထန်ကျန့်ကျုံး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လေသံကို ပြန်လည်နှိမ့်ချလိုက်သည်။
“ငါအထင်မမှားဘူးဆိုရင်... အဲဒီ ရှဲ့ယို့ ဆိုတာ ရှဲ့မိသားစုရဲ့ လက်ရှိ ဥက္ကဋ္ဌကြီးပဲကွ။ အဲဒီလူက... တို့ထန်မိသားစုအနေနဲ့ လုံးဝ သွားပြီး စော်ကားလို့ရတဲ့အဆင့် မဟုတ်ဘူး! မင်းရဲ့ တာဝန်ကိုပဲ သေသေချာချာလုပ်ပြီး ပြဿနာတွေထဲ ဝင်မပါဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေစမ်းပါ!”
“သူတို့ဘက်က အရင်စတာလေဗျာ”
ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ထန်ကျန့်ကျုံး စားပွဲကို ဒုန်းခနဲ ဆောင့်လိုက်ပြန်သဖြင့် ဒေါသတရားများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းရဲ့ စရိုက်ကို ငါကောင်းကောင်းသိတယ်။ ငါမင်းကို ရှဲ့ယို့အကြောင်း ပြောပြမယ်။ သူက အသက် ၂၅ နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ လူငယ်လေးဆိုပေမဲ့... ရှဲ့မိသားစုတစ်စုလုံးကို သူ့လက်ခုပ်ထဲက ရေလိုမျိုး အပိုင်ကိုင်တွယ်ထားတာကွ။ ဟို သခင်လေး ဆုန့်ခဲ့ နဲ့ တိန့်ကျောက်ရှန့် ကို ကြည့်ဦး၊ တစ်ယောက်က အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ စုန်းစုန်းမြုပ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတာ... အဲဒါတွေအကုန်လုံးက သူ့လက်ချက်ချည်းပဲဟေ့။ တကယ်လို့ မင်းက စကားနားမထောင်ဘဲ ဇွတ်တိုးနေဦးမယ်ဆိုရင်... ကိုယ်တိုင် ဘယ်လိုမျိုး သေလို့သေမှန်းတောင် သိလိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
ထန်ရှောက်ခဲ့တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် အရှိန်လျော့ကာ ပျော့ပြောင်းသွားဟန်ဖြင့်
“အဖေ... ကျွန်တော့်မှာ အဖေ့ကိုပဲ အားကိုးစရာ ရှိတာလေ။ ဒီလိုမျိုး အရှက်ခွဲခံရတာကို ကျွန်တော် တကယ် ရင်ထဲမှာ မြိုမချနိုင်လို့ပါ။ ဟို ယွီနျန့်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဘာမို့လို့လဲ။ သူက ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို လာပြီး စိန်ခေါ်ရဲရတာလဲ။ အဖေအနေနဲ့ အဲဒီ ရှဲ့ယို့ဆိုတဲ့လူနဲ့ သွားပြီး စကားပြောပေးလို့ မရဘူးလားဟင်”
ထန်ကျန့်ကျုံး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“ငါ့သားရယ်... မင်းက မင်းအဖေကို တအား အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ။ ရှဲ့ယို့ ဟုတ်လား။ ငါ့မှာ သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ပြီး စကားပြောခွင့်ရဖို့အတွက် အရည်အချင်းတောင် မရှိဘူးကွ! တို့ထန်မိသားစုဆိုတာ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါက ကျောက်မီးသွေးတွင်းတူးတဲ့ အလုပ်ကနေ စခဲ့ပြီး၊ ခေတ်ကောင်းတုန်းက အိမ်ခြံမြေလောကထဲမှာ နေရာတစ်နေရာ ရခဲ့ရုံသက်သက်ပဲလေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ရှဲ့မိသားစုကတော့ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အခြေခိုင်လာခဲ့တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကြီး... အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းဆိုတာ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေး အင်ပါယာကြီးတစ်ခုလုံးထဲက အသေးဖွဲဆုံးအစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပဲရှိတာကွ။ အဲဒီတော့ မင်းက ငါ့ကို ဘာသွားပြောခိုင်းချင်တာလဲ”
ထန်ရှောက်ခဲ့တစ်ယောက် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်မှောင်ကြီး တင်းတင်းကြုတ်လျက်
“ဒါဆိုရင်... တို့တွေဘက်က ဘာမှ လုပ်လို့မရတော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”
ထန်ကျန့်ကျုံး ဘာမှထပ်မံ၍ ပြန်လည်မဖြေကြားဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေလိုက်ပါတော့သည်။
ထန်ရှောက်ခဲ့တစ်ယောက် စိတ်ထဲကနေ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျဘူးဆိုပြီး ကျိန်ဆဲနေမိကာ အဖေဖြစ်သူကို ဆက်၍ မဖျောင်းဖျတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ခဲ့ကာ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
သိပ်မကြာမီမှာပင်၊ ‘Let Me Sing’ အစီအစဉ်၏ တရားဝင် Weibo အကောင့်ကနေ ထန်ရှောက်ခဲ့သည် သူ၏ အလုပ်အချိန်ဇယား မအားလပ်မှုများကြောင့် အစီအစဉ်မှ တရားဝင် နှုတ်ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းထုတ်ပြန် ကြေညာခဲ့ပါတော့သည်။
ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း ရှီရို့က “အစီအစဉ်အဖွဲ့က အလုပ်လုပ်တာ တကယ် မြန်တာပဲနော်” ဟု အံ့ဩတကြီး ဆိုသည်။
မုန့်ယွမ်က ပြုံးလျက်
“ဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့သူတွေအကုန်လုံးက ပါးနပ်လွန်းကြတာပဲလေ။ ဘယ်သူ့ကို စော်ကားလို့ရပြီး ဘယ်သူ့ကို စော်ကားလို့မရဘူးဆိုတာကို သူတို့ ကောင်းကောင်းကြီး ခွဲခြားတတ်ကြတာကိုး။ အစီအစဉ်အဖွဲ့က ထန်ရှောက်ခဲ့ရဲ့ စတူဒီယိုကို ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ ဒီအတိုင်း တစ်ဖက်သတ် ကြေညာချက် ထုတ်လိုက်တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး အချိန်ဇယားကြောင့်ပါလို့ အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်တော့ နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် မျက်နှာပန်းလှသွားတာပေါ့။ အဲဒီလို ဂုဏ်သိက္ခာပိုင်းအရ ကြည့်ရင်လည်း... ထန်ရှောက်ခဲ့တို့ဘက်က အဖြစ်မှန်ကို အပြင်ကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်ပြောရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ဟုတ်သားပဲ၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ အကြီးအကျယ် လှောင်ပြောင်ခံရမှာလေ။”
ရှီရို့ ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးမှ “ဒါပေမဲ့ ထန်ရှောက်ခဲ့ရဲ့ မိသားစုကလည်း တော်တော်လေး သြဇာအာဏာရှိတာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်။ သူ့အဖေက ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ တုံ့ပြန်တာမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူးလား”
မုန့်ယွမ်က ခေါင်းခါပြသည်။
“သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ သြဇာအာဏာရှိရှိ... ရှဲ့ယို့ထက် ပိုပြီး သြဇာအာဏာရှိနိုင်ပါ့မလား”
ရှီရို့ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်မိသည်။
“အတိအကျပဲလေ။ ထန်ရှောက်ခဲ့က ဦးနှောက်မရှိတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့အဖေ ထန်ကျန့်ကျုံးကတော့ လုံးဝ ဦးနှောက်မရှိတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလေ! သူအခုအချိန်မှာ... သူ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သားက ရှဲ့ယို့ကို သွားပြီး စော်ကားမိလို့ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို ထိခိုက်လာမှာကို တောင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေရမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီတော့ သူက သူ့သားကို သေသေချာချာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး ပြဿနာတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာပဲ နေခိုင်းတော့မှာပေါ့!”
ရှီရို့ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးမှ ပြုံးလျက် “ခုနတင် အကူအဖွဲ့သား မိန်းကလေးနှစ်ယောက် စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ မတော်တဆ ကြားခဲ့တယ်လေ။ သူတို့ပြောတာတော့... ယွီနျန့်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာလည်း တကယ့်အသိုင်းအဝိုင်း ရှိနေတာတဲ့။ သူ့နောက်ကွယ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်က ထန်ရှောက်ခဲ့ကို တိုက်ရိုက်ကြီး နှိပ်ကွပ်ပစ်လိုက်တာလို့ ပြောနေကြတာ”
မုန့်ယွမ်က စနောက်လိုက်သည်။
“အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပဲ။ ရှဲ့ယို့က သူ၏ စွမ်းရည်နဲ့ သြဇာအာဏာတွေကို အမြဲတမ်း သတင်းမထုတ်Low-key ပဲ ထားတတ်တာကိုး”
အတိအကျပင် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ယွီနျန့်တစ်ယောက် ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးသွားသည်။ မုန့်ယွမ် ထရပ်လိုက်ပြီး “ရိုက်ကူးရေး အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု လှမ်းမေးသည်။
ယွီနျန့် ရှီရို့ ကမ်းပေးလာသော တစ်ရှူးကို ယူကာ နဖူးပေါ်က ချွေးများကို အသာသုတ်ရင်း ပြုံးလျက်
"ချောချောမောမောပဲ ပြီးသွားပါပြီခင်ဗျာ၊ အခု ပြန်လို့ရပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
မုန့်ယွမ် လေသံကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး စနောက်မိသည်။
“ဟောဗျာ... အခုတော့ မင်းရဲ့ ချစ်သူက ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အခြေအနေက တကယ်ကို ကွာခြားသွားပြီနော်။ အလုပ်ပြီးတာနဲ့ အိမ်ကို ချက်ချင်း ပြေးပြန်ချင်နေပြန်ပြီ”
ယွီနျန့်က ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် အိမ်ကို စောစောပြန်ပြီး... ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့ အယ်လ်ဘမ်အသစ်အတွက် ရေးထားတဲ့ သီချင်းဖိုင်တွေကို အမြန် ပို့ပေးချင်လို့ပါ။ ရှဲ့ယို့က အခု အစည်းအဝေးတွေ ဆက်တိုက် လုပ်နေရတာဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်အထိကို အလုပ်ရှုပ်နေမှာမို့လို့... တို့တွေ မနက်ဖြန်ကျမှပဲ ပြန်ဆုံဖြစ်မှာပါ"
“အင်း... သူဌေးကြီး ဖြစ်ရတာလည်း မလွယ်ကူပါဘူးကွာ၊”
မုန့်ယွမ်က ရှီရို့ကို ပစ္စည်းများ အမြန်သိမ်းဆည်းရန် ပြောရင်း
“ကဲ... သွားကြစို့၊ အိမ်ကို စောစောစီးစီး ပြန်နားကြရအောင်”
အိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသောအခါ ယွီနျန့် ရေချိုးလိုက်ပြီး အဖြူရောင် ဂွမ်းသား ညဝတ်အင်္ကျီနှင့် အိမ်စီးဖိနပ်လေးကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူ စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ကာ အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော သီချင်းဖိုင်များကို ယွီချင်းထံသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။ ယွီချင်းဘက်က ချက်ချင်း စာပြန်မလာသဖြင့် သူ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီး ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လိုက်ပါတော့သည်။
ဆံပင်လေးများမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ကာ ယွီနျန့်တစ်ယောက် လူက သိပ်မလှုပ်ချင်တော့ပေ။ သူ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ နောက်မှီချလိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးကမ္ဘာထဲသို့ နစ်မြုပ်နေမိသည်။
အခုအချိန်မှာ ရှဲ့ယို့တစ်ယောက် ဘာတွေ လုပ်နေမလဲ။ အခုထိ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်း ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ညစာကော သေသေချာချာ စားပြီးပြီလား မသိဘူး...
ထိုသို့ စဉ်းစားခန်းဝင်နေဆဲမှာပဲ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အပြင်ဘက်ကနေ ခြံရှေ့တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယွီနျန့် ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်မိပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ... အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပါတော့သည်။
အပြင်ဘက်တွင်တော့... ရှဲ့ယို့သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းပေါ်တွင် အနက်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီအပေါ်ထပ်ကို အသာတင်ထားပြီး နက်ကတိုင်နှင့် လက်ကောက်ဝတ် ကြယ်သီးများမှာလည်း အလွန်သပ်ရပ်လျက် ရှိနေသည်။ ကြည့်ရုံနှင့်တင် အစည်းအဝေးခန်းမထဲကနေ အခုတင် တိုက်ရိုက် ထွက်လာခဲ့သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။
သူ့ကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် ယွီနျန့် ဘာမှထုတ်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် နူးညံ့လှသော အပြုံးရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားရပြီး မျက်ဝန်းထောင့်က အလှမှဲ့လေးမှာလည်း ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတော့သည်။
"မင်း အစည်းအဝေး လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်။ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ"
ရှဲ့ယို့ ယွီနျန့်၏ အနားသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လိုက်ပြီး ယွီနျန့်ကို နံရံနှင့် ကြားညှပ်လျက် အပိုင်စီး ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပါတော့သည်။ ထို့နောက် သူ အောက်သို့အသာငုံ့ကာ ယွီနျန့်၏ နှာခေါင်းဖျားလေးကို ညင်သာစွာ ခပ်ဖွဖွလေး နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး အက်ကွဲခြောက်ကပ်နေသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ဖွင့်ပြောလာပါသည်က။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့... မင်းက စောနတင် ‘မင်းကို တအား နမ်းချင်လာလို့’ ဆိုပြီး ငါ့ဆီ စာပို့ထားခဲ့လို့လေ"
Comments
Post a Comment